فهمیدم من هر کاری هم بکنم،هر چقدر هم خوب باشم ،به فکر باشم،نیتم درست باشه و صدم رو بزارم،باز هم آدم هایی پیدا میشن که همه این ها رو نادیده بگیرن،پس نه خودم رو به خاطر این آدم ها عوض میکنم و نه خوبی هام رو کنار میزارم و نه الکی غصه میخورم،من همون آدم میمونم اما نه برای همون آدم ها
زندگی توی ایران عالیه دارویی که می خریدم ۳ میلیون شده ۵ میلیون
توی دوهفته:)
توی دوهفته:)
حس میکنم واسه ارامش روانم نیاز دارم ی مدت برم اردبیل از تهران دور بشمممم
دایرهی چیزایی که حوصلهشونو دارم داره به یه نقطهی کمرنگ تبدیل میشه.
جدیدا فهمیدم برای درد دل کردن باید از طرف مقابل اجازه گرفت، شاید اون خودش ظرفیت روحیشو نداره که بخواد آه و ناله های یکی دیگه رو بشنوه!