در واقع یک نوع میگوی آب شیرین از خانواده Neocaridina است که به‌صورت انتخابی پرورش داده شده. رنگش از آبی خیلی روشن
اندازه‌اش معمولاً حدود ۲ تا ۳ سانتی‌متر است.
آرام و اجتماعی است و معمولاً در گروه نگهداری می‌شود.
روی گیاه‌ها، سنگ‌ها و چوب‌ها می‌چرخد و از جلبک و بیوفیلم تغذیه می‌کند.
به‌راحتی در آب شیرین تکثیر می‌شود.
چیزی که بلو جلی را از میگوهای آبی دیگر جدا می‌کند این است که رنگش تیره و جواهری نیست؛ بیشتر شبیه رنگ یخ، مه یا آسمان روشن است. حتی بعضی پرورش‌دهنده‌ها آن را روشن‌ترین طیف آبی در بین نئوکاریدیناهای آبی می‌دانند.

مداکا یک ماهی کوچک ژاپنیه که معمولاً ۲ تا ۴ سانتی‌متر رشد می‌کنه و به خاطر مقاومت بالا و نگهداری راحتش معروفه. نوع سفیدش بدن سفید شیری تا سفید مرواریدی داره و چشم‌هاش معمولاً تیره هستن، نه قرمز مثل بعضی آلبینوها.
در ژاپن صدها ساله نگهداری میشه و حتی توی حوضچه‌های روباز هم پرورش داده میشه.
ماهی آروم و گروهیه و بیشتر در لایه‌های بالایی آب شنا می‌کنه.
تخم‌گذار هست و ماده‌ها تخم‌ها رو مدتی همراه خودشون حمل می‌کنن و بعد روی گیاه‌ها می‌چسبونن.
عمرش معمولاً حدود ۲ تا ۴ ساله.

وایت اوراندا یک نژاد از گلدفیش‌های فانتزی است که بدنش سفید، شیری یا کرم خیلی روشن است و روی سرش یک بافت گوشتی به نام ون (Wen) رشد می‌کند. این ون از ویژگی‌های اصلی اورانداهاست و هرچه ماهی بزرگ‌تر شود، معمولاً برجسته‌تر می‌شود.
معمولاً بین ۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر رشد می‌کند.
در شرایط مناسب می‌تواند ۱۰ تا ۱۵ سال یا حتی بیشتر عمر کند.
شناگر سریعی نیست و بیشتر با حرکات آرام در آکواریوم حرکت می‌کند.
همه‌چیزخوار است و از غذاهای مخصوص گلدفیش، سبزیجات و بعضی غذاهای منجمد تغذیه می‌کند.
گاهی ون آن‌قدر بزرگ می‌شود که بخشی از دید ماهی را محدود می‌کند.
چیزی که وایت اوراندا را خاص می‌کند این است که برخلاف بیشتر گلدفیش‌ها که نارنجی یا قرمز هستند، رنگش تقریباً یکدست سفید می‌ماند. به همین خاطر بین پرورش‌دهنده‌ها و علاقه‌مندان به گلدفیش‌های فانتزی محبوب است. بعضی نمونه‌ها سفید برفی‌اند و بعضی‌ها ته‌رنگ خیلی ملایم کرمی یا عاجی دارند.

این ماهی یکی از معروف‌ترین و قدیمی‌ترین نژادهای گلدفیش فانتزیه. چیزی که باعث میشه از بقیه گلدفیش‌ها متمایز بشه، اون بافت گوشتی روی سرشه که بهش ون (Wen) میگن. این قسمت وقتی ماهی کوچیکه خیلی مشخص نیست، اما با رشد ماهی بزرگ‌تر و برجسته‌تر میشه.
اصل این نژاد به پرورش‌دهندگان شرق آسیا، به‌ویژه چین و ژاپن برمی‌گرده.
معمولاً بین ۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر رشد می‌کنه و بعضی نمونه‌ها از این هم بزرگ‌تر میشن.
عمرش کوتاه نیست؛ اگر شرایط نگهداری خوب باشه می‌تونه بیش از ۱۰ سال زندگی کنه.
شناش آروم و باوقاره و به خاطر بدن گرد و دم بلندش سریع حرکت نمی‌کنه.
با افزایش سن، رنگ نارنجی یا قرمزش معمولاً عمیق‌تر و یکدست‌تر میشه

این ماهی از عجیب‌ترین ماهی‌های آب شیرینه. اسم علمیش Apteronotus albifrons هست و بومی رودخانه‌های آمریکای جنوبی، از جمله آمازون. تقریباً تمام بدنش مشکیه و فقط دو حلقه سفید روی دم و گاهی یک خط سفید روی بینی داره.
می‌تونه هم به جلو و هم به عقب شنا کنه، چیزی که بین ماهی‌ها خیلی معمول نیست.
شب‌فعاله و در نور کم فعال‌تر میشه.
برای پیدا کردن غذا از یک میدان الکتریکی ضعیف استفاده می‌کنه؛ یعنی اطرافش رو با حس الکتریکی درک می‌کنه.
برخلاف ظاهر ترسناکش معمولاً آرامه، ولی ماهی‌های خیلی کوچک رو ممکنه شکار کنه.
تا حدود ۵۰ سانتی‌متر رشد می‌کنه و برای همین به آکواریوم بزرگ نیاز داره.

بلک دایموند یکی از لوکس‌ترین و مشهورترین سفره‌ماهی‌های آب شیرین دنیاست. معمولاً به گونه Potamotrygon leopoldi (استینگ‌ری رود شینگو) نسبت داده می‌شود. بدنش زمینه‌ای مشکی زغالی یا ذغالی تیره دارد و روی آن خال‌های سفید یا کرم روشن دیده می‌شود.
بومی رودخانه‌های آمازون در آمریکای جنوبی است.
روی کف آکواریوم حرکت می‌کند و بیشتر وقتش را آنجا می‌گذراند.
با رشد کامل می‌تواند به اندازه‌ای بزرگ شود که به آکواریوم بسیار وسیع نیاز داشته باشد.
مثل سایر استینگ‌ری‌ها روی دمش نیش دفاعی دارد و باید با احتیاط نگهداری شود.
چیزی که بلک دایموند را خاص می‌کند رنگش نیست؛ کنتراست شدید مشکی و سفید است. بعضی نمونه‌ها آن‌قدر تیره‌اند که خال‌های سفیدشان شبیه ستاره‌های آسمان شب دیده می‌شود. به همین دلیل بعضی پرورش‌دهندگان به بعضی لاین‌ها لقب Galaxy Ray هم می‌دهند.

این ماهی در اصل یک بتا (Betta splendens) است که به خاطر دم بسیار بزرگ و رنگ نقره‌ای-خاکستری خاصش محبوب شده. اسم «هاف‌مون» به این خاطر است که وقتی دمش را کاملاً باز می‌کند، تقریباً یک نیم‌دایره ۱۸۰ درجه تشکیل می‌دهد.
نرها معمولاً رنگ و باله‌های بزرگ‌تری نسبت به ماده‌ها دارند.
بیشتر وقتش را آرام شنا می‌کند و گاهی بین گیاهان یا نزدیک سطح آب استراحت می‌کند.
مثل بقیه بتاها یک اندام تنفسی ویژه دارد و می‌تواند مستقیماً از سطح آب هوا بگیرد.
در طبیعت اجداد بتاها در شالیزارها و آب‌های کم‌عمق جنوب شرق آسیا زندگی می‌کردند، به همین دلیل هنوز هم با آب‌های آرام سازگارند.
نرها برای جفت‌گیری روی سطح آب لانه حبابی می‌سازند و بعد از تخم‌ریزی از تخم‌ها مراقبت می‌کنند.