تقاطع اخلاق و فناوری

🔺🔺

🔹آنارشیسم رسانه‌ای

🔸زمانی نتیجه بررسیهای چند پژوهشگر رسانه‌ای را دیده بودم که متوجه شده بودند در ابعاد کلان، گرایشی در عموم مردم وجود دارد که به شایعاتی که علاقه دارند اتفاق بیفتد دامن میزنند و یا اینکه اخباری را بیشتر پیگیری می‌کنند که دوست دارند واقعی باشد. مشاهدات رسانه ای هر فردی ذاتا ارزشبار هستند و هرکسی از پسِ عینک خودش اخبار را دنبال میکند. اما مساله چیز دیگریست. یکی از کارکردهای رسانه‌ی مطمئن همین است که خوراک مناسبی برای تمام سلائق مهیا کند؛ کاری که رسانه‌ی ملّی نمیتواند انجام دهد.

🔸مسایل مناقشه‌برانگیز (که در رسانه‌ی ملّی حل‌وفصل نشده اند) بعد از ورود به فضای رسانه‌های آزاد تبدیل به دوقطبی‌سازهایی می‌شوند که گسستهای برطرف نشدنی اجتماعی را رقم می‌زنند. پیگیری دقیق و راستی‌آزمایی خبرها و تحلیلها از عهده‌ی عموم مردم خارج است و هر کدام از طرفین مناقشاتِ روز، شواهد رسانه‌ای برای ادعای خود دارند. بنابراین اینکه چه کسی از کدام مرجع خبر می‌گیرد تعیین کننده‌ی نظر نهایی یک فرد می‌باشد. مساله عموم مردمی هستند که هرکدام شواهدی برای طرف مورد حمایتشان دارند و در بحثهای سیاسی تعصب به خرج میدهند. جهتگیری سیاسی یک فرد نه‌چندان‌آگاه را می‌توان با پیشنهاد چند کانال رسانه‌ای، در آینده ای نه چندان دور مشخص کرد.

🔸افراد با جهت‌گیری‌های سیاسی متفاوت، به رسانه های هم‌جهت با خودشان بیشتر مراجعه می‌کنند. اما با هربار مراجعه در واقع طی یک هم‌افزایی موضع خود را تقویت میکنند. یکی از فعّالین توییتری تشریح میکرد که در شبکه‌های اجتماعی تعاملّی‌تر، افراد در خرده‌شبکه‌های هم‌جهت با افکار و علائق‌شان گیر می‌افتند و به این وسیله توهم اکثریت بودن به آنها دست می‌دهد. بعنوان مثال در لوپهای توییتری با بازنشر لایک و ریتوییت همفکران فرد، فقط اشتراکات آن فرد با بقیه‌ی افراد شبکه برایش به نمایش گذاشته می‌شود و در این حالت فرد در هاله‌ای از مویّدات فرو می‌رود که خروج از آن احتیاج به کنشهای جدی‌تر رسانه‌ای دارد.

🔻🔻

738 views17:34