بچه‌ها من امروز دوباره تامی دارم
تامی نگو زلزله هوار خمپاره!

اگرحتى اندك شانسى براى
به دست آوردن چیزی هست
كه تورا خوشحال مى كند ، ريسك كن.
زندگی خيلى كوتاه است و خوشبختى خيلى نادر .

جایِ قدم‌هایِ کوچیکی که برداشتی رو ببوس. تو در حالی که غم فلج کننده بود، ساکن نموندی.

مگه احساس خوشبختی چه شکلیه؟
دیشب همون موقع‌ها دوست صمیمی دوران ابتداییمو تو اینستاگرام بعد سالها بلخره پیدا کردم.
یعنی بعضی ادما تو وجودت طوری ریشه میدوونن که میتونی هنوز بعد ۱۶-۱۷ سال دنبالشون بگردی که پیداشون کنی.
شیرینش اینجاس که هنوز همونقد صمیمی‌این.
ماشالا یکی از یکی پر ماجراتر:))
اره من دیشب واقعا احساس خوشبختی کردم

رضوانه قشنگم🧡💫

زندگی کوتاه تر از اونیه که بخوای مرموز باشی،
با تموم وجودت شیفته چیزها و آدمهایی که دوستشون داری باش.

شاید برات جالب باشه…

شعار معماری مدرن «less is more» بود؛ که یعنی هرچی عناصر اضافی کمتر باشن، کیفیت فضا، فرم، عملکرد و تناسبات بیشتر دیده میشه.
یعنی زیبایی از سادگی، نظم، سازه، عملکرد و تناسب میاد؛ نه از تزئینات اضافه. این شعار بعد جنگ جهانی جدی‌تر هم شد چون به مسکن انبوه و ساخت و ساز سریع و عملکردگرایی احتیاج بود و تزئینات هم زمانبر و پر هزینه بودن.

اما شعار معماری پست مدرن « less is a bore» بود به معنی اینکه گاهی این سادگی بیش از حد خسته کننده میشه و معماری دوباره به رنگ، نماد، تاریخ و داستان و شخصیت نیاز داره.

امروزه هم معمارها‌ از مدرنیسم چیزهای ارزشمندش رو نگه داشتن؛ مثل عملکرد، سادگی و صداقت مصالح. اما از پست مدرنیسم هم چیزهایی مثل توجه به انسان، بستر و فرهنگ رو گرفتن.

راستش به نظرم کل زندگی در مورد جسارته.
جسارت تجربه کردن، جسارت تغییر دادن همه چیز برای رسیدن به شرایط، روزها و آدم‌های بهتر، جسارت عاشق شدن، جسارت شکست خوردن، جسارت دوباره بلند شدن، جسارت زیر میز زدن و عصیان کردن.
این جسارته که به زنده بودن معنای زندگی میده.

شما هر چقدر هم ارزش دیگران را حفظ کنید؛
در نهایت آن ها طبق لیاقت و شایستگی خودشان با شما رفتار میکنند.

صبور باش.
انتظاری که داری می‌کشی رو به چشم مجازات نبین.
این راه و رسم روزگاره که مجبورت کنه برای چیزی که قراره بهش برسی قوی‌تر بشی.