میدونی سونگهون...
بعضی روزا اتفاق خاصی نمیفته، هیچ‌کس ناراحتت نمی‌کنه، هیچ خبری هم نیست... اما یهو وسط یه لحظه‌ی معمولی، دلت می‌خواد سرتو روی شونه‌ی یکی بذاری و فقط چند دقیقه هیچی نگی.
امروز یکی از همون روزا بود.
ناخودآگاه گوشی‌مو برداشتم که بهت پیام بدم. نه برای حرف مهمی، نه برای درد دل کردن... فقط چون همیشه اولین نفری بودی که دلم می‌خواست سراغش برم.
بعد یادم اومد که مدت‌هاست دیگه نمی‌تونم. و عجیب بود که هنوزم فکر کردن به این حقیقت، به همون اندازه‌ی روز اول درد داره.

هیچ‌کس نفهمید رفتنت چقدر عجیب بود،
چون این بار کسی کسی رو ترک نکرده بود.
نه حرفی بود که تمومش کنه، نه احساسی که از بین رفته باشه.
فقط شرایطی بود که تصمیمش رو به جای ما گرفت.
ما هنوز همون آدم‌هایی بودیم که همدیگه رو می‌فهمیدن،
فقط دیگه اجازه نداشتیم مثل قبل کنار هم باشیم.
و شاید سخت‌ترین خداحافظی،
خداحافظی با کسیه که هنوز دوستش داری،
اما مجبور می‌شی بدون اون ادامه بدی.

یه بخشی از وجودم هنوز باور داره می‌تونم برگردم پیشت.
با اینکه هر چیزی که بینمون بود، دیگه شبیه قبل نیست.
گاهی فکر می‌کنم شاید فقط کافیه دوباره پیدات کنم،
بعد یادم میاد تو همون آدمی نیستی که من ازش خداحافظی کردم.
شاید دردِ واقعی همین باشه؛
اینکه دلت برای کسی تنگ بشه که دیگه وجود نداره.
فقط چون زمان، ازش آدمِ دیگه‌ای ساخته.
و من هنوز نمی‌دونم باید دلم برای تو تنگ بشه،
یا برای چیزی که بین ما بود و دیگه هیچ‌وقت تکرار نمی‌شه.