رمان قشنگی بود
پر از هیجان و غافلگیری
نوشته آلیس فینی.

شانس وقتی بیدار میشه که
شروع به حرکت میکنی. هرچی بیشتر حرکت کنی،
بیشتر با آدمهای جدید یا موقعیتهای غیرمنتظره
روبه رو میشی؛ چیزهایی که اگه فقط نشسته بودی
و بیش ازحد فکر میکردی، هرگز پیداشون نمیکردی.

کتابخانه نیمه‌شب📚
تا حالا فک کردی اگر فلان‌جا فلان تصمیم رو میگرفتی الان زندگیت چه شکلی شده بود؟ حالا تصور کن ما بی‌نهایت انتخاب داریم و بی‌نهایت نسخه از ما تو جهان‌های موازی در حال تجربه یه زندگی متفاوته...

روزهای زندگی ما همه یکسان نیستند
برخی روزها کوهستانی و دشوارند
و پیمودنشان بی‌نهایت زمان می‌برد
و برخی دیگر سرازیرند که می‌توان با
شتاب تمام و آوازخوان آنها را پشت سرگذاشت.

شما اگه واقعا بخوای زبان یاد بگیری، با کتاب با کلاس با اینترنت حتی خودخوان هم میتونی بخونی.
اگه واقعا بخوای فلان نرم‌افزارو یاد بگیری، میشینی اونقد تمرین میکنی یاد میگیری.
اگه واقعا بخوای ورزش کنی، چه تو خونه چه تو باشگاه انجامش میدی.

به شخصه فک میکنم این گروه زدنا و پارتنر زبان و پارتنر باشگاه پیدا کردن هیچ کمکی به ادم نمیکنه.
حتی دولینگو نصب کردن فقط داره عذاب وجدان درست حسابی زبان نخوندنتو تسکین میده.

بچه‌ها من امروز دوباره تامی دارم
تامی نگو زلزله هوار خمپاره!

اگرحتى اندك شانسى براى
به دست آوردن چیزی هست
كه تورا خوشحال مى كند ، ريسك كن.
زندگی خيلى كوتاه است و خوشبختى خيلى نادر .

جایِ قدم‌هایِ کوچیکی که برداشتی رو ببوس. تو در حالی که غم فلج کننده بود، ساکن نموندی.

مگه احساس خوشبختی چه شکلیه؟
دیشب همون موقع‌ها دوست صمیمی دوران ابتداییمو تو اینستاگرام بعد سالها بلخره پیدا کردم.
یعنی بعضی ادما تو وجودت طوری ریشه میدوونن که میتونی هنوز بعد ۱۶-۱۷ سال دنبالشون بگردی که پیداشون کنی.
شیرینش اینجاس که هنوز همونقد صمیمی‌این.
ماشالا یکی از یکی پر ماجراتر:))
اره من دیشب واقعا احساس خوشبختی کردم

رضوانه قشنگم🧡💫

زندگی کوتاه تر از اونیه که بخوای مرموز باشی،
با تموم وجودت شیفته چیزها و آدمهایی که دوستشون داری باش.

شاید برات جالب باشه…

شعار معماری مدرن «less is more» بود؛ که یعنی هرچی عناصر اضافی کمتر باشن، کیفیت فضا، فرم، عملکرد و تناسبات بیشتر دیده میشه.
یعنی زیبایی از سادگی، نظم، سازه، عملکرد و تناسب میاد؛ نه از تزئینات اضافه. این شعار بعد جنگ جهانی جدی‌تر هم شد چون به مسکن انبوه و ساخت و ساز سریع و عملکردگرایی احتیاج بود و تزئینات هم زمانبر و پر هزینه بودن.

اما شعار معماری پست مدرن « less is a bore» بود به معنی اینکه گاهی این سادگی بیش از حد خسته کننده میشه و معماری دوباره به رنگ، نماد، تاریخ و داستان و شخصیت نیاز داره.

امروزه هم معمارها‌ از مدرنیسم چیزهای ارزشمندش رو نگه داشتن؛ مثل عملکرد، سادگی و صداقت مصالح. اما از پست مدرنیسم هم چیزهایی مثل توجه به انسان، بستر و فرهنگ رو گرفتن.