آخرِ مسیر، هیچ‌وقت با رسیدن نمی‌رسد. لحظه‌ای‌ست. که می‌فهمی دیگر آن آدم سابق نیستی؛ راه تو را تراشیده، قلم تو را بریده، و تاریکی چیزی در روحت کاشته که نور نمی‌تواند نابودش کند. این پایان نیست، پایانِ نسخه‌ی قبلی توست. و حالا، در سکوتی نجیب، نسخه‌ی تازه‌ات چشمانش را باز می‌کند. اسمش را گذاشته ام بازگشتِ بی‌بازگشت.