پایگاه فضایی اسپاش
776 subscribers
10.6K photos
238 videos
79 files
8.27K links
اخبار روز جهان در حوزه نجوم و فضا
وب سایت:
Espash.ir
Download Telegram
سفری به ناشناخته ها -فضانوردان روسی ایستگاه فضایی -قسمت اول(مشاهده ویدیو👇) http://www.vidofa.com/video/55RWHVMWV6SR

@espash
ایستگاه‌های فضایی روسیه (شوروی): کسب اطلاعات جدید از فضای خارج از جو و اعماق فضا از موضوعاتی بوده که سابقه آن به بیش از نیم قرن می‌رسد. پرتاب ماهواره‌هایی با ماموریت‌های مختلف با استفاده از موشک‌های ماهواره بر اولین تلاش‌های بشر برای تسخیر فضای خارج از جو بشمار می رود. ماهواره اسپوتنیک-۱ ساخت اتحاد جماهیر شوروی و اکسپلورر ۱ساخت ایالت متحده آمریکا از اولین‌های این تلاش علمی بزرگ هستند که در سال‌های ۱۹۵۸-۱۹۵۷ به طور رسمی به فضا پرتاب شدند. پرتاب این دو ماهواره شروعی بود بر یک رقابت فضایی بزرگ که در سالیان پس از آن نتایج ارزشمندی را در پیشرفت علوم مربوطه به همراه داشت. پس از تسخیر موفق فضا، برنامه‌های متنوعی توسط کشورهای مطرح در این زمینه ارائه می شد که هدف بیشتر آنها حضور بلند مدت در فضا بود.👇

@espash
جزئیات برنامه ایستگاه‌های فضایی روسیه از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰

@espash
به طوری کلی ایستگاه‌های فضایی ساخت شوروی/روسیه را می‌توان در سه نسل دسته بندی کرد:

نسل اول:
نسل اول ایستگاه‌های فضایی در سال‌های ۱۹۷۷-۱۹۶۴ در شوروی شکل گرفت. نسل اول فضاپیماها دارای یک درگاه الحاق یا عرشه‌ی فرود بودند و قابلیت سوخت‌گیری و استفاده‌ی مجدد را نداشتند. این ایستگاه‌ها بدون سرنشین به فضا پرتاب شده و سپس فضانوردان در پرتاب‌های جداگانه‌ای به فضا رفته و در آن ساکن می‌شدند.👇

@espash
سالیوت 1، نسل اول ایستگاه های فضایی روسیه

@espash
نسل دوم:
نسل دوم ایستگاه‌های فضایی همانند نسل اول بودند با این تفاوت که با دو درگاه برای اقامت طولانی طراحی می‌شدند. این نسل از ایستگاه‌های فضایی، اقامت در فضا را از کوتاه مدت به دراز مدت توسعه دادند معمولاً فضاپیماهای روسی به کمک فضاپیمای سایوز به این ایستگاه‌ها ملحق می‌گردیدند. در آن زمان دو نوع از ایستگاه‌ها ساخته شد یکی آلماز که برای اهداف نظامی پیش بینی شده بود و دیگری سالیوت که جهت اهداف عمومی در نظر گرفته شده بود؛ اما روس‌ها هر دو نوع را برای فریب دادن غربی‌ها سالیوت نامیدند. مهندسان روسی ایستگاه‌های زیادی از نوع آلماز طراحی و تکمیل کردند تا این که رهبران شوروی اهداف پروژه‌ی ایستگاه‌های فضایی را به سمت مصارف عمومی هدایت نمودند. فعالیت بر روی فضاپیماهای لجستیکی – ترابری تغییر پیدا کرد و فضاپیمای سایوز ساخته شد تا بتواند انتقال فضانوردان را به ایستگاه فضایی محقق سازد. اولین سری از این ایستگاه‌های بدون سرنشین در ۱۹ آوریل ۱۹۷۱ با موشک حامل پروتون در مدار قرار گرفت.👇

@espash
سالیوت ۷ و فضاپیمای سایوز متصل به آن

@espash
در ایستگاه‌های نسل دوم عرشه‌ی انتهایی ایستگاه باز می‌شد و سپس سرنشینان ایستگاه آن را بصورت دستی می‌بستند. انتقال سوخت به ایستگاه بصورت خودکار و توسط فرماندهی زمینی انجام می‌پذیرفت. عرشه‌ی دومی برای اقامت طولانی فضانوردان در نظر گرفته شده بود که می‌توانست پذیرای بازدیدکنندگان نیز باشد. بازدیدکنندگان اغلب فضانوردان و محققان روسی و کشورهای بلوک شرق سابق بودند. ولادیمیر ریمیک از چکسلواکی اولین فضانورد غیرآمریکایی و شوروی بود که از سالیوت ۶ در ۱۹۸۷ بازدید کرد.

در شکل زیر شماتیکی از ایستگاه‌های فضایی سالیوت و آلماز آورده شده است. همانطور که مشاهد می‌کنید با گذشت زمان ایستگاه‌ها بزرگتر شده‌اند.👇

@espash
برنامه‌های سالیوت و آلماز

@espash
نسل سوم:

در ادامه برنامه‌های فضایی روسیه که به طور منظم در حال اجرا و پیاده سازی بود، برنامه کلانی با عنوان میر و در ادامه برنامه موفق سالیوت توسط شوروی در فبریه ۱۹۷۶ به طور رسمی مطرح گردید. این برنامه فضایی که با هدف حضور طولانی به مدت پانزده سال و با بهره‌گیری از نفرات بیشتر در یک ایستگاه فضایی بزرگ و قابل توسعه ارائه گردیده بود در فبریه سال ۱۹۸۶ توسط موشک به فضا پرتاب شد. میر به عنوان نسل سوم ایستگاه‌های فضایی روسیه شناخته می‌شود.👇

@espash
ایستگاه فضایی میر

@espash
با فروپاشی شوروی، روسیه به علت هزینه‌های بالای برنامه‌های فضایی، نمی‌توانست برنامه جدیدی را در دستور کار قرار دهد. به همین خاطر با تجربیات بدست آمده از ایستگاه‌های فضایی پرتاب شده، ایستگاه فضایی بین المللی با همکاری مشترک و سرمایه گذاری روسیه و آمریکا طراحی گردید و هم اکنون نیز در فضا حضور دارد.👇

@espash
ایستگاه‌های فضایی روسیه در کنار ایستگاه فضایی بین المللی و فضاپیمای شاتل (مقیاس‌ها غیر واقعی است)

@espash
ماموریت تلسکوپ جدید ناسا برای کشف سیاره های قابل حیات🔭🚀🛰

دانشمندان همچنان نتوانسته‌اند در ورای سیاره زمین حیات پیدا کنند. این در حالی است که کاوش در سیاراتی که به دور ستاره‌هایی غیر از خورشید می‌چرخند و به آن‌ها سیاره‌های فراخورشید اتلاق می‌شود، به‌تازگی آغازشده است و امیدوارند که در آن‌ها بتوانند آثاری از حیات پیدا کنند.
دانشمندان به لطف نصب تس (Tess)، تلسکوپ جدید فضایی ناسا اولین سیاره فراخورشید دارای جو را که مبین وجود حیات است، در سال ۲۰۱۸ کشف خواهند کرد. این تلسکوپ قرار است طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، طی مأموریتی دوساله کاوش بیش از ۲۰۰ هزار عدد از نزدیک‌ترین و نورانی‌ترین ستاره‌ها را آغاز کند.
@espash
برای تشخیص این مسئله باید به دنبال سه مورد بود: «نور منعکس‌شده از جو سیاره فراخورشید، کشش گرانشی که این سیاره روی ستاره‌هایش دارد، و عدسی‌های گرانشی و خم شدن مسیر نور با شی‌ئی عظیم طبق آن‌ها انیشتین پیش‌بینی کرده بود.»
@espash
ترکیب تمام این چهار روش به این معناست که ما ابزار قدرتمندی برای شناسایی سیاره‌های فراخورشید در محدوده وسیعی از زوایای قابل‌مشاهده از منظومه شمسی در اختیارداریم.
اما شناسایی یک سیاره فراخورشید تنها بخشی از جریان کشف سیاره‌های دارای حیات را نشان می‌دهد. ما باید بدانیم که آیا جو این سیاره حاوی اکسیژن مولکولی و سایر گازهای بیانگر حیات هستند یا خیر.
دانشمندان با استفاده از روش طیف‌سنجی برای تجزیه‌وتحلیل ترکیبات شیمیایی جو، قادرند وجود اکسیژن را در قالب اوزون جست‌وجو کنند و این‌زمانی است که سیاره فراخورشید از جلوی ستاره میزبان عبور می‌کند.
@espash
ناسا در ماه مه ۲۰۱۶ اعلام کرد که از ۱۲۸۴ سیاره فراخورشیدی کشف‌شده توسط تلسکوپ کپلر، حدود ۵۵۰ سیاره جزء سیاره‌های صخره‌ای هستند. از این تعداد، ۹ سیاره به دور ستاره‌های خود در منطقه‌ای قابل سکونت می‌چرخند. باوجوداین، هیچ سیاره صخره‌ای تاکنون یافت نشده که در منطقه قابل سکونت واقع‌شده باشد و دارای جوی حاوی اکسیژن مولکولی، دی‌اکسید کربن و بخارآب باشد.

@espash
http://espash.ir/news/5617/
استخر مصنوعی، آماده برای آزمایش «ایکاروس»🏊‍♀

فضانوردان برای تمرین و آموزش فعالیت‌هایی که باید در خارج از ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام دهند، از استخر بزرگی در شهرک ستاره‌ای (واقع در حومه مسکو) استفاده می‌کنند.

. در برنامه پروازهای آینده به ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار است اولگ آرتیمیف، فرمانده سایوز ام.اس-۸ و سرگئی پروکوپیف، فرمانده سایوز ام.اس-۹ با انجام یک راهپیمایی فضایی سامانه‌ای را در بدنه بیرونی واحد روسی «زوزدا» نصب کنند. این سامانه که ایکاروس نام دارد در چارچوب همکاری بین‌المللی روسیه و آلمان برای مطالعه زیست شناسی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

به‌عنوان بخشی از آموزش، فضانوردان باید سامانه ایکاروس را از وضعیت بسته به حالت باز درمی‌آوردند و کابل‌های ارتباط و برق‌رسانی آن را به واحد آنتن می‌رساندند تا اتصال تجهیزات علمی کامل شود. آن‌ها همچنین باید وضعیت‌های نامتعارف و پیش‌بینی‌نشده را هم در نظر می‌داشتند، مثلاً امکان باز نشدن لولاهای مختلف در زمان باز شدن صفحات مربوط به واحد ایکاروس و یا قفل شدن لولاهای مختلف پس از باز کردن بلوک آنتن دریافتی.
تمام این مراحل تحت نظارت دقیق مربیان مرکز آموزش فضانوردان با مشارکت متخصصان VKD RSC Energia SP شرکت تولید صنایع فضایی انرگیا در استخر شبیه‌سازی و انجام می‌شد.
@espash

http://espash.ir/news/5603/استخر-مصنوعی-آماده-برای-آزمایش-ایکاروس
افق‌های جدید هوانوردی؛ پروژه‌ای خطرناک و انقلابی از ناسا / فیلم✈️🚀

افق‌های جدید هوانوردی، نام پروژه‌ای انقلابی و البته خطرناک از سازمان فضایی ناسا است که در حال تحقیق و توسعه نسل جدیدی از هواپیماها بانام X-planes برای ایجاد تحول در صنعت هوانوردی است.

در لینک زیر با ویدیوی دوبله‌شده و اختصاصی، شما را با اطلاعات بیشتری از این پروژه آشنا می‌کنیم.👇

@espash

http://espash.ir/news/5601/
ناسا آینده مخابرات فضایی را در لیزر می‌بیند.🚀

امروزه ماموریت‌های فضایی به دلایلی از جمله محدودیت بودجه یا فناوری با محدودیت‌های مختلفی مواجه هستند. برای مثال محدودیت اندازه، کمیت و کیفیت قطعات بکاررفته در یک ماهواره. یکی دیگر از این محدودیت‌ها در هنگام برقراری ارتباط، خصوصا ارتباط بین یک ماهواره با ایستگاه زمینی اتفاق می‌افتد. در این موارد، محدودیت قدرت انتقال و پهنای باند و طولانی بودن فاصله بین مبدا و مقصد، مانع برقراری ارتباط مطلوب می‌گردد.

ناسا مخابرات لیزری را چه برای ماموریت‌های مطالعه زمین و چه به منظور استفاده در ماموریت‌های دورتر در نظر دارد. فیلیپ لیبرشت (Phillip Liebrecht)، یکی از مقامات بخش مخابرات و ناوبری فضایی در ناسا می‌گوید: «ما قصد داریم به سمت مخابرات اپتیکال حرکت کنیم اما مخابرات رادیویی را هم رها نخواهیم کرد.» وی با اشاره به کمتر بودن وزن، توان مصرفی و ابعاد سامانه‌های لیزری نسبت به سامانه‌های رادیویی افزود: «این فناوری از امنیت بیشتری نیز برخوردار است؛ چرا که اشعه‌ها بسیار باریک هستند و این مسئله باعث کاهش احتمال تداخل و یا جاسوسی می‌شود.»

در حال حاضر ناسا برنامه‌هایی برای آزمایش مخابرات لیزری در فواصل مختلف از زمین دارد که از میان آنها می‌توان به ماموریت LCRD در سال 2019 و ماموریت سایکی (Psyche) در اوایل دهه آتی میلادی اشاره کرد.

@espash

http://espash.ir/news/5524/
Forwarded from عکس نگار
‍ سازمان فضایی ایران در نظر دارد در مراسم بزرگداشت روز فناوری فضایی مورخ 14 بهمن 1396 گردهمایی " نقش آفرینان صنعت فضایی(نصف)" را برای اولین بار برگزار نماید.
@nesfisa

هدف از این گردهمایی ایجاد شبکه اقتصادی بین تعریف کنندگان نیاز فضایی شامل صنایع، ارگان‌ها حاکمیتی و خدمت رسان و برآورده کنندگان نیاز شامل مجریان پروژه‌های ماهواره‌ای، شرکت‌های دانش بنیان و نوپا و محققین است که با حضور صندوق‌های حمایت، سرمایه گذار و شتابدهنده‌ها برگزار خواهد شد.
@nesfisa

در گردهمایی "نصف" ایران در نقطه سرخ نمایندگان هر صنف امکان ایجاد ارتباط حضوری با مخاطبین خاص خود را داشته و در عین حال به واسطه حضور در این جمع امکان استفاده از اطلاعات مجموعه‌های مرتبط را خواهند داشت. در این گردهمایی افراد دو به دو با یکدیگر آشنا شده و روابط کاری خود را به واسطه حضور در نقطه سرخ ایجاد و مستحکم می‌نمایند.
با اینحال شرایط و تجهیزاتی دیده خواهد شد تا افرادی که نیاز به مخاطب بیشتری دارند بتوانند از تجهیزات دیجیتال استفاده نمایند.
@nesfisa

سازمان فضایی ایران امیدوار است تا با شروع حرکت گردهمایی "نصف" بتواند علاوه بر رصد شکل گیری بخش خصوصی در حوزه فضا و ایجاد فرصت برای درآمد زایی بین نقش آفرینان این حوزه، پایگاه داده فعالان فضایی کشور را نیز به مرور تکمیل کرده و امکان دسترسی به این اطلاعات را برای عموم مشتاقان فراهم آورد.
@nesfisa

از تمام نقش آفرینان صنعت فضایی درخواست می‌شود تا با ثبت نام در این گردهمایی با مراجع به سایت سازمان فضایی، فرصت هم افزایی را برای خود و دیگران فراهم آورند.
@nesfisa
لینک ثبت نام:

https://isa.ir/page/151/ ثبت-نام-در -گردهمایی-نصف-ایران
@nesfisa

لینک کانال
@nesfisa
پرتاب چهارمین ماهواره از سامانه هشدار موشکی آمریکا به فضا🚀


شرکت آمریکایی United Launch Alliance پس از گذراندن سالی نسبتا آرام با پرتاب مجموعا 8 راکت به فضا، سال جدید میلادی را نسبتا پرقدرت آغاز کرده است. این شرکت دو پرتاب را تنها به فاصله یک هفته از سواحل غربی و شرقی آمریکا با موفقیت انجام داد. طی این دو پرتاب ابتدا در 12 ژانویه یک راکت دلتا IV (Delta IV) و سپس در جمعه هفته گذشته یک راکت اطلس V (Atlas V) به پرواز درآمد و چهارمین ماهواره از سامانه فروسرخ فضاپایه مدار GEO SBIRS GEO)) با نام SBIRS GEO-4 را به فضا فرستاد. بدین ترتیب می‌توان گفت شرکت ULA در سال 2018 شروع نسبتا خوبی را تجربه کرده است.

ماهواره SBIRS GEO-4 که توسط شرکت لاکهید مارتین (Lockheed Martin) ساخته شده، با کمک حسگرهای قدرتمند فروسرخ خود به عنوان بخشی از سامانه SBIRS GEO عمل می‌کند.

ماهواره 1.2 میلارد دلاری SBIRS GEO-4 تقریبا 2000 کیلوگرم وزن دارد و بر اساس باس ماهواره‌ای AM2100 لاکهید مارتین طراحی شده است. شایان ذکر است که طول عمر این ماهواره 12 سال خواهد بود. با پرتاب موفق SBIRS GEO-4، دومین پرتاب موفق ULA در سال 2018 رقم خورد و این شرکت برای انجام 13 پرتاب دیگر، شامل 8 پرتاب اطلس V و چهار پرتاب دلتا IV تا پایان سال برنامه دارد.

@espash

http://espash.ir/news/5605/
سفری به ناشناخته ها -ایستگاه فضایی روسیه-قسمت 2(مشاهده ویدیو) http://www.vidofa.com/video/TSD4OR5LRX5Y#showDataToggle

@espash
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
توهم زمان!‌‌‌
🌐✒️ Wmap-tm.ir 👈
📣 @WMAP_CHANNEL 👈
📣✒️ @espash 👈