این زندگی دیگه لذتی نداره،ایشالله زندگی بعدی.

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه‌ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست.

کسایی که عزیزی از دست دادن حتما حرف منو تایید میکنن که هیچوقت آدم هیچی یادش نمیره.
در خوشی و در غم و در تمام لحظاتی که حتی منتظرش نیستی همه چی بهت برمیگرده. جوری واضح و آشکار برمیگرده که انگار در همون لحظه اتفاق افتاده.
آدم صدها بار با خودش فکر میکنه یعنی چی شد؟ چجوری اتفاق افتاد؟ چی حس کرد؟ درد داشت یا راحت از این دنیا رفت؟
حمل این غم ها و نبودن جواب برای این سوالات دردناکترین میراثیه که برای آدم های زنده باقی میمونه.
از این درد هیچ راه فراری نیست، هیچ راه فراری و چه کنیم که سهم ما از این غمها خیلی بیشتر از جغرافیای دیگه بود.
ما تا آخر عمر این نام‌ها،داغها و چیزهایی که دیدیم رو فراموش نمیکنیم و نمیذاریم فراموش بشن چون این مسئولیتیه که برای ما مونده.

حالِ ما تاسیان است. ما نمرده‌ایم ولی دیگه زنده هم نیستیم.

خدانکنه من عاشق یا دشمنِ کسی بشم، توی
جفتش شاهکارم.

رادیو هم آوا - امید هیچ معجزی ز مرده نیست، زنده باش!

این روزها همگی داریم دوران عجیبی رو میگذرونیم. دورانی که انگار هیچ توصیفی براش نداریم... فقط حسش می کنیم با تک تک سلول هامون... صبح ها از خواب بیدار میشیم با هزار بدبختی به اینترنت وصل میشیم تا یکی به ما بگه تو اون چند ساعتی که خواب بودیم چی گذشته وگرنه زمان بیداری که اصلا از اخبار جدا نمیشیم.

نوشته بود؛
پناه تورا قشنگ تر میکند
چه باشی برای کسی ؛ چه کسی باشد برای تو.

این حس بلاتکلیفی تو این مملکت واقعا زجرآور شده؛ نه میتونی در مورد آینده فکر کنی، نه گذشته ولت میکنه.

New

غم از دلم نمیرود از گریه کم نمیشود…

ی هفته دیگه به کنکور دکترا مونده
اما اینجوریم که برای کی بخونم
برای چی بخونم
اصلا روان سالمی مونده:)

‏علاوه بر فضای مجازی حتی علاقم رو به فعالیت در دنیای واقعی هم از دست دادم.

ایرانی بودن فرسایشی‌ترین اتفاقیه که دچارشم.

چرا هرچی گریه میکنم غمم کم نمیشه؟ نکنه تا ابد غمگین بمونم..

آزاردهنده و غم انگیزه
وقتی میدونی تمام این تقلاها
نه برای یک زندگی مرفه
بلکه فقط برای یک زندگی عادیه

قبلا پول نداشتم مهاجرت کنم
الان پول ندارم همینجا زندگی کنم.

شب همگی بخیر. اگر دیگه بین ما نیستید، شب شما هم بخیر. زمان با رفتن شما ایستاد. همه‌ی ما هنوز جایی اواخر دی ماه هستیم نه اواسط بهمن. زمان ایستاد و ما هرروز هوایی رو نفس کشیدیم که بوی خون پاک شمارو می‌داد. نمی‌دونم می‌بینید یا نه، احتمالا نه، اما ما شمارو می‌بینیم. زمان ایستاده و ثانیه‌ها کش میان و ما در تک‌تک لحظات این ثانیه‌های طولانی شمارو می‌بینیم و در مورد شما می‌شنویم و از شما میگیم. امیدوارم خوب بخوابید، ما خیلی وقته که نمی‌تونیم خوب بخوابیم. دوستتون دارم. ببخشید.