مدت زیادی گذشته، اما ردِ حضورت هنوز از دلم پاک نشده است. هنوز هم به اندازه‌ی روز اول دوستت دارم؛ شاید حتی بیشتر. با این حال، یاد گرفته‌ام بدون تو زندگی کنم.
پذیرفتن این حقیقت که هیچ‌گاه واقعاً به من تعلق نداشتی و نخواهی داشت، تلخ‌ترین درسی بود که زندگی به من داد. کنار آمدن با آن آسان نبود، اما سرانجام آن را پذیرفتم.
یاد گرفته‌ام دوستت داشته باشم و در عین حال، رهایت کنم؛ به زندگی‌ام ادامه بدهم و تو را فقط در گوشه‌ای از قلبم نگه دارم؛ جایی که خاطره‌ات در سکوت نفس می‌کشد.
با تو، عشق را برای اولین بار شناختم؛ و همین تلخ‌ترین زیباییِ زندگی‌ام بود. هنوز هم گاهی افسوس می‌خورم که آن عشق، سرنوشتِ من نبود.
حرف‌های زیادی برای گفتن دارم، اما کلمات آن‌قدر ناتوان‌اند که نمی‌توانند عمق احساساتم را بیان کنند. پس فقط یک چیز می‌گویم:
هیچ‌کس هرگز تو را آن‌گونه که من دوستت داشتم، دوست نخواهد داشت؛ و این، تنها حقیقتی‌ست که همیشه با تمام وجود به آن باور خواهم داشت.