اتحادیه آزاد کارگران ایران

با احترام به اسبی که سوارش را زمین زد
تا به تازیانه بگوید نَه
اسبی که درد هم نتوانست شیهه اش را
از قفلِ دندانهایش بیرون بریزد
با احترام به او که به انسانی ترین شکل رم کرد
اگرچه برای ایستادنش تپانچه کشید ند
با احترام به قوهایی که تن ندادند به آبهای آلوده
تا زندگی شان لکه دار نشود
با احترام تقدیم می کنم کلمه به کلمه ی این شعر را
به شاعرانی که در شعرهاشان به درد خوردند
و از درِ درد حرفها زدند
از قدیمی ترین سیاهچال های جهان
با چشمهایی که در تاریکی با دنیا خداحافظی کردند
همه ی آن دندانهای سفیدی که از لبخند افتادند
با انبرهای شکنجه
آیا کسی که برق را اختراع کرد
و آنکس که صندلی را
می دانستند در تاریخ شریک جُرم می شوند
برای مرگی که در صندلی الکتریکی انتظارِ محکومی را می کشد؟
از این فضا چقدر درد بیرون می زند
بزن پیکی از درد
با تصویر جامی که سقراط برای حقیقت بالا زد
با تصویرِ زمینی که از ترس روی زبان گالیله نچرخید
آنطور که در ذهنش چرخیده بود
**
از صدای شکسته شدن استخوان و
فریادی که دیوار اتاق شکنجه را می لرزاند
از اعترافی که کشیده نشد
با کشیدن دندان
با احترام به کسی که سرنوشتش تلخ از آب در آمد
که ارس تصویرِ باریکه ی اشکی بود
که سیل سیل می رفت
تا جایی خودش را خالی کند
آیا ماهیِ سیاه کوچولو برای جنازه ی کبودِ خدای خود اشک ریخته بود؟
از زخم هایی که اگر سر باز کنند خون این شعر را بر می دارد
تا........................؟
تا.........................................؟
تا.......................................................؟
از این تاها یکی به گورستان های متروک ختم می شود
به استخوان های پوسیده ی اجسادی که تا تپه های تیرباران بالا آمده بودند
تایِ دیگر به سلول های زندان
و مرگی که کم کم خودش را پهن می کند
روی کسی که روزها لب به غذا نزده است
تایِ دیگر بر می گردد از خیابانهایی که با گلوله آرام شدند
با زخمی که هنوز تازه است
و تاهای دیگری که از جاهای دیگر.......
با احترام تقدیم می کنم این شعر را به شاعرانی
که حقیقت زندگی را در جلد کتاب مخفی نکردند
به فیلم های بی پرده ای که روی پرده نرفتند
به روشنفکرهايى که جرقه هاى خطرناکى بودند
که در تاريکى گور هم خاموش نشدند
با احترام تقدیم می کنم این شعر را
به...............؟
به.......................؟
(مجيد کوچکى)
@ettehad

461 views10:45