NT TIME
Not Today, Not Tomorrow
Not Tuesday, Not Thursday
Next Truck, Next Train
Next Time...

------

Mi vekiĝas ĉirkaŭ la sunleviĝo kaj iras al la kuirejo. Des jam estas tie — li bakas panon, sed mem preferas matenmanĝi per likva tritika produkto. Kiel vera vakero, li kutime ne multas paroli, kaj kiam li parolas, li eligas la vortojn tra la dentoj, kvazaŭ por eviti ke la polvo de outback eniru lian buŝon.

G'day how ya doin?

Mi prenas la paston preparitan de li kaj komencas baki la matenmanĝon en la korto. La noktoj estas malvarmetaj, sed la suno leviĝas rapide kaj bone varmigas min dum mi preparas la famajn "Johnny cakes".

Baldaŭ la odoro de freŝbakitaj kukoj logas la unuajn gastojn. Little Roper Stock Camp situas meze de la outback, kaj ties gastoj loĝas en loĝautoj kaj ruldomoj. Nemalofte vivas tiel tutaj familioj, kun infanoj kreskantaj jarojn survoje. Multaj tre aprezas la eblecon manĝi freŝajn bakaĵojn, trinki teon kaj — plej grave — sociumi kun aliaj ĉirkaŭ la granda komuna tablo. Por ili, la bakisto — simpatia polo travojaĝanta la kontinenton sen propra veturilo — estas aldona kuriozaĵo.

Mi ne estas matena persono, sed mi ege ŝatis tiun matenan rutinon.
Rutino, finfine! Jam de longe mi revis pri kontentiga okupo, iom da persona spaco kaj certa tempoorganizo. Antaŭvideblaj tagoj, propra lito, varma duŝo, regula manĝado.

Poste venas la tempo por purigi la kuirejon kaj la banĉambrojn. Tasko eble ne tre ekscita, sed mi igas ĝin valora. Aŭdlibroj, podkastoj, muziko, lernado de la hispana (ĉar kreskas la espero, ke mi povos plu vojaĝi al aliaj kontinentoj...!) — pro tio mi neniam traktis la purigadon kiel tedan devigon.

Posttagmeze mi estas libera. Ĉirkaŭe troviĝas du riveroj kun akvo ideale pura, varma — kaj sen krokodiloj! Mi sukcesas ripari rustiĝintan biciklon kaj ĉiutage veturas tra la outback. Plejparto de la fauno estas timema, sed en la rivero mi amikiĝas kun du testudoj, kun kiuj mi plonĝas kaj observas ilian malrapidan testudan vivon.

En la kampadejo ankaŭ kunvivas diversaj bestoj: Des havas eble dekon da diversaj reptilioj kaj amfibioj, kelkajn bufalojn kaj hejmbirdojn. Kvankam la bestoj estas tenataj ĉefe kiel atrakcio por la gastoj, la etoso de rustika bieno en la outback ŝajnas tre aŭtenta. Plejparto de la lando-kontinento estas ĝuste tia, kiel foje klarigas al mi gastoj devenantaj el la grandaj metropoloj de la sudoriento.

Vespere la centro de komunumo estas la fajro. Krom ordinara amuziĝo, Des foje alportas marshmallows por la infanoj, botelon da rumo por la gepatroj, kaj siajn rakontojn por ĉiuj.
Kaj li havas multajn.

Pasintece li laboris kiel vakero kaj vivis ĉefe kun bovoj kaj ĉevaloj; poste li iĝis estro de vilaĝa bazlernejo, antaŭ ol aĉeti bienon kaj setli ĉe la rivereto Roper. Kiel loka konsilisto kaj fajrobrigadisto, li scias pri ĉiuj gravaj okazintaĵoj, precipe kiam homoj malaperas en la outback. Liaj rakontsesioj koncentriĝas pri murdoj, eksterordinaraj fenomenoj kaj la vivo kun la aborigenoj.
Pro tio Des estas eĉ spektebla en la Netflix-filmo Last Stop Larrimah — pri la murdo en apuda vilaĝo.
La matenon post unu tia rakontsesio, mi foriras mian ruldomon kaj vidas multajn makulojn de sango ĉirkaŭe...

Mi tute maltrafis la noktan ĉasadon de sovaĝa porko kiu eniris la kamapadejon. Des pafis ĝin tuj apude dum mi profunde dormis.

Du semajnoj en Mataranka pasas tro rapide. Mi volonte restus pli longe, sed ne eblas...

Almenaŭ la adiaŭo kun Des estas simpla — vaker-stila, per interŝanĝo de fortaj manpremoj kaj sinceraj rigardoj.

Time to hit the road again. Yeeee-haaaa!