آیا تمامی ما انسان ها به درد کشیدن نیز راضی هستیم؟
گفته ایم برای آنچه که میخواهیم به دست آوریم آری حاضریم روز تا شب را درس بخوانیم از طلوع تا غروب کار هایی را انجام دهیم که برای ما آزار دهنده هستند اما آیا آنها واقعا برای ما آزار دهنده هستند؟
آیا داشتن یک هدف، داشتن یک امید، درد را لذت بخش و قابل تحمل تر می‌کند؟
کدام درد است که به هنگام داشتن یک هدف و مسیر زندگی همچنان دردناک است و هرگز نمی‌توان خونریزی‌اش را تحمل کرد من که میگویم آن درد دردی‌ست که میدانی هرگز لازم نبوده برای رسیدن به هدف خود، آن را تجربه کنی و این به نوعی اجبار از سوی افراد سودجویی‌ست که حق را از تو گرفته‌اند.
اما آیا ما برای رسیدن به یک هدف تلاش میکنیم یا پس گرفتن حق خود؟
اگر به حق باشد مرا که قدرتمند است، بر پا می‌ایستم و چنان برایش رنج می‌کشم تا بلکه باشد زخمی بر روی سینهٔ افرادی که حق دیگران را ضایع کرده اند اما آه! آیا دست من به آنها می‌رسد؟
شاید ما انسان ها درست مانند طرفداران مدل های زیبا و سلبریتی ها در فیلم ضد ویروس، تنها برای باور این که ارتباطی داریم با شخص مورد علاقه و الگوی زندگیمان، ویروس بیماری هایشان را در بدنمان نگهداری کنیم. فقط زجر است، فقط رنج است، در آخر به زیبایی آنها نمی‌رسیم
اما میخواهیم باور کنیم، میخواهیم باور کنیم که از آنها هستیم و باری در زندگی درد آنها را کشیده ایم
شاید ما انسان ها میخواهیم فقط باور کنیم که حقی داریم و شاید هرگز نتوانیم به حق خود برسیم و یا اهداف و رؤیا های خود را برآورده کنیم اما همانکه بدانیم حق ما دست دیگری نبوده و بدون آنکه کسی از ما آن را بگیرد، ما فقط به آن نرسیدیم، برایمان کافی است.

یکی از چنل هایی که همیشه چک میکنم و وایب خوب میده اینجاست

موفق شدم توی سه روز کل کتاب درسیمو بخونم و اندازه یه دفتر ۶۰ برگ جزوه بنویسم

تازه این وسط به تاریخ جنگ جهانی دوم هم علاقه‌مند شدم احتمالا بخوام فیلم پیانیست رو هم ریواچ کنم

Gotcha Oscar Wilde, you're one of the yaoi fans aren't you

باورم نمیشه چقدر بامزه
پروفسور ویکتور گلدشمیت، یک شیمی‌دان توی سوئیس دوره جنگ جهانی دوم بوده بعد ایشون یه کپسول از سیانید داشته که اگر آلمانی ها به بریتانیا حمله کردن، سریعاً خودکشی کنه
بعد یه دوست فیزیکدان داشته میاد میگه یکی به من بده اما گلدشمیت میگه نه این کپسول فقط مال پروفسور های شیمیه شما پروفسور های فیزیک باید از طناب برای خودکشی استفاده کنید

توی کتاب شرلوک هولمز پرونده جان دل نوشتهٔ ابراهیم رها، درباره دکتر واتسونی می‌خونیم که خسته و ناامید در یک مراسم ختم، به اشعار مردم ایران فکر می‌کنه. درحالی که از اول کتاب سعی داشت اصطلاحات و شعر های جنوبی ایران خصوصا خوزستان رو یاد بگیره، متوجه یک نکته خاص در تمامی ایرانیان شد.
در این کتاب، ابراهیم رها مردم ایران رو مردمی شاد اما اندوهگین خطاب می‌کنه.
ایرانیان، همیشه در اوج خوشحالی، باز یک روحیه شاعرانه غم انگیز درون خودشون دارن. هر شعر، انگار اشاره داره به یک سختی در زندگی، یک تباهی یک نومیدی، که هر شخصی نمیتونه درکش کنه. اگر به من باشه، میگم به خاطر اینه که ایرانیان همیشه شجاع، فهمیده و فرهیخته بودن. ایرانیان همه‌اشون، آزادی‌خواهی رو درون خونشون دارن. ایرانیان افرادی شایسته و خردمندن، اما کیه که بفهمه؟ آینده، روشنایی، نور و خوشبختی از ایرانی گرفته شده و حال، در اوج خوشی ها، یک ایرانی همیشه ترانه ای غم انگیز میخونه.
جان واتسون می‌گفت ترانه هایی از زمزمه های مردم آبادان به گوشش میرسید، 'بدو پیشُم بدو پیشُم، بدو ای نوشُم و نیشُم، بدو ای آخرین عشقُم، دوادارِ دل ریشُم' ، با اینکه لحنشون برای خوندن این ترانه و زمزمه کردنش، شاده و یا حتی درحال گوش دادن یک موسیقی و شادی کردن برای اون هستن، اما معنای ترانه غم انگیزه. گویی مردم ایران، در اوج اندوه، درحالی که مدام رکیذ می‌کنن، باز در تلاشن تا رنگ و رویی به روزگارشون بدن. انگار که زندگی رو با تمام پوچی‌اش پذیرفتن، انگار که در تمام ایرانیان یک دلیل برای مقاومت با تباهی و پوچی وجود داره. اونا میخوان بخندن چون حالا که از دار دنیا هیچ چیز جز فهم بهشون نرسیده، سعی دارن وانمود کنن که نمی‌فهمن. فهمیده می‌دونه که فهمیدن، رنج آور تر از نفهمیدنه. برای همینه، که ما ترانه های غم آلود رو با لحنی شاد، درحالی که دست و پا میکوبیم می‌خونیم.
درسته، ما ایرانیا کلا افرادی شاعرانه و زیاد از حد فهمیده هستیم.

چطوریه که ایرانیا، ضرب المثلاشون و اصطلاحاتشون و یا حتی جملاتی که برای شوخی زیاد استفاده میکنن شاعرانه و قشنگ و بامزه‌ست؟
'دل به دل راه داره' 'همون آش و همون کاسه' 'به هر کجا که روی آسمان همین رنگه' 'به روباه گفتن شاهدت کیه گفت دمم' 'عقل مردم به چشمشونه' 'باد آورده را باد می‌برد' 'یکدم نشد که بی سر خر زندگی کنیم' 'دل دادن و قلوه گرفتن' 'خرس در کوه بوعلی سیناست' 'حرف حساب جواب نداره' تو بگو ف من میگم فرحزاد'

میخواستم واست یک اهنگ کلاسیک درنظر بگیرم ولی وقتی اینو گوش کردم حس کردم همین اهنگی، حس و حالی که بهم میده دقیقا تویی.

منو یاد موبلوندی میندازه که لباس سیاه یقه اسکی پوشیده.

ایرانی وقتشه که یاد بگیری اگر میخوای تک و خاص باشی باید توی چیز های خیلی جزئی متفاوت بودن رو پیدا کنی چون خاص بودن فقط در یک مدل موی پینترستی با لباس های گاث درحالی که آستتیک مورد علاقت توت فرنگیه نیست بلکه در رفتار های جذاب، دید هنری به دنیا و جوری که یک نفر بلد باشه خاص ترین چیز هارو برای ظاهر انتخاب کنه که در کنار جامعه پسند بودن، طرف سلیقه خویش هم باشه، پیدا میشه.

یک چیزی که خیلی از انسان‌ها مخصوصا این اواخر دنبالش هستن یک وایب مشخص و یک استیتک‌ خاص و تکه که دنبالش باشن و خودشون رو فقط و فقط در اون چهارچوب تعریف کنن درحالی که آدمی هیچوقت نمیتونه با یک وایب خاص و یا با یک استیتک خاص پیش بره، چرا که انسان تشکیل شده از هزاران حس، سلیقه و حتی هزاران رویا و نگاه، هیچوقت نمیتونه یک مسیر مشخص رو طی کنه و یا در تمام عمرش در یک حال و هوا نفس بکشه و دقیقا همین ویژگی انسانیت هست که وجودیتمون رو خاص میکنه، که " بودن " رو خاص میکنه، اینکه ما قادر نیستیم فقط یک رنگ باشیم‌، سیاه بودن معنایی نداره، حتی سیاه و سفید بودن هم بی‌معناست، چرا که ما مانند هزاران عنصر در یک کهکشانیم، مانند هزاران ستاره در یک راه‌شیری و همین منجر منحصر به فرد بودن میشه، انسان‌ها یاد گرفتن خودشون رو محدود بکنن، خیلی کم پیش میاد که واقعا کسی به قدرت درونی و واقعی‌ای که داره پی ببره. آدمیزاد علاقه‌ی بسیار زیادی به برچسب زدن به جهان اطرافش داره، حتی خودش. برای همینه که اشخاص سعی میکنن فقط یک راه رو برن فقط یک ترند رو دنبال کنن، درحالی که اینطوری زندگی جز یک فیلم کسل‌کننده نیست.

این خیلی قشنگ بود، و به نکته خیلی دقیقی اشاره کردی.
ما انسان ها پیوسته درحال تغییریم، و من دلیل این رو افکار و ایگوی خودمون می‌زارم که بر خلاف بدنمون که یک کار ثابت رو هرروز انجام میده (زنده موندن، غذا خوردن، نفس کشیدن و خوابیدن)، مدام داره چیز های متنوعی رو در سر ما میگذرونه و اینا بر روی سلایق ما، دیدگاه ما، عقاید ما و حتی نوع رفتار و صحبت ما تاثیر دارن.
بعضی ها چند سال طول می‌کشه تا تغییر کنن و بعضی ها (مثل بنده) تغییراتشون ممکنه یک شبه باشه.
من سال پیش خودم عاشق استایل های عروسکی و یه چیزی نزدیک vkei بودم یا تابستون پیش عاشق سبک فرانسوی و دخترونه، یکهو طرف استایل پسرونه رفتم و می‌دونم که تا آینده مدام درحال تغییر خواهم بود.
تا دیروز عاشق موهای کوتاه بودم امروز عاشق موی بلندم و دوست دارم ببندمشون، یک روز موی تیره دوست دارم و یک روز آرزو میکنم کاش مدت زمان موندن رنگ طلایی روی موهام طولانی تر بشه. اینا تازه یه بخش کوتاه از مثال هایی هستن که میشه در این زمینه زد، از یه تغییر ظاهری و سلیقه‌ای کوچیک بگیریم تا تغییر هویتی‌ و شخصیتی.