زندگی با من خیلی با مزه و مهیجه
هر روز با یکی از قطبام آشنا میشی

‏این احساس پروانه‌ها توی دل درواقع کاهش خون‌رسانی به معده‌ست که در اثر ترشح آدرنالین/نوراپی‌نفرین اتفاق میفته. حالا وقتی اینو برای دیگری حس می‌کنیم می‌گیم نشانه عشقه؛ ولی در حقیقت بیشتر نشانه اضطراب اجتماعیه. این که معمولاً در سنین کم و اولین روابط احساسش می‌کنیم هم به همین خاطره.‏حالا واقعاً لازم نیست همه‌چیز رو منطقی و علمی تحلیل کنیم، ولی این مورد از این جهت برای خودم مهم بود که گاهی فکر می‌کنم آیا این که این‌قدر در مقابل فلان آدم ریلکس بودم و استرس نداشتم نکنه نشانه نبود حسی باشه؟ یادآوری این که اضطراب نشانه عشق و دوست داشتن نیست مفیده.

اوج‌ بگیر‌ که ببینی‌، نه که دیده بشی.

تو جریان داری که من نبضم هنوزم میزنه♥️✨️

هیج استادی بی اشتباه استاد نمی‌شود و هیچ یادگرفتنی بدون داشتن جرئت مزخرف بودن امکان پذیر نیست.

امیدوارم جوری رشد کنی
که خدا از جیبت برای کمک به دیگران
و از دستت برای گرفتن دست بقیه استفاده کنه.

مشاهده کن، اما جذب آن نشو.
عشق بورز، اما وابسته نباش.
بخواه، اما نیازمند نشو.
احساس کن اما فکرت را درگیر نکن.

دوستان میدونین چرا امسال محصولات کشاورزی مرغوبی داریم؟
ریا نباشه چون بیل زمینها رو دختر ما میزنه.

اخه کی ساعت ۹ صب پنج شنبه میره لیزر؟
افرین، من!

محبت مثل سکه‌ست، اگه تو قلک دل کسی بندازیش دیگه نمی‌تونی درش بیاری؛ مگه اینکه دلش رو بشکونی.

بعضی آدما خوبنا ولی مثل گلوله ی آتیشن
وقتی خیلی نزدیکشون بشی آتیششون میگیره به زندگیت
پس خیلی باید حواسمون باشه ک بتونیم فاصله ی مناسبمونو حفظ کنیم باهاشون تا آسیبی بهمون نزنن
@fallinfall

هر روز که می‌گذره بیشتر به این پی می‌برم که «اشکال نداره اگر گاهی غمگین باشم، وقتی می‌دونم هیچ حالی دائمی نیست» ، «اشکال نداره اگر گاهی دلم بخواد کسی همراهیم کنه، وقتی می‌دونم می‌شه تنهایی هم از پسش براومد» ، «اشکال نداره اگر گاهی حس کنم خسته شدم، وقتی می‌تونم که استراحت کنم و دوباره ادامه بدم.»

سه و نیم صب این چیه من دارم گوش میدم:)))

اگر همه‌ی جهان رو به من می‌دادن، تو رو برای خودم برمی‌داشتم و بقیه‌ش رو به تو می‌دادم.