گاهی فکر می‌کنم بعضی از آدم‌ها را نباید فقط دید، باید آن‌ها را مثل یک قطعه موسیقی ناب یا یک تابلوی نقاشی پر از رنگ، با تمام وجود حس کرد. تو برای من دقیقا همین‌قدر جانداری، ترکیبی عجیبی از غرور، اصالت و یک شورِ بی‌پایان برای زندگی. حتی وقتی روحت از دویدن‌های مدام کلافه می‌شود و موقتا به خلوتت پناه می‌بری، باز هم آن درخشش نابت جوری از پس دیوارهای سکوت بیرون می‌زند که نمی‌شود تماشایت نکرد. تو بلد قشنگی‌های این دنیایی. آدم سرزنده‌ای مثل تو، با یک ماچای داغ، با ذوق بی‌حدش برای دست‌بافت خانگی یک رفیق، یا با غرق شدن لای صفحاتِ یک رمان کلاسیک، به جهانِ دوروبرش روح می‌بخشد. تو انگار تعریف زنده‌ای از خود معماری هستی. بااصالت، مستحکم و بی‌نهایت زیبا.. شاید خودت ندانی، اما حضور تو، با تمام آن سلیقه‌ی منحصربه‌فرد و نگاهِ عمیقت به هنر و آدم‌ها، یک امنیتِ قشنگ با خودش می‌آورد. وقتی آدم به تو نگاه می‌کند، دلش می‌خواهد پنجره را باز کند، بگذارد بارانِ نم‌نم روی سرش ببارد و پا به پای تو تمامِ جهان را آرزو کند. تو لایقِ بهترین و وسیع‌ترین آسمان‌هایی،جایی که ریه‌هایت پر شود از رهایی و هیچ‌چیز، سد این‌همه انرژی و زنانگی باوقارت نشود!
- برای بانوی زیبا رو و زیبا قلب. 🤍
https://t.me/fallingForLuneva