میدونی سونگهون...
بعضی روزا اتفاق خاصی نمیفته، هیچ‌کس ناراحتت نمی‌کنه، هیچ خبری هم نیست... اما یهو وسط یه لحظه‌ی معمولی، دلت می‌خواد سرتو روی شونه‌ی یکی بذاری و فقط چند دقیقه هیچی نگی.
امروز یکی از همون روزا بود.
ناخودآگاه گوشی‌مو برداشتم که بهت پیام بدم. نه برای حرف مهمی، نه برای درد دل کردن... فقط چون همیشه اولین نفری بودی که دلم می‌خواست سراغش برم.
بعد یادم اومد که مدت‌هاست دیگه نمی‌تونم. و عجیب بود که هنوزم فکر کردن به این حقیقت، به همون اندازه‌ی روز اول درد داره.

هیچ‌کس نفهمید رفتنت چقدر عجیب بود،
چون این بار کسی کسی رو ترک نکرده بود.
نه حرفی بود که تمومش کنه، نه احساسی که از بین رفته باشه.
فقط شرایطی بود که تصمیمش رو به جای ما گرفت.
ما هنوز همون آدم‌هایی بودیم که همدیگه رو می‌فهمیدن،
فقط دیگه اجازه نداشتیم مثل قبل کنار هم باشیم.
و شاید سخت‌ترین خداحافظی،
خداحافظی با کسیه که هنوز دوستش داری،
اما مجبور می‌شی بدون اون ادامه بدی.