یک ماه از روزی که مردممان را در خاکمان به خون کشیدند گذشته بود. آن دکتری که زمام امور به دستش بود تهدید کرده بود که اگر خون‌خواهی کنیم قهر می‌کند. می‌زند زیر میز و همه چیز را خراب می‌کند.
از آن که بگذریم، هوای لامصب خیلی سرد بود. هم سرد بود هم کثیف،
انگار گل مالیده بودند به آسمان شهر.
انقدر هی آلوده شد و آلوده تر شد که انگار مه گرفته بود هوا.
بعدش که خیلی آلوده و قهوه‌ای شد برق‌ها را قطع کردند. حالا شهر هم سرد بود هم کثیف هم   تاریک.
انگار گرد آخرالزمانی پاشیده بودند روی تهرانِ خفنِ تا نیمه شب بیدار
می‌گفتند ولی در عوضش آن دکتری که زمام امور به دستش و لعنت خدا بر پشتش است بعد از مرگ عیالش زن نستانیده و یحتمل می‌ارزد به این خفت و خواری و تاریکی.

این پیام رو لایک کن اگر نوجوانی تو هم به جمع کردن شماره‌های این نشریه با فرض «خفن بودن» ـش گذشت ولی حتی یه‌دونه‌شون رو هم کامل نخوندی و فقط عکساشون رو نگاه کردی و بریدی زدی دیوار اتاقت فقط چون رشته‌ت ریاضی بود👍🏻