آکادمی علوم فضایی چین اعلام کرد این کشور موفق شده است روز جمعه با یک ماهواره‌بر ساخت این کشور ۶ ماهواره کوچک به فضا پرتاب کند. ماهواره‌های مذکور که سنجش از راه دور هستند با یک ماهواره‌بر 'لانگ مارچ-۱۱' (11-Long March) پرتاب‌شده‌اند. این ماهواره‌بر دارای سوخت جامد است و چین برای سفارش‌های پرتاب خارجی نیز از آن‌ها استفاده می‌کند.
—------
❗️ادامه مطلب 👇🏻👇🏻👇🏻
http://espash.ir/news/5587
—------
🆔 @espash

تصویر M51 توسط تلسکوپ پرتو ایکس رصدخانه ی چاندرا

✳️چین در سال ۲۰۱۸ گیاهان و حشرات را به ماه ارسال می‌کند
—------
❗️ادامه مطلب 👇🏻👇🏻👇🏻
http://espash.ir/news/5600
—------
🆔 @espash

برای بسیاری از افراد، نخستین گام‌های انسان روی سطح کره ماه، یک پیروزی شکوهمند در عصر مدرن محسوب می‌شوند. این دستاورد، ارزش بسیار بالایی دارد و تا زمانی که انسان روی سطح مریخ فرود می‌آید، از ارزش آن کاسته نخواهد شد.اگرچه ایالات‌متحده‌ی آمریکا بیشتر تمرکز و توان خود را به سیاره‌ی سرخ معطوف کرده است؛ اما کشورهای دیگری نظیر چین، قصد دارند مجدداً به ماه بازگردند تا اکتشافات بیشتری در آنجا انجام دهند.

🆔 @espash
در سال جاری میلادی، برنامه‌ی اکتشاف ماه کشور چین (CLEP) که معمولاً بانام Chang"e شناخته می‌شود، در نظر دارد که مأموریت Chang"e ۴ را به سمت ماه پرتاب کند. پیش‌تر در قالب همین پروژه، دو مدارگرد و یک ماه نشین به ماه ارسال‌شده بودند و اکنون چینی‌ها در نظر دارند اثرات گرانش ماه را بر حشرات و گیاهان بررسی کنند و به مطالعه‌ی ویژگی‌های زمین‌شناسی ماه بپردازند.

🆔 @espash
مأموریت Chang"e ۴ در ماه ژوئن توسط راکت لانگ مارچ ۵ به سمت ماه پرتاب می‌شود که یک مدارگرد تقویتی را به همراه خواهد داشت. شش ماه پس از رسیدن این مدارگرد به نقطه لاگرانژی L۲ ماه-زمین، آژانس فضایی چین ماه نشین و ماه‌نورد را به فضا پرتاب خواهد کرد. ماه نشین، یک جعبه‌ی آلومینیمی را که در آن دانه‌های گیاهی و حشرات زنده قرار دارند، به همراه خواهد داشت تا برای بررسی در شرایط خاص ماه مورداستفاده قرار گیرند.

—------
❗️ادامه مطلب 👇🏻👇🏻👇🏻
http://espash.ir/news/5600

سفری به ناشناخته ها -فضانوردان روسی ایستگاه فضایی -قسمت اول(مشاهده ویدیو👇) http://www.vidofa.com/video/55RWHVMWV6SR

@espash

ایستگاه‌های فضایی روسیه (شوروی): کسب اطلاعات جدید از فضای خارج از جو و اعماق فضا از موضوعاتی بوده که سابقه آن به بیش از نیم قرن می‌رسد. پرتاب ماهواره‌هایی با ماموریت‌های مختلف با استفاده از موشک‌های ماهواره بر اولین تلاش‌های بشر برای تسخیر فضای خارج از جو بشمار می رود. ماهواره اسپوتنیک-۱ ساخت اتحاد جماهیر شوروی و اکسپلورر ۱ساخت ایالت متحده آمریکا از اولین‌های این تلاش علمی بزرگ هستند که در سال‌های ۱۹۵۸-۱۹۵۷ به طور رسمی به فضا پرتاب شدند. پرتاب این دو ماهواره شروعی بود بر یک رقابت فضایی بزرگ که در سالیان پس از آن نتایج ارزشمندی را در پیشرفت علوم مربوطه به همراه داشت. پس از تسخیر موفق فضا، برنامه‌های متنوعی توسط کشورهای مطرح در این زمینه ارائه می شد که هدف بیشتر آنها حضور بلند مدت در فضا بود.👇

@espash

جزئیات برنامه ایستگاه‌های فضایی روسیه از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۰

@espash

به طوری کلی ایستگاه‌های فضایی ساخت شوروی/روسیه را می‌توان در سه نسل دسته بندی کرد:

نسل اول:
نسل اول ایستگاه‌های فضایی در سال‌های ۱۹۷۷-۱۹۶۴ در شوروی شکل گرفت. نسل اول فضاپیماها دارای یک درگاه الحاق یا عرشه‌ی فرود بودند و قابلیت سوخت‌گیری و استفاده‌ی مجدد را نداشتند. این ایستگاه‌ها بدون سرنشین به فضا پرتاب شده و سپس فضانوردان در پرتاب‌های جداگانه‌ای به فضا رفته و در آن ساکن می‌شدند.👇

@espash

سالیوت 1، نسل اول ایستگاه های فضایی روسیه

@espash

نسل دوم:
نسل دوم ایستگاه‌های فضایی همانند نسل اول بودند با این تفاوت که با دو درگاه برای اقامت طولانی طراحی می‌شدند. این نسل از ایستگاه‌های فضایی، اقامت در فضا را از کوتاه مدت به دراز مدت توسعه دادند معمولاً فضاپیماهای روسی به کمک فضاپیمای سایوز به این ایستگاه‌ها ملحق می‌گردیدند. در آن زمان دو نوع از ایستگاه‌ها ساخته شد یکی آلماز که برای اهداف نظامی پیش بینی شده بود و دیگری سالیوت که جهت اهداف عمومی در نظر گرفته شده بود؛ اما روس‌ها هر دو نوع را برای فریب دادن غربی‌ها سالیوت نامیدند. مهندسان روسی ایستگاه‌های زیادی از نوع آلماز طراحی و تکمیل کردند تا این که رهبران شوروی اهداف پروژه‌ی ایستگاه‌های فضایی را به سمت مصارف عمومی هدایت نمودند. فعالیت بر روی فضاپیماهای لجستیکی – ترابری تغییر پیدا کرد و فضاپیمای سایوز ساخته شد تا بتواند انتقال فضانوردان را به ایستگاه فضایی محقق سازد. اولین سری از این ایستگاه‌های بدون سرنشین در ۱۹ آوریل ۱۹۷۱ با موشک حامل پروتون در مدار قرار گرفت.👇

@espash

سالیوت ۷ و فضاپیمای سایوز متصل به آن

@espash

در ایستگاه‌های نسل دوم عرشه‌ی انتهایی ایستگاه باز می‌شد و سپس سرنشینان ایستگاه آن را بصورت دستی می‌بستند. انتقال سوخت به ایستگاه بصورت خودکار و توسط فرماندهی زمینی انجام می‌پذیرفت. عرشه‌ی دومی برای اقامت طولانی فضانوردان در نظر گرفته شده بود که می‌توانست پذیرای بازدیدکنندگان نیز باشد. بازدیدکنندگان اغلب فضانوردان و محققان روسی و کشورهای بلوک شرق سابق بودند. ولادیمیر ریمیک از چکسلواکی اولین فضانورد غیرآمریکایی و شوروی بود که از سالیوت ۶ در ۱۹۸۷ بازدید کرد.

در شکل زیر شماتیکی از ایستگاه‌های فضایی سالیوت و آلماز آورده شده است. همانطور که مشاهد می‌کنید با گذشت زمان ایستگاه‌ها بزرگتر شده‌اند.👇

@espash

برنامه‌های سالیوت و آلماز

@espash

نسل سوم:

در ادامه برنامه‌های فضایی روسیه که به طور منظم در حال اجرا و پیاده سازی بود، برنامه کلانی با عنوان میر و در ادامه برنامه موفق سالیوت توسط شوروی در فبریه ۱۹۷۶ به طور رسمی مطرح گردید. این برنامه فضایی که با هدف حضور طولانی به مدت پانزده سال و با بهره‌گیری از نفرات بیشتر در یک ایستگاه فضایی بزرگ و قابل توسعه ارائه گردیده بود در فبریه سال ۱۹۸۶ توسط موشک به فضا پرتاب شد. میر به عنوان نسل سوم ایستگاه‌های فضایی روسیه شناخته می‌شود.👇

@espash

ایستگاه فضایی میر

@espash

با فروپاشی شوروی، روسیه به علت هزینه‌های بالای برنامه‌های فضایی، نمی‌توانست برنامه جدیدی را در دستور کار قرار دهد. به همین خاطر با تجربیات بدست آمده از ایستگاه‌های فضایی پرتاب شده، ایستگاه فضایی بین المللی با همکاری مشترک و سرمایه گذاری روسیه و آمریکا طراحی گردید و هم اکنون نیز در فضا حضور دارد.👇

@espash

ایستگاه‌های فضایی روسیه در کنار ایستگاه فضایی بین المللی و فضاپیمای شاتل (مقیاس‌ها غیر واقعی است)

@espash

ماموریت تلسکوپ جدید ناسا برای کشف سیاره های قابل حیات🔭🚀🛰

دانشمندان همچنان نتوانسته‌اند در ورای سیاره زمین حیات پیدا کنند. این در حالی است که کاوش در سیاراتی که به دور ستاره‌هایی غیر از خورشید می‌چرخند و به آن‌ها سیاره‌های فراخورشید اتلاق می‌شود، به‌تازگی آغازشده است و امیدوارند که در آن‌ها بتوانند آثاری از حیات پیدا کنند.
دانشمندان به لطف نصب تس (Tess)، تلسکوپ جدید فضایی ناسا اولین سیاره فراخورشید دارای جو را که مبین وجود حیات است، در سال ۲۰۱۸ کشف خواهند کرد. این تلسکوپ قرار است طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، طی مأموریتی دوساله کاوش بیش از ۲۰۰ هزار عدد از نزدیک‌ترین و نورانی‌ترین ستاره‌ها را آغاز کند.
@espash
برای تشخیص این مسئله باید به دنبال سه مورد بود: «نور منعکس‌شده از جو سیاره فراخورشید، کشش گرانشی که این سیاره روی ستاره‌هایش دارد، و عدسی‌های گرانشی و خم شدن مسیر نور با شی‌ئی عظیم طبق آن‌ها انیشتین پیش‌بینی کرده بود.»
@espash
ترکیب تمام این چهار روش به این معناست که ما ابزار قدرتمندی برای شناسایی سیاره‌های فراخورشید در محدوده وسیعی از زوایای قابل‌مشاهده از منظومه شمسی در اختیارداریم.
اما شناسایی یک سیاره فراخورشید تنها بخشی از جریان کشف سیاره‌های دارای حیات را نشان می‌دهد. ما باید بدانیم که آیا جو این سیاره حاوی اکسیژن مولکولی و سایر گازهای بیانگر حیات هستند یا خیر.
دانشمندان با استفاده از روش طیف‌سنجی برای تجزیه‌وتحلیل ترکیبات شیمیایی جو، قادرند وجود اکسیژن را در قالب اوزون جست‌وجو کنند و این‌زمانی است که سیاره فراخورشید از جلوی ستاره میزبان عبور می‌کند.
@espash
ناسا در ماه مه ۲۰۱۶ اعلام کرد که از ۱۲۸۴ سیاره فراخورشیدی کشف‌شده توسط تلسکوپ کپلر، حدود ۵۵۰ سیاره جزء سیاره‌های صخره‌ای هستند. از این تعداد، ۹ سیاره به دور ستاره‌های خود در منطقه‌ای قابل سکونت می‌چرخند. باوجوداین، هیچ سیاره صخره‌ای تاکنون یافت نشده که در منطقه قابل سکونت واقع‌شده باشد و دارای جوی حاوی اکسیژن مولکولی، دی‌اکسید کربن و بخارآب باشد.

@espash
http://espash.ir/news/5617/

استخر مصنوعی، آماده برای آزمایش «ایکاروس»🏊‍♀

فضانوردان برای تمرین و آموزش فعالیت‌هایی که باید در خارج از ایستگاه فضایی بین‌المللی انجام دهند، از استخر بزرگی در شهرک ستاره‌ای (واقع در حومه مسکو) استفاده می‌کنند.

. در برنامه پروازهای آینده به ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار است اولگ آرتیمیف، فرمانده سایوز ام.اس-۸ و سرگئی پروکوپیف، فرمانده سایوز ام.اس-۹ با انجام یک راهپیمایی فضایی سامانه‌ای را در بدنه بیرونی واحد روسی «زوزدا» نصب کنند. این سامانه که ایکاروس نام دارد در چارچوب همکاری بین‌المللی روسیه و آلمان برای مطالعه زیست شناسی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

به‌عنوان بخشی از آموزش، فضانوردان باید سامانه ایکاروس را از وضعیت بسته به حالت باز درمی‌آوردند و کابل‌های ارتباط و برق‌رسانی آن را به واحد آنتن می‌رساندند تا اتصال تجهیزات علمی کامل شود. آن‌ها همچنین باید وضعیت‌های نامتعارف و پیش‌بینی‌نشده را هم در نظر می‌داشتند، مثلاً امکان باز نشدن لولاهای مختلف در زمان باز شدن صفحات مربوط به واحد ایکاروس و یا قفل شدن لولاهای مختلف پس از باز کردن بلوک آنتن دریافتی.
تمام این مراحل تحت نظارت دقیق مربیان مرکز آموزش فضانوردان با مشارکت متخصصان VKD RSC Energia SP شرکت تولید صنایع فضایی انرگیا در استخر شبیه‌سازی و انجام می‌شد.
@espash

http://espash.ir/news/5603/استخر-مصنوعی-آماده-برای-آزمایش-ایکاروس

افق‌های جدید هوانوردی؛ پروژه‌ای خطرناک و انقلابی از ناسا / فیلم✈️🚀

افق‌های جدید هوانوردی، نام پروژه‌ای انقلابی و البته خطرناک از سازمان فضایی ناسا است که در حال تحقیق و توسعه نسل جدیدی از هواپیماها بانام X-planes برای ایجاد تحول در صنعت هوانوردی است.

در لینک زیر با ویدیوی دوبله‌شده و اختصاصی، شما را با اطلاعات بیشتری از این پروژه آشنا می‌کنیم.👇

@espash

http://espash.ir/news/5601/

ناسا آینده مخابرات فضایی را در لیزر می‌بیند.🚀

امروزه ماموریت‌های فضایی به دلایلی از جمله محدودیت بودجه یا فناوری با محدودیت‌های مختلفی مواجه هستند. برای مثال محدودیت اندازه، کمیت و کیفیت قطعات بکاررفته در یک ماهواره. یکی دیگر از این محدودیت‌ها در هنگام برقراری ارتباط، خصوصا ارتباط بین یک ماهواره با ایستگاه زمینی اتفاق می‌افتد. در این موارد، محدودیت قدرت انتقال و پهنای باند و طولانی بودن فاصله بین مبدا و مقصد، مانع برقراری ارتباط مطلوب می‌گردد.

ناسا مخابرات لیزری را چه برای ماموریت‌های مطالعه زمین و چه به منظور استفاده در ماموریت‌های دورتر در نظر دارد. فیلیپ لیبرشت (Phillip Liebrecht)، یکی از مقامات بخش مخابرات و ناوبری فضایی در ناسا می‌گوید: «ما قصد داریم به سمت مخابرات اپتیکال حرکت کنیم اما مخابرات رادیویی را هم رها نخواهیم کرد.» وی با اشاره به کمتر بودن وزن، توان مصرفی و ابعاد سامانه‌های لیزری نسبت به سامانه‌های رادیویی افزود: «این فناوری از امنیت بیشتری نیز برخوردار است؛ چرا که اشعه‌ها بسیار باریک هستند و این مسئله باعث کاهش احتمال تداخل و یا جاسوسی می‌شود.»

در حال حاضر ناسا برنامه‌هایی برای آزمایش مخابرات لیزری در فواصل مختلف از زمین دارد که از میان آنها می‌توان به ماموریت LCRD در سال 2019 و ماموریت سایکی (Psyche) در اوایل دهه آتی میلادی اشاره کرد.

@espash

http://espash.ir/news/5524/