میگویند هرکسی شبیه به جایی می‌شود که به آن تعلق دارد؛ پس من شبیه به وطنم شده‌ام.
غمناک، خسته و رنجیده، زخمی و در عمق ناامیدی، امیدوار.

کاش زمان برگرده به قبل از بهمن ۴۰۱
کاش میشد ی چیزای رو پاک کنم و جبران:)

«چشم‌هایم را می‌بندم و تو را می‌بینم،
من به‌جای تو بیدار می‌مانم، من به‌جای تو نمی‌خوابم، به‌جای تو درد می‌کشم، به‌جای تو تمام شب گریه می‌کنم.»

از نامه‌های دریابند به برادرش

اگر زنده ماندم
و یک روزی باهم در یک خانه چای خوردیم،
برایت تعریف می‌کنم که این روزها
چقدر سخت و دیر و دور گذشت...

سوختن درخت جوانیم رو مدیون بد مست های ۵۷ هستم که با بیسوادی و بی لیاقتیشون گند زدن به کل آینده و‌ زندگیم.

دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

هر ایرانی میتونه یه دوره‌ی تاب آوری در بگایی محض و تدریس کنه.

کانال هایی که الان دارن نپسترنت(npv) میگذارند
@MiTiVPN
@V2Ray_Tz
@llFreak
@kanfingHector
@Free_Nettm
@Maznet
@cpy_teeL
@NetAccount
@ProxySnipe
@Merlin_ViP
@ghalagyann
@V2rayePro

https://t.me/netmely1404
https://t.me/NotWrite
https://t.me/configpluse
https://t.me/letsproxys
https://t.me/wallpaper_4k3d
https://t.me/shankamil
https://t.me/PewezaVPN

من نشستم فکر کردم دیدم اونی که باید از زنده بودن خجالت بکشه ما نیستیم واقعا.
شاید ما اندازه ادمهای دیگه شجاع نبودیم، شاید هم خوش شانس بودیم، شاید هم ماموریت تموم نشده ای وجود داره که ما باید تمومش کنیم.
به هرحال فعلا زنده ایم...
ما مرده بودیم که اینا خوشحال میشدن
هر یه نفری که زنده مونده و خشمگین تره خار میشه میره تو چشمشون.

«این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است اما مهم‌ترینش یک جوانی بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است ..»

سال بلوا/عباس معروفی

این زندگی دیگه لذتی نداره،ایشالله زندگی بعدی.

بزن باران که دین را دام کردند
شکار خلق و صید خام کردند
بزن باران خدا بازیچه‌ای شد
که با آن کسب ننگ و نام کردند
بزن باران به نام هرچه خوبیست
به زیر آوار گاه پایکوبیست
مزار تشنه جویباران پر از سنگ
بزن باران که وقت لای روبیست.

کسایی که عزیزی از دست دادن حتما حرف منو تایید میکنن که هیچوقت آدم هیچی یادش نمیره.
در خوشی و در غم و در تمام لحظاتی که حتی منتظرش نیستی همه چی بهت برمیگرده. جوری واضح و آشکار برمیگرده که انگار در همون لحظه اتفاق افتاده.
آدم صدها بار با خودش فکر میکنه یعنی چی شد؟ چجوری اتفاق افتاد؟ چی حس کرد؟ درد داشت یا راحت از این دنیا رفت؟
حمل این غم ها و نبودن جواب برای این سوالات دردناکترین میراثیه که برای آدم های زنده باقی میمونه.
از این درد هیچ راه فراری نیست، هیچ راه فراری و چه کنیم که سهم ما از این غمها خیلی بیشتر از جغرافیای دیگه بود.
ما تا آخر عمر این نام‌ها،داغها و چیزهایی که دیدیم رو فراموش نمیکنیم و نمیذاریم فراموش بشن چون این مسئولیتیه که برای ما مونده.

حالِ ما تاسیان است. ما نمرده‌ایم ولی دیگه زنده هم نیستیم.

خدانکنه من عاشق یا دشمنِ کسی بشم، توی
جفتش شاهکارم.

رادیو هم آوا - امید هیچ معجزی ز مرده نیست، زنده باش!

این روزها همگی داریم دوران عجیبی رو میگذرونیم. دورانی که انگار هیچ توصیفی براش نداریم... فقط حسش می کنیم با تک تک سلول هامون... صبح ها از خواب بیدار میشیم با هزار بدبختی به اینترنت وصل میشیم تا یکی به ما بگه تو اون چند ساعتی که خواب بودیم چی گذشته وگرنه زمان بیداری که اصلا از اخبار جدا نمیشیم.

نوشته بود؛
پناه تورا قشنگ تر میکند
چه باشی برای کسی ؛ چه کسی باشد برای تو.

این حس بلاتکلیفی تو این مملکت واقعا زجرآور شده؛ نه میتونی در مورد آینده فکر کنی، نه گذشته ولت میکنه.