Sumbawa.
Miaimprese belega, sed verŝajne la plej malofte vizitata el ĉiuj grandaj indoneziaj insuloj. Mia 500-kilometra petvetura transiro postulis plurajn tagojn da vojaĝo trans mirindaj pejzaĝoj kaj renkontiĝoj kun same mirindaj homoj.

Inter la pejzaĝoj memorindas:
- Verdegaj montoj kaj forgesitaj vilaĝoj, en kiuj oni fojfoje daŭre uzas ĉevalojn kaj kie kutime haltas neniu krom la lokuloj (kaj mi, petveturante en iliaj aŭtoj)
- Majesta vulkano Tambora: ĝi kaŭzis la plej grandan erupcion en la konata historio kiu rezultis je tutmonda "jaro sen somero" en 1816.
- monsunaj pluvegoj, kiuj estas same ĝoje bonvenaj kaj en kamparo kaj en urboj
- Serpentumaj vojoj, kiuj spektakle interplektas ĉion inter montoj kaj la oceano

Inter la renkontiĝoj elstaras:
- Junulo en la antaŭurbo de Bima: Li invitis min al sia domo, kie li instruas la anglan. Li ne petas monon de siaj gelernantoj; anstataŭe, ili "pagas" per kolektitaj plastaj boteloj, kiuj bedaŭrinde abundas dise en la ĉirkaŭaĵo. Tiel li instruas samtempe lingvon kaj respekton al naturmedio.
- Muzika komunumo en Dompu: Grupo da junuloj, kiuj ludas en la urba placeto ĉiun vesperon. Por iuj el ili, kolekti monon per muziko estas maniero pluvivi. Ili kunhavigas ĉiujn (malmultajn) instrumentojn kaj la "bazejon", kie ili gastigis min kaj muzikumis dum longaj noktaj horoj.

Tra la tuta insulo, la lokuloj supozis, ke mi simple perdiĝis survoje al unu el surfistaj plaĝoj. Fine mi sekvis ilian supozon kaj vizitis la plaĝon Lakey. Ĝi aspektas kvazaŭ ĝi estus forlasita antaŭ jaroj; la malnova brilo delonge malaperis, kvankam ĝi konservas iun strangan ĉarmon kaj kelkaj restantaj surfistoj ankoraŭ ĉasas ondojn.

En tiu loko mi iel eksentis min perdita — sed ne en tiu bona maniero, kiun mi kutime tiom ŝatas. Mi decidis senprokraste kapti la pramon orienten, sentante ke la sekva insulo alportos tute alian etoson.