La pramŝipo el Batam al Medan estas mia enkonduko al Indonezio. Mi povus alveni al Sumatro pli facile kaj rapide (multfoje oni demandis min kial mi elektis tiun vojon), sed mi volis ekhavi ĝuste tian sperton. La ŝipo estas vera mikrokosmo de tiu ĉi grandega lando. Dum proksimume 24 horoj, kelkcent homoj kundividas tiun malvastan spacon. Inter ili — mi, la ununura bule (blankulo). Mi ŝajne fariĝis la ĉefa atrakcio de la vojaĝo, eble eĉ pli interesa ol la vespera karaokeo.

En 'ekonomi'-klaso ĉiuj dormas en grandaj dormĉambroj en tre integriga etoso. Oni senĉese haltigas min por fari komunajn fotojn, babileti (eĉ se ni ne trovas komunan lingvon, sed tio tute ne gravas), trinki kopi kaj... fumi. Indonezianoj amase fumas siajn kariofilajn cigaredojn kaj la homamaso sur la ferdeko verŝajne produktas pli da fumo ol la ŝipo mem. Mi ensorbas la etoson kaj la fumon, observas la ŝipegojn en la Malaka Markolo, amikiĝas kun hazardaj kunvojaĝantoj kaj lernas miajn unuajn frazojn de bahasa Indonesia.
Jam antaŭ la elŝipiĝo mi ekkomprenas, ke mi eniras tute malsaman universon kaj ke la vojaĝo denove fariĝos intensega.