Estedadtahsili

#اتفاق_طلایی

دیروز مقاله‌ی من ریجکت شد. مقاله‌ی عزیزتر از جانم که یک سالِ تمام مثل بچه بزرگش کرده بودم و از خواب و خوراکم زدم تا به جایی که الان رسیده برسد. حالا رییس مجله ایمیل زده و ابراز شرمندگی کرده. رییس مجله یک خروار عیب و ایراد ردیف کرده و آخر سر گفته که به این روش‌های ابداعی شما زیاد خوشبین نیستم (خیلی ممنون). دروغ چرا، بعد از این چند هفته‌ی نفسگیر اخیر، این اتفاق حکم ضربه‌ی نهایی را داشت. همان تقه‌ی کوچکی که کریستالِ ترک‌خورده را به دو میلیون قطعه تبدیل می‌کند. عصر زنگ زدم به علی تا یک کم غر بزنم و درد دل کنم. ما ایرانی‌ها یک اخلاق شگفت‌انگیز داریم که وقتی برای کسی درد دل می‌کنیم، طرف تا ثابت نکند از ما بدبخت‌تر است ول‌ کن نیست. جوری که آخرِ کار آدم به غلط کردن می‌افتد که سفره‌ی دلش را برای طرف باز کرده. خوشبختانه علی از این در وارد نشد (دمت گرم علی). به جای اینکه برای من زخم‌های زندگی خودش را بشمارد، قصه‌ی فیلمی که این اواخر دیده بود را تعریف کرد. فیلم "فورد در برابر فراری". از یک صحنه‌ی فیلم حرف زد که فورد توی مسابقه‌ی اتوموبیل‌رانی به فراری می‌بازد، ولی توی یک لحظه از مسابقه، توی یک قسمت از مسیر، سرعتش از تمام رکوردهای آن روزگار بالاتر می‌رود و همین اتفاقِ طلایی می‌شود انگیز‌ه‌ی شروع مجدد. علی گفت هیچ آدمی ذاتا بازنده به دنیا نمی‌آید و بازنده زندگی نمی‌کند. باختن یک حادثه است، نه یک ویژگی. علی گفت حتی توی بزرگ‌ترین شکست‌ها هم آن اتفاق طلایی وجود دارد که آدم به احترامش بخواهد دوباره از اول شروع کند. ما آدم‌ها عادت کردیم که سراغ لحظه‌های باشکوه را فقط از روزهای پیروزی بگیریم. همین شده که این‌ همه در برابر شکست آسیب‌پذیر شدیم. گوشی را که قطع کردم نشستم و فرمولهای مظلومِ مقاله‌ی ریجکت شده‌ را ورق زدم. حتما باید لابه‌لای این معادله‌ها آن اتفاق طلایی وجود داشته باشد که روزی روزگاری رییس مجله به احترامش کلاه از سر بردارد. از زیر سنگ هم که شده آن اتفاق را پیدا خواهم کرد. منتظرم باش رییس مجله.

#مهدی_معارف

گروه آموزشی استاد وکیلی
📲 @estedadtahsili

1.88K viewsهوشمند مهدوی, 16:13