Self-Burial by Keith Arnatt.

در تهران
آدم ها صبح به مرکز و شمال شهر هجوم می‌برن
به گالری های مختلف می‌رن
زیباترین لباس هاشون یا حداقل عجیب ترین هاش رو می‌پوشن
ایونت هایی می‌رن که ممکنه حتی خارج از ایران هم قفل باشه
وانمود می‌کنن که در حال ایجاد تغییرن
نمی‌دونن تا یک زمان محدودی بهشون اجازه داده شده که اینگونه باشن
ساعت از نه شب می‌گذره
و آدم ها خسته
از تظاهر و ادا
با مترو بی ارتی و اسنپ و در ماشین های چینی و ایرانیشون
در حالی که هوا از آلودگی گلوشون رو خشک کرده به سمت خونه هایی برمیگردن
که یخچال هاش فقط از اغلام ضروری اونهم بزور پره
خونه هایی که درونش همچنان دغدغه ی نان و سرپناه و رفاه نسبی وجود داره
وقتی که مردم پراکنده میشن
مشکلات همچنان پا برجاست
و وقتی در یکسری مکان بخصوص جمع میشن فکر میکنن که حلشون کردن
غافل ازینکه فقط در اون مکان و فقط در اون زمان درحال فرار از معضلات واقعی و دامن زدن به راه حل های مقطعی و گذرا هستند

خداحافظ به تویی که زندگی‌ات تباه شد بی‌آن‌که مقصر باشی.

🎩

• داستایوفسکی
• برادران کارامازوف

حالت چطوره؟ شاید همیشه بهترین سوال ممکن نباشه.

پرسیدن این سوال قشنگه ولی خیلی کُلیه و شاید برای همین هم هست که اکثراً جوابی که براش می‌گیریم یک‌ جواب از پیش تعیین شده‌ است: من خوبم!

به جای این سوال تمرین کنیم در مورد حال حاضر بپرسیم.

سوال‌هایی مثل:
- امروز از صبح چطور گذشته برات؟
- حالت از دفعه‌ی قبلی که صحبت کردیم چطوری بوده؟
- اون موضوعی که درموردش نگران بودی چطور پیش رفت؟