◀️ سلول

هر سلول یک کارخانه عظیم مواد شیمیایی است. ژنها با تاثیر گذاشتن بر فرایند رویدادهای آن کارخانه، اثر خود را به نمایش میگذارند. آنها این کار را از طریق تاثیرشان روی شکل سه بعدی پروتئینها انجام میدهند.
شاید واژه عظيم برای یک سلول اغراق آمیز باشد، به خصوص که ده میلیون باکتری در سر یک سنجاق ته گرد جای میگیرند. اما فراموش نکنیم که هر سلول گنجایش نگهداری کل کتاب عهد جدید را دارد، به علاوه اگر آن را با معیار تعداد دستگاههای موجود در آن بسنجیم واقعا عظیم است

هر دستگاه، یک مولکول پروتئین است که تحت تاثیر گستره خاصی از DNA قرار دارد. مولکولهای پروتئین که آنزیم نامیده میشوند ، به صورت دستگاه یا ماشین در نظر گرفته میشوند.
هر دستگاه پروتئین، محصول شیمیایی خاص خودش را تولید میکند و برای انجام این کار از مواد خام درون سلول که احتمالا محصول تولید شده توسط ماشین دیگری هستند استفاده میکند. حدود یک میلیون از این دستگاهها و بیش از ۲٫۰۰۰ نوع متفاوت از هر کدام آنها در هر سلول وجود دارد. هر کدام از این ۲٫۰۰۰ نوع به انجام عمل خاصی اختصاص دارد. محصولات شیمیایی آنزیمها هستند که به سلول شکل و رفتار خاصی میدهند

@evolution_iran

◀️ ژنهای سویچ


@evolution_ir

◀️ شاخ



برخی گونه های خانواده گاوسانان از شاخهایشان در نمایشهای تهاجمی استفاده میکنند و در نبرد بر سر حرمی که ماده های زیادی را شامل میشود ، شاخهایشان را به شدت به هم میکوبند .
ماده های این گونه ها شاخ ندارند .
گویا در آنها این توافق وجود دارد که شاخها تنها کارکردشان در رقابت میان نرها باشد !

جالبتر آنکه این شاخها رو به عقب رشد کرده اند و این نشان میدهد که هدف رویارویی نرها ، نه کشتن یا زخمی کردن یکدیگر، بلکه صرفا وارد کردن ضربه ای سنگین است .

بنابراین میتوان نتیجه گرفت که شاخها در این گونه ها و همینطور گونه های خانواده گوزن سانان ، ابزاری هستند در اختیار نرها برای ضربه زدن به یکدیگر ، به جهت اینکه به ماده ها نشان دهند کدامشان شایسته توجه بیشتری هستند !


در بعضی گونه های گوزن شاخها میتوانند در ابعادی شگفت آور رشد کنند .
در گوزن منقرض شده ایرلندی ، فاصله دو نوک شاخها از همدیگر به ۳/۶ متر و وزن آن به چهل کیلوگرم میرسید !



@evolution_iran

◀️ شاخ در جنس ماده



شاخ در گوزن سانان و اکثر گاوسانان تنها در جنس نر و بعنوان ابزاری برای رقابت و مبارزه با دیگر نرها به جهت جلب توجه ماده ها برای جفتگیری رشد میکند (اینجا)

اما گونه هایی از گاوسانان مانند گاو اهلی یا گاومیش آفریقایی نیز وجود دارند که در آنها جنس ماده هم دارای شاخ است .


وجود شاخ در جنس ماده برخی گونه ها میتواند یک دلیل ساده داشته باشد :
ماده ها هنگامی که نمیتوانند از شکارچیان پنهان شوند ، برای دفاع نیاز به شاخ دارند !


برای مثال ، رنگ بندی ایمپالا موجب استتار آن در علفزارهای بلند میشود ، در حالی که گاومیش بسیار بزرگ ، بسیار تیره و بسیار آشکار است !
گاومیش ماده برای شکار نشدن ، امکان پنهان شدن ندارد و تنها گزینه اش آن است که برای حفظ جانش بجنگد .
شاخهای آنها نیز برخلاف شاخهای ایمپالا ، طوری رشد میکنند که میتوانند بعنوان یک سلاح کشنده مورد استفاده قرار گیرند .


@evolution_iran

◀️ مشکلات داروین !



چارلز داروین زمانی که در سال ۱۸۵۹ نظریه تکامل خود را مطرح کرد ، در چهار حوزه قابل توجه با مشکلاتی جدی روبرو بود :

1⃣ مکانیسم ورانت
2⃣ ابزاری که با آن تغییرات جدید بتواند به خط تباری وارد گردد
3⃣ وجود رفتار فداکارانه
4⃣ این واقعیت که به نظر میرسد برخی ویژگیهای حیوانات ، ظاهرا آنها را در میدان تنازع بقا در وضعیت نامناسب قرار میدهد .


در مورد دو مسئله نخست ، داروین هیچ چیزی نمیدانست و مدتها پس از او بود که با کشف دوباره کارهای مندل و در پی آن ظهور علم ژنتیک ، این مشکلات برطرف شدند .
نظریه خود او برای وراثت ، برخی اوقات تئوری همه زایی خوانده میشود و شامل ومول هایی است که در سراسر بدن جریان دارند و با ورود به دستگاه تناسلی به نسل بعد منتقل میشوند ، امروز بطور کامل رد شده و در واقع آنقدر نامربوط است که ارزش بررسی کردن ندارد .
امروزه وراثت و سازوکار آن را میتوان بطور کامل در قالب ژنتیک مولکولی توضیح داد .


اما در مورد دو مسئله آخر ، داروین پیشرفتهای بیشتری داشت . روحانیونِ طبیعيدان قرن نوزدهم زمانیکه به جهان می نگریستند ، عمارتی موزون و سرشار از نشانه های تدبیر ، هدف و کرم جاودانه پروردگار را میدیدند . نگاه داروین ، اما متفاوت بود . او جهانی میدید بیرحم و بیهدف که از مخلوقاتی درگیر تنازعی بی امان برای بقا اشغال شده است . داروین همچنین مصر بود که هر ساختار و غریزه پیچیده ای ، باید برای دارنده آن و نه برای حیوانات غیرخویشاوند ، سودمند باشد . او یادآور میشود که انتخاب طبیعی هیچگاه هیچ چیزی را که برای خود موجود زیانبار باشد تولید نخواهد کرد ، چرا که انتخاب طبیعی تنها به نفع هر فرد و در راستای منافع او عمل میکند . با این همه، داروین نمیتوانست چشمهای خود را بر مثالهای بیشماری از همکاری در طبیعت ببندد . حیوانات همدیگر را میجورند ، غذای خود را تقسیم میکنند و خود را به خاطر سود و منافع دیگران به خطر می اندازند .

پاسخ شخص داروین به مسئله از خودگذشتگی کاملا روشن نیست و او در چاپهای مختلف کتاب منشأ انواع ، تفاسیر را در سطوح متفاوتی ارائه میکند . او برخی اوقات به تفسیرهای فردگرایانه نزدیک میگردد ، اما معمولا بر این باور است که احتمالا نازایی برخی افراد ، باید به کل بزرگتری سود برساند . توضیحات او که در سطح گروه برای توجیه فداکاری گونه هایی مانند حشرات ارائه میشد ، تا صد سال پس از انتشار کتاب منشا انواع همچنان ثابت و پابرجا بود ، اما امروزه دیگر نظریات شکست خورده ای محسوب میشوند . سرانجام مطالعاتی بسیار مهم توسط همیلتون در سال ۱۹۶۴ مسئله فداکاری را که داروین نادیده گرفته بود حل کرد .



ایده انتخاب طبیعی داروین از این قرار بود که موجودات زنده باید به مشخصه های فیزیکی و رفتاری برسند تا بتوانند از رقبای خود پیش افتند . در این صورت، بیشتر ویژگیهای گیاهان و حیوانات باید نقشی سازگارانه در تنازع بقا داشته باشند و طبیعت نباید اجازه هیچ اسراف و تلف کردنی را داده باشد . پس درباره دم طاووس چه میتوان گفت ؟ این دم نه کمکی به تندتر یا بهتر پرواز کردن طاووس میکند و نه او را در مقابله با رقبا یا عقب راندن صیادان یاری مینماید و در واقع به نظر میرسد که شکارچی اصلی طاووس ، یعنی ببر ، با استفاده از دم پرنده است که در پایین کشیدن آن متبحر و زبردست شده است . ظاهرا این یک تناقض آشکار است ، ویژگی دست و پاگیری که باید مدتها پیش از این توسط انتخاب طبیعی حذف میشد . به نظر میرسد چنین ویژگیهایی برنامه سازش گرا را به چالش می کشند و حتی داروین یک بار اظهار نمود : منظره یک پر در دم طاووس ، هر آنگاه که در برابر دیدگانم قرار میگیرد ، مرا بیمار میکند (نقل قول از کرونین، ۱۹۹۱ ، ص۱۱۴)
البته دم طاووس تنها استثنا نیست . در بسیاری از گونه های حیوانات ، یکی از جنس ها (معمولا جنس نر) آرایش پر زرق و برقی دارند که هیچ نقش عملکردی مشخصی نداشته و یا حتی اختلال آمیز به نظر میرسند .
داروین در ۱۸۷۱ ، با بینش عمیق و عزم راسخ خود ، پاسخی برای این به ظاهر ناسازه یافت . او در کتاب نسب انسان و انتخاب در رابطه با جنس ، توضیحی ارائه نمود که تا امروز همچنان مورد پذیرش است . نیروی انتخاب طبیعی با نیروی انتخاب جنسی تکمیل میگردد :
افراد ویژگیهایی دارند که آنها را برای اعضای جنس مخالف جذاب میسازد یا آنکه برای رقابت با اعضای همجنس ، به منظور دسترسی به جفت یاری میکند .
در نتیجه ، دم طاووس به عنوان مثال ، برای خوشایند ماده ها شکل گرفته ، در حالی که شاخهای مرال نر به عنوان اسلحه هایی در پیکار نر در برابر نر برای دستیابی به ماده عمل میکند .


☑️ با تلخیص و ویرایش از کتاب تکامل و رفتار انسان
☑️ اثر جان کارترایت

@evolution_iran

◀️ گیاه شناسی



نقش گیاه شناسی
در
گیاهان دارویی و دارو سازی




✅ از دکتر افسانه گران




@evolution_iran

◀️ انسان از دیدگاه چارلز داروین


تفاوت میان انسان و نزدیکترین خویشاوندان او ، مربوط به ساختار جسمانی و تواناییهای ذهنی است . انسان از تبار تعدادی گونه رده پایین است ، به رغم اینکه کشف حلقه های ارتباط دهنده میان وی و این گونه ها هنوز کامل نشده است . انسان مستعد و تابع تغییرات جزئی و متنوع مانند سایر جانداران است و این تغییرات ، طبق قوانین مشابهی ، از نسلی به نسل دیگر منتقل میشوند . انسان به سرعت ازدیاد می یابد و ضرورتا در معرض تنازع بقا و نهایتا انتخاب طبیعی قرار میگیرد ، به نژادهای گوناگونی تقسیم میشود که تعدادی از این نژادها آنقدر متفاوت به نظر میرسند که بعضی از طبیعیدانان آنان را در گونه های متمایزی طبقه بندی میکنند . ساختار بدن او با طرحی مشابه سایر پستانداران ساخته شده است و نیز دارای مراحلی مشابه در تکامل جنینی است . انسان ساختارهای مقدماتی بدن اجدادش را که بی شک زمانی سودمند بوده اند حفظ کرده است . گاهی ویژگیهایی در انسان خودنمایی میکنند که به راحتی میتوان حدس زد که این ویژگیها در تملک نیاکان اولیه وی بوده اند . اگر منشأ انسان کاملا متفاوت با سایر جانداران میبود ، تمام این نمودهای متنوع ، بی معنی و درنتیجه چنین دیدگاهی غیرقابل باور جلوه میکرد . از طرفی دیگر ، اگر انسان از نژاد تعدادی پستاندار رده پایین در نظر گرفته شود ، نمودها قابل فهم تر خواهند بود . تعدادی از طبیعیدانان تحت تأثیر تواناییهای درونی و ذهنی انسان قرار گرفته اند و بر همین اساس ، كل موجودات زنده را به سه رده تقسیم کرده اند : انسان ، حیوانات و گیاهان . بنابراین ، قلمرو خاصی را برای انسان در نظر گرفته اند . آنان قادر به مقایسه طبقه بندی تواناییهای درونی انسان نمیباشند ، اما این نکته محرز است که استعدادهای ذهنی انسان و حیوانات رده پایین ، نه فقط در کیفیت ، بلکه در کمیت نیز با هم تفاوت دارند . وجود یک تفاوت در کمیت باعث نمیشود که انسان را در قلمروی خاص و متمایز از سایر جانداران قرار دهیم . این مورد با مقایسه تواناییهای ذهنی دو حشره مانند مورچه و نوعی شته که به رده های مشابه متعلق هستند به خوبی شرح داده میشود . در اینجا تفاوت میان این حشرات ، از تفاوت میان انسان و پستانداران رده بالا بیشتر است . جنس ماده نوعی شته در جوانی از طریق خرطوم خود به گیاهی متصل میشود و شیره آن را استخراج میکند و همیشه در این حالت ثابت باقی میماند ، بعدا لقاح و تخم ریزی هم انجام میدهد و این كل داستان زندگی این نوع شته است . از طرفی دیگر ، اگر بخواهیم عادات و تواناییهای ذهنی مورچه های کارگر را بازگو کنیم ، شامل طومار بلندی میشود که در اینجا به شرح کوتاهی از آن بسنده میکنیم . مورچه ها اطلاعات را میان خود رد و بدل میکنند و تعداد زیادی از آنان برای این کار به هم میپیوندند . آنان دوستان خود را بعد از ماهها غیبت باز میشناسند و نسبت به همدیگر حس ترحم از خود نشان میدهند . آشیانه های زیبا و تمیزی با همکاری یکدیگر میسازند و شب هنگام نگهبانانی را برای حفاظت از خود بر در آن میگمارند . راهها و تونلهایی را زیر زمین ایجاد میکنند ، برای اجتماع خود غذا اندوخته میکنند و زمانی که شی ای بزرگتر از در ورودی آشیانه باشد ، ورودی آن را بزرگتر کرده آن را به داخل هدایت میکنند . دانه ها را ذخیره میکنند و زمانی که رطوبت بیشتر شود ، برای جلوگیری از جوانه زنی دانه ها آنها را به سطح آشیانه و جایی که خشکتر است منتقل میکنند . از شته ها برای بهره کشی استفاده و در گروههای منظمی در جنگها شرکت میجویند و حاضرند زندگی خود را برای مصلحت فدا کنند . طبق برنامه از پیش تعیین شده ای به مهاجرت میپردازند . تخمهای خود و شته ها و پیله های کرم ابریشم را به مناطقی گرم ، به منظور زود از تخم بیرون آمدن لاروها منتقل میکنند و موارد بیشمار دیگری از این دسته را میتوان برشمرد . روی هم رفته ، تفاوت در توانایی ذهنی میان یک مورچه و شته زیاد است و تا به حال هیچکس این حشرات را در ردهای متمایز دسته بندی نکرده ، چه برسد به دسته بندی آنها در قلمروی متمایز که به کلی بعید به نظر میرسد .


✅ از کتاب تبار انسان
❎ نوشته چارلز داروین
❇️ ترجمه کاوه قدیمی


@evolution_iran

◀️ قاعده شارگاف


در حالیکه ساختمان DNA هنوز ناشناخته بود ، اروین شارگاف توجه خود را به مشخصات شیمیایی اسیدهای نوکلئیک معطوف کرد . در DNA چهار باز شناخته شده ، یعنی آدنین ، گوانین ، سیتوزین و تیمین وجود دارد که معمولا با حرف اولشان ، یعنی G A C و T نشان داده میشوند . هر یک از این بازها ساختمان و مشخصاتی متفاوت دارند . شارگان پس از تجزیه تعدادی از این بازها به روش کروماتوگرافی به نتیجه شگفتی رسید .
در تمام ارگانیسمهایی که او مطالعه کرد ، مقدار A در هر سلول همیشه برابر مقدار T در همان سلول بود .
این موضوع در مورد G و C نیز همین طور بود .
نسبت A به T و G به C همیشه برابر ۱ بود .

این نسبت ۱ به ۱ ، به قاعده شارگاف معروف شد و هنوز هم یکی از بنیادهای زیست شناسی ملکولی است .

T = A
C = G
و همچنین
A + G = C + T

اهمیت قاعده شارگاف تا تعیین ساختمان سه بعدی اسیدهای نوکلئیک کاملا روشن نشد .
برای این کار دانشمندان مجبور بودند به ساختمان فیزیکی DNA یک نگاه واقعی بیاندازند که در سالهای ۱۹۴۰ این کار را شروع کردند و پس از اینکه DNA را دیدند ، تکه های این معما به سرعت در جای خود قرار گرفت .



@evolution_ir

◀️ آغاز حیات



اوایل دهه ۱۹۸۰ ، دو دانشمند ، تام سچ در کلرادو و سیدنی آلتمن در پیل ، زلزله ای در دنیای علم ایجاد کردند .

سچ به دنبال آنزیمی بود که واکنشی را انجام میدهد که در آن یک قطعه RNA خود را از قطعه بزرگ تر جدا میکند .
او مشاهده کرد که RNA به تنهایی ، بدون کمک هر گونه پروتئینی ، میتواند خودش را بِبُرد .

از سوی دیگر ، آلتمن مشغول مطالعه خواص آنزیمی بود که میتوانست برخی از مولکولهای RNA را برش بدهد . خود این آنزیم کمپلکسی از پروتئین و RNA بود و او با کمال تعجب مشاهده کرد که جزءِ RNA به تنهایی میتواند این واکنش برش را انجام دهد .


به این ترتیب ، هر دو گروه نشان دادند که RNA
میتواند به تنهایی یک واکنش شیمیایی را انجام دهد .

آنزیمهایی که از RNA تشکیل شده اند ، ریبوزیم نامیده شدند تا از آنزیمهای پروتئینی معمولی متمایز باشند .


گرچه به نظر میرسد که اینها واکنشهایی تخصصی هستند ، ولی از نظر خاستگاه حیات پیامدهای عظیمی دارند .

چگونگی آغاز حیات همواره یکی از بزرگترین سوالات پیش روی دانشمندان بوده است . مشکل بزرگ آن بود که تقریبا در تمام اشکال حیات ، DNA ناقل اطلاعات ژنتیکی بود ، ولی خود DNA بی اثر بود و به وسیله تعداد زیادی آنزیم پروتئینی ساخته میشد و ساختن آن آنزیمها نه تنها به RNA که به ریبوزوم نیز نیاز داشت . به علاوه ، قند موجود در DNA ، دئوکسی ریبوز ، به وسیله یک پروتئین بزرگ پیچیده ، از ریبوز ساخته میشود .

هیچ کس نمیتوانست بفهمد که کل این سیستم چگونه ممکن است آغاز شده باشد .
دانشمندانی که درباره چگونگی شروع حیات فکر میکردند ، پیشنهاد کردند که شاید حیات با RNA آغاز شده باشد . اما در آن زمان ، این فقط حدس و گمان بود و تقریبا در حد داستان های علمی تخیلی ، زیرا دیده نشده بود که RNA توانایی انجام واکنشهای شیمیایی داشته باشد .


اما کشف بزرگِ سچ و آلتمن تمام اینها را تغییر داد .
حالا دیگر RNA مولکولی بود که هم میتوانست درست مانند DNA اطلاعات را به صورت دنباله ای از بازها انتقال دهد و هم میتوانست مانند پروتئینها واکنشهای شیمیایی انجام دهد .

اکنون میدانیم که قطعات سازنده RNA میتوانند با واکنشهای شیمیایی ساده ای ساخته شوند ، واکنشهایی که میلیاردها سال پیش نیز در زمین وجود داشته اند .
بنابراین میتوان تصور کرد که حیات در ابتدا با مقدار زیادی مولکول RNA که به صورت تصادفی ایجاد شده اند ، آغاز شده است ، تا آن که بعضی از آنها به تنهایی توانایی تکثیر خود را پیدا کرده اند . وقتی که این اتفاق افتاده است ، بر مبنای تکامل و انتخاب طبیعی ، مولکولهای هر چه پیچیده تری ساخته شده اند ، تا این که نهایتا چیز پیچیده ای مانند یک ريبوزوم اولیه نیز به وجود آمده است .

ایده دنیای RNA اولیه ، اصطلاحی که نخستین بار به وسیله والتر گیلبرت وضع شد ، به طور گسترده ای مورد پذیرش قرار گرفته است .


شاید ریبوزوم در دنیایی به وجود آمده باشد که RNA در آن غالب بود ، ولی از آنجا که کارش ساختن پروتئین بود ، تبدیل به نوعی اسب ترویا شد . معلوم شد که پروتئینها در انجام اکثر انواع واکنشها بهتر از طریق RNA عمل میکنند ، زیرا
اسیدهای آمینه آنها از نظر شیمیایی توانایی متنوع تری در مقایسه با مولکول ساده تر RNA دارند . معنای این مطلب آن است که با ساخته شدن پروتئینها ، آنها تکامل پیدا کردند و با گذشت زمان ، اکثر کارکردهای RNA و حتی بیشتر از آن را بر عهده گرفتند .
این موجب تحول در حیات شد . این میتواند توضیح دهنده این مطلب نیز باشد که با آنکه ریبوزوم مقدار زیادی RNA دارد ، ولی آنزیمهایی
که DNA را تکثیر میکنند یا آن را به RNA کپی مینمایند ، اکنون به طور کامل از پروتئین ساخته شده اند . این احتمالا بدان سبب است که استفاده از DNA برای ذخیره سازی ژنها بعدا پدید آمده است . در آن زمان ، پروتئینها شایع شده بودند و اکثر واکنشهای درون سلول را انجام میدادند .
البته این توضیح نمیدهد که ژنهایی که حامل کد لازم برای ساختن پروتئینها هستند چگونه پدید آمده اند . بهترین حدس آن است که شکل اولیه ای از ریبوزومها صرفا زنجیره های کوتاهی از پپتیدهای تصادفی میساختند که این منجر به بهبود آنزیمهای RNA شد که در آن زمان وجود داشتند . ولی از آنجا به بعد ، اینکه چگونه ژنهایی پدید آمدند که حامل دستورالعمل هایی برای ساخت پروتئینهایی هستند که اسیدهای آمینه آنها با ترتیب خاصی در هم بافته شده اند ، جهش بزرگی است و هنوز هم یکی از معماهای بزرگ حیات محسوب میشود .



✏️ ویکی راما کریشنان


@Evolution_iran

◀️ انتقال ژنها !




✅ پاسخ به یک سوال :

☑️ آیا ژنهای گیاهان و گوشتی که بعنوان غذا میخوریم نمیتوانند از این طریق وارد ژنوم ما شوند ؟


❎ دکتر جمشید شاملو



@Evolution_iran

◀️ راز وراثت



☑️ از ماهنامه اینترنتی واج نامه




✅ بخوانید


@Evolution_iran

◀️ تلومر


هر سلولِ بدن مجموعه‌ای از ژنها را حمل میکند که در زنجیره های بلندی به هم متصل هستند و کروموزوم نام دارند.
هر سلول در بدن انسان ۲۳ جفت کروموزم در هسته خود دارد.

تلومر‌ها در انتهای رشته های کروموزوم قرار میگیرند و توالیهای غیر کد کننده و تکراری بازها هستند که در مهره داران عموما TTAGGG است

تلومرها که در دو انتهای هر کروموزوم قرار میگیرند، مانع از چسبیدن کروموزوم ها به یکدیگر میشوند. همچنین از حمله نوکلئازها به انتهای کروموزم جلوگیری میکنند و در مکان یابی و جایگیری کروموزم در هسته نیز موثر هستند.
به این ترتیب تلومرها به نوعی نقش حفاظت از کروموزم را ایفا میکنند

همانطور که مشخص است اکثر سلولهای بدن عمر زیادی ندارند و بعضا طی چند روز یا حتی کمتر جای خود را به سلولهای جدید که طی تقسیم سلولی بوجود آورده اند میدهند.
اما هر بار که سلول تقسیم میشود، به علت فرایندهایی که طی همانندسازی جریان می یابد، قسمتی از انتهای تلومرها همانندسازی نمیشود‌.
بنابراین این مسئله طی تقسیمات متوالی سلولها باعث کاهش تدریجی طول تلومرها و در نتیجه عدم حفاظت از کروموزم و مرگ سلول میشود

@Evolution_iran

◀️ تلومراز


تلومرها پایانه های خطی کروموزمها هستند که نقش حفاظت کروموزم را بر عهده دارند

اما هر بار که سلول تقسیم میشود به علت محدودیت در فرایند رونویسی، تلومرها اندکی کوتاهتر میشوند و این کاهش تدریجی هنگامی که به حد معینی برسد باعث عدم توانایی تلومر برای حفاظت از کروموزم و مرگ سلول میشود

اما این مشکل با آنزیمی بنام تلومراز حل شده است

تلومراز آنزیمی است که از پروتئین و RNA تشکیل شده و با الگو قرار دادن بخش اسید ریبونوکلئیکی خود، همانندسازی انتهای DNA را کامل کرده و مانع از کوتاه شدن تدریجی تلومر میشود

حال با توجه به فعالیت تلومراز و افزوده شدن به طول تلومر در هر همانندسازی به نظر میرسد که طول تلومر باید پیوسته در حال افزایش باشد.
اما چنین نیست!
در واقع آنزیم تلومراز تنها در سلولهای زایشی و بنیادی فعال است و مابقی سلولهای بدن توانایی تولید تلومراز را نداشته و در نتیجه در هر دور همانندسازی قسمتی از انتهای تلومر همانندسازی نشده و طی تقسیمات متوالی طول تلومر در آنها کاهش می یابد

در سالهای اخیر بحثهای زیادی بر روی ارتباط تلومرها و طول عمر مطرح شده است که همچنان تحقیقات روی آن در جریان است


@Evolution_iran

◀️ وانمایی


در میان جانداران گاه مشاهده میشود که ظاهر، رفتار، صدا یا بوی یک جانور یا گیاه بیش از آنچه انتظار میرود به یک جانور یا گیاه دیگر شبیه است
در چنین مواردی یکی از گونه ها در فرگشت خود به دلایل استتاری، تقلیدِ ظاهر و رفتارِ گونه دیگری را کرده است تا بدینوسیله درندگان یا طعمه های خود را فریب دهد

این نوع از تقلید ظاهر و رفتار، وانمایی یا ⁦Mimicry⁩‎ گفته میشود


وانمایی میتواند
☑️ مولری باشد
در این حالت گونه‌های خطرناک، برای نمونه سمی، از ظاهر یکدیگر تقلید میکنند

☑️ بیتزی باشد
در این حالت گونه های غیر خطرناک به هم شباهت پیدا میکنند
یا
☑️ شکاری یا پکم باشد
که در این حالت درندگان، ظاهر طعمه یا دیگر حیوانات منطقه را به خود میگیرند تا آسانتر به طعمه نزدیک شوند

☑️ همچنین اگر جانور به تقلید از بخشی از بدن خود در بخش دیگر بدنش اقدام کند، آن را خودوانمایی میگویند که نمونه معروف آن وجود لکه های چشم مانند بر روی دم ماهیهای گرمسیری است که باعث میشود حمله کنندگان در مورد جهت سر و دم ماهی به اشتباه بیافتند

✅ بیشتر بخوانید
✅ و اینجا و اینجا

@Evolution_iran

◀️ هم تکاملی


هم تکاملی یا Coevolution زمانی پیش می آید که دو یا چند گونه متقابلاً بر روی فرگشت یک دیگر تأثیر میگذارند.

بارزترین نمونه هم تکاملی میان گیاهان گلدار و حشرات گرده افشان دیده میشود


گلهای مدرن با حشرات سازگار میشوند تا از گرده افشانی اطمینان حاصل کنند و در ازای آن پاداش حشره را با شهد میدهند .
این دو گروه برای بیش از صد میلیون سال با یکدیگر همکاری داشته و شبکه پیچیده ای از تعاملات را ایجاد کرده اند


برخی گونه های گیاهی دارای گلهای در هم پیچیده، دراز و ساختارهای لوله مانندی هستند که شهد گل را تولید و در اعماق درونی آن انباشته میکنند‌
داروین پیشنهاد کرد که وجود هم تکاملی بین گل و حشره ممکن است منجر به تطابق بین لوله گل و طول خرطوم حشره شود‌
وی بر اساس طول یک گل بلند لوله‌ای که در ماداگاسکار رشد میکند، وجود یک پروانه گرده افشان دارای یک خرطوم بلند ۲۸ سانتی متری را پیش بینی کرد.

چنین پروانه ای دو دهه بعد از مرگ داروین کشف شد که شکل آن را در تصویر میتوانید ببینید با نام علمی Xanthopan morganii

@Evolution_iran

◀️ اثر انتخاب طبیعی بر افراد !



هنگامی که داروین نظریه اش را ارائه کرد، تصور بر این بود که حیوانات به نحوی رفتار میکنند که برای گونه، به عنوان یک کل، خوب باشد. برای مثال تصور میشد شیرهای ماده به توله های دیگر ماده ها شیر میدهند تا اطمینان پیدا کنند که شیرهای زیادی در نسل بعد وجود خواهد داشت و گونه منقرض نمیشود.


با اینحال مهمترین نکته درباره نظریه انتخاب طبیعی این است که این نظریه متوجه بقای فرد است و نه گونه.
اگر چه تولیدمثل فردی ،ناگزیر بر تداوم گونه تأثیر میگذارد اما تداوم گونه به خودی خود هدف تولیدمثل یا تکامل نیست.

افراد انتخاب میشوند تا بر مبنای علائق تولید مثلی خود رفتار کنند و سرنوشت گونه به عنوان یک کل، به تصمیمهای تولیدمثلی افراد بی ارتباط
است.


از آنجا که انتخاب طبیعی بر مفهوم رقابت میان افراد مبتنی است، هر اندام واره ای که به قیمت از دست دادن بخشی از علائق تولیدمثلی اش، به نحوی رفتار کند که به گونه یا گروه سود برساند، اخلاف کمتری را در مقایسه با افرادی که کمتر شریف اند و تنها به خودشان فکر می کنند، به جای خواهد گذاشت.

@Evolution_iran

◀️ درک زمان


موجودات مختلف درک متفاوتی از سرعت گذر زمان دارند
اما این مسئله برخلاف تصور برخی افراد هیچ ارتباطی با زمان فیزیکی و یا نظریات فیزیکی مانند نسبیت ندارد
زمان ، برای تمام گونه های موجود بر روی زمین بطور یکسان و یکنواخت در گذر است و عواملی مانند اختلافِ جرم و سرعت که در نظریات فیزیکی بر گذر زمان موثر هستند، درباره موجودات زنده آنقدر ناچیزند که عملا برابر با صفر هستند


آنچه در این مبحث بعنوان درک متفاوت موجودات از گذر زمان مطرح میشود، صرفا به معنای درک آن موجود از گذر زمان است و نه گذر متفاوت زمان برای او

در حقیقت این سرعت متابولیسم موجودات زنده است که چگونگی درک زمان برای آنها را تعیین میکند.
هر چه سرعت متابولیسم موجود زنده بیشتر باشد، گذر زمان را آهسته تر درک میکند و بالعکس

برای نمونه ، موجودی مانند مگس که جثه ای بسیار کوچک و در نتیجه سرعت متابولیسم بسیار بالایی دارد، نسبت به موجودی مانند انسان که جثه ای بزرگ و متابولیسم کندتری دارد ، گذر زمان را بسیار آهسته تر درک میکند

جثه کوچک و متابولیسم بالا موجب پردازش سریع اطلاعات ورودی به مغز جاندار و درک آهسته زمان برای آن میشود


@Evolution_iran

◀️ درک متفاوت از گذر زمان در انسانها



گفته شد که موجودات مختلف احتمالا درک متفاوتی از گذر زمان دارند (اینجا)

این مسئله میتواند در مورد انسان نیز صدق کند!

زمانی که شخص وارد محیطی جدید میشود که محرکات آن متنوع و گسترده هستند و در واقع اطلاعات ورودی به مغز بسیار زیاد است و یا از لحاظ ذهنی شخص بسیار درگیر است، مغز انسان گذر زمان را آهسته تر درک میکند. چرا که فعالیت مغز بالا رفته و مسائل زیادی باید حل و پردازش شوند. در نتیجه متابولیسم مغز به شدت افزایش یافته و گذر زمان را کندتر درک میکند


همچنین گفته میشود زمانیکه ما به سنین بالا میرسیم، محرکات تازه کم میشوند، چرا که در طول سال‌های بلند عمر خود، اکثر فعالیتها و محرکات را تجربه شده و توسط مغز پردازش شده اند. بنابراین نیازی نیست که مغز ما مجددا آنها را پردازش کند. به بیان ساده تر، مغز با کار و فشار کمتر، همان خروجی را دارد. بنابراین با پایین آمدن میزان پردازشها و صرف کمتر انرژی، نیازی به درک آهسته از گذر زمان هم نیست.
به همین دلیل اغلب افراد در سنین پیری احساس میکنند که روزها و هفته ها به سرعت میگذرند


@Evolution_iran

◀️ زندگی در بیابان !


محیطهای بیابانی و مکانهایی که منابع غذایی در آن کمیاب است، عموما در اختیار خزندگان کوچک است!
در چنین محیطهایی به ندرت میتوان پستانداران و دیگر جانوران خونگرم را دید

یکی از دلایل عمده این مسئله، خونگرم بودن پستانداران است


پستانداران برای تأمین انرژیِ لازم برای جبران گرمایی که از سطح پوست از دست میدهند، باید مدام در حال خوردن باشند و غذای خود را نیز از میان غذاهای پرانرژی نظیر میوه‌ها، دانه های خوراکی، حشرات و یا دیگر پستانداران کوچک انتخاب کنند

به همین دلیل خزندگانی که خونسرد هستند و به غذای کمتری احتیاج دارند در محیطهایی مثل بیابانهای بی آب و علف که غذا کمیاب است، بیشتر یافت میشوند


جانوران خونسرد برای ادامهٔ زندگی در مقایسه با جانوران خونگرم به انرژی بسیار کمتری نیاز دارند.
پستانداران و پرندگان در مقايسه با جانوران خونسردِ هم وزن خود به انرژی و در نتیجه به خوراک بیشتری احتیاج دارند.


@Evolution_iran