✅ سفرنامهی سئول - کرهی جنوبی 🇰🇷
بهدعوت کنگرهی OHBM
1⃣ روز اول
من در این سفر طولانی و ۱۵ ساعته، که اولین سفرِ تنهایی و اولین سفر به خارج از کشور بود برام، به تایم سئول حدود ساعت ۸:۴۵ رسیدم. اونموقع که رسیدم، هوای سئول بارونی بود. اول از همه از هواپیما پیاده شدم و رفتم سمت گیتهای بازرسی فرودگاه که درنهايت وارد سئول بشم. از همون اول هم میشد مهربونی مردم کرهی جنوبی رو دید؛ کادر کرهی جنوبی بسیار خونگرم و مهربون با مسافرها برخورد میکردن. پس از ایستبازرسیها و کارهای مختلف فرودگاه اینچئون، وارد سالن اصلی فرودگاه شدم.
📌 لازمه بگم سئول دوتا فرودگاه مهم داره، یکی اینچئون (Incheon) که بیشتر برای پروازهای بینالمللی هستش و یکی هم گیمپو (Gimpo) که بیشتر برای پروازهای داخلیه.
خلاصه چون ورود من به هتل برای ساعت ۱۵:۰۰ تنظیم شده بود، من تو همون فرودگاه یه ذره نشستم تا استراحت کنم و با دوستان و خانواده ارتباط برقرار کنم و خستگی سفر ۱۵ ساعته رو از تنم دربیارم.
بعدش رفتم صرافی اونجا و ۱۰۰ دلار دادم به صرافی و عوضش ۱۳۳۰۰۰ وون گرفتم. وون واحد پول کرهی جنوبیه و هر دلار تقریباً معادل ۱۳۳۰ وونه.
بعدش بیشتر حرکت کردم و وارد سالن اصلی اینچئون شدم. اونجا کلی آدم رو میدیدم که منتظر رسیدن پروازهای مسافرها بودن. رفتم جلوتر و یهجا رو پیدا کردم که گوشیمو بزنم به شارژ. فرودگاه اینچئون درکنار وایفای رایگان و پرسرعت، یهسری ایستگاههای شارژ رایگان داره که تو میتونی گوشیت یا هر وسیلهی دیگهای رو بزنی شارژ.
همونجا که منتظر نشسته بودم تا مسئول Information فرودگاه بیاد و ازش بپرسم بهترین راه برای رفتن از اینچئون به سئول چیه، یهو یکی کنارم گفت "Excuse me, where are you from?" (بهگمونم قیافهام خیلی خاورمیانهای میخوره🤣) و اونجا بود که با سیدحبیب از پاکستان🇵🇰 آشنا شدم. سیدحبیب تو کره کار میکرد و منتظر رسیدن دوستش به اینچئون بود. سیدحبیب کلی نکتهی خوب و خفن از کره گفت، از تجربیات سفرش به ایران میگفت و حتی کمکم کرد که بهترین و ارزونترین راه به سئول رو انتخاب کنم.
📌 برای رفتن از اینچئون به سئول شما چندتا گزینه داری:
یکیش Limousine bus هستش، یهسری اتوبوس که اختصاصاً برای رفتن از فرودگاه به یهسری مراکز مهم و برعکس کاربرد داره. کرایهاش هم معقول و ۱۸۰۰۰ وونه.
دومی استفاده از تاکسی هستش، که خیلی گرونه و شما باید ۸۰۰۰۰ وون بدی😐
یکی هم استفاده از Airport express train یا AREX هستش که یه قطار اختصاصی از فرودگاه به چندتا ایستگاه مشخص تو سئوله.
و درنهایت مترو😁
من سوار یکی از همین Limo Busها شدم و تو هوای بسیار زیبای و بارونی سئول، از فرودگاه اینچئون رفتم به سئول که ماجراجوییم رو شروع کنم.
به طور طبیعی این سفر باید ۱ ساعت طول بکشه ولی بهخاطر بارون و ترافیک و روز شنبهی تعطیل واسه کره، حدود ۲ ساعت طول کشید؛ منتهی مسیر اینچئون-سئول انقدر قشنگ بود که اصلاً نمیفهمیدی زمان چقدر داره زود میگذره. توی اتوبوس هم بچههایی رو میدیدم که یهسری لوله دستشون بود و احتمالاً حاوی پوسترهای کنگرهی OHBM بود. ولی خب انقدر خستهی سفر بودم که دیگه ظرفیت شناختی بیشتر واسه شروع مکالمه با بقیه رو نداشتم😂
بعد از پایان سفر، من در مرکز COEX، یا بهعبارتی Convention and exhibition center، که در محلهی ثروتمند Bongeunsa هستش، پیاده شدم. بارون شدیدی میومد. یه نگاهی به نقشه انداختم و دیدم که فاصلهی هتل از من ۱۵ دقیقه پیادهرویه. دیگه دلو زدم به دریا و رسماً وارد خیابونهای شهر سئول شدم و باید بگم واااووو! شهر پر بود از ساختمونهای قشنگ، بلند، مدرن و پر از بنرهای تبلیغاتی! با اینکه شما اصلاً تو خیابونهای سئول سطل آشغال پیدا نمیکنید، ولی خیابونها بسیار تمیز بودن. حالا چرا سطل آشغال پیدا نمیکنید؟ چون مردم موظف هستن آشغالهاشون رو ببرن خونه و اونجا تفکیک کنن :)))
یه چیز دیگه که نگاهمو جلب کرد، ماشینهاشون بود. عملاً شما اونجا خیابونها رو پر از BMW، هیوندا، کیا، پورشه، آئودی و آستونمارتین میبینی! به طرز عجیبی، در کل سفری که داشتم تنها یکی، فقط یه ماشین دیدم که ظاهرش به این ماشینهای مدرن نمیخورد و بیشتر شبیه پراید هاچبک بود!
بهدعوت کنگرهی OHBM
1⃣ روز اول
من در این سفر طولانی و ۱۵ ساعته، که اولین سفرِ تنهایی و اولین سفر به خارج از کشور بود برام، به تایم سئول حدود ساعت ۸:۴۵ رسیدم. اونموقع که رسیدم، هوای سئول بارونی بود. اول از همه از هواپیما پیاده شدم و رفتم سمت گیتهای بازرسی فرودگاه که درنهايت وارد سئول بشم. از همون اول هم میشد مهربونی مردم کرهی جنوبی رو دید؛ کادر کرهی جنوبی بسیار خونگرم و مهربون با مسافرها برخورد میکردن. پس از ایستبازرسیها و کارهای مختلف فرودگاه اینچئون، وارد سالن اصلی فرودگاه شدم.
📌 لازمه بگم سئول دوتا فرودگاه مهم داره، یکی اینچئون (Incheon) که بیشتر برای پروازهای بینالمللی هستش و یکی هم گیمپو (Gimpo) که بیشتر برای پروازهای داخلیه.
خلاصه چون ورود من به هتل برای ساعت ۱۵:۰۰ تنظیم شده بود، من تو همون فرودگاه یه ذره نشستم تا استراحت کنم و با دوستان و خانواده ارتباط برقرار کنم و خستگی سفر ۱۵ ساعته رو از تنم دربیارم.
بعدش رفتم صرافی اونجا و ۱۰۰ دلار دادم به صرافی و عوضش ۱۳۳۰۰۰ وون گرفتم. وون واحد پول کرهی جنوبیه و هر دلار تقریباً معادل ۱۳۳۰ وونه.
بعدش بیشتر حرکت کردم و وارد سالن اصلی اینچئون شدم. اونجا کلی آدم رو میدیدم که منتظر رسیدن پروازهای مسافرها بودن. رفتم جلوتر و یهجا رو پیدا کردم که گوشیمو بزنم به شارژ. فرودگاه اینچئون درکنار وایفای رایگان و پرسرعت، یهسری ایستگاههای شارژ رایگان داره که تو میتونی گوشیت یا هر وسیلهی دیگهای رو بزنی شارژ.
همونجا که منتظر نشسته بودم تا مسئول Information فرودگاه بیاد و ازش بپرسم بهترین راه برای رفتن از اینچئون به سئول چیه، یهو یکی کنارم گفت "Excuse me, where are you from?" (بهگمونم قیافهام خیلی خاورمیانهای میخوره🤣) و اونجا بود که با سیدحبیب از پاکستان🇵🇰 آشنا شدم. سیدحبیب تو کره کار میکرد و منتظر رسیدن دوستش به اینچئون بود. سیدحبیب کلی نکتهی خوب و خفن از کره گفت، از تجربیات سفرش به ایران میگفت و حتی کمکم کرد که بهترین و ارزونترین راه به سئول رو انتخاب کنم.
📌 برای رفتن از اینچئون به سئول شما چندتا گزینه داری:
یکیش Limousine bus هستش، یهسری اتوبوس که اختصاصاً برای رفتن از فرودگاه به یهسری مراکز مهم و برعکس کاربرد داره. کرایهاش هم معقول و ۱۸۰۰۰ وونه.
دومی استفاده از تاکسی هستش، که خیلی گرونه و شما باید ۸۰۰۰۰ وون بدی😐
یکی هم استفاده از Airport express train یا AREX هستش که یه قطار اختصاصی از فرودگاه به چندتا ایستگاه مشخص تو سئوله.
و درنهایت مترو😁
من سوار یکی از همین Limo Busها شدم و تو هوای بسیار زیبای و بارونی سئول، از فرودگاه اینچئون رفتم به سئول که ماجراجوییم رو شروع کنم.
به طور طبیعی این سفر باید ۱ ساعت طول بکشه ولی بهخاطر بارون و ترافیک و روز شنبهی تعطیل واسه کره، حدود ۲ ساعت طول کشید؛ منتهی مسیر اینچئون-سئول انقدر قشنگ بود که اصلاً نمیفهمیدی زمان چقدر داره زود میگذره. توی اتوبوس هم بچههایی رو میدیدم که یهسری لوله دستشون بود و احتمالاً حاوی پوسترهای کنگرهی OHBM بود. ولی خب انقدر خستهی سفر بودم که دیگه ظرفیت شناختی بیشتر واسه شروع مکالمه با بقیه رو نداشتم😂
بعد از پایان سفر، من در مرکز COEX، یا بهعبارتی Convention and exhibition center، که در محلهی ثروتمند Bongeunsa هستش، پیاده شدم. بارون شدیدی میومد. یه نگاهی به نقشه انداختم و دیدم که فاصلهی هتل از من ۱۵ دقیقه پیادهرویه. دیگه دلو زدم به دریا و رسماً وارد خیابونهای شهر سئول شدم و باید بگم واااووو! شهر پر بود از ساختمونهای قشنگ، بلند، مدرن و پر از بنرهای تبلیغاتی! با اینکه شما اصلاً تو خیابونهای سئول سطل آشغال پیدا نمیکنید، ولی خیابونها بسیار تمیز بودن. حالا چرا سطل آشغال پیدا نمیکنید؟ چون مردم موظف هستن آشغالهاشون رو ببرن خونه و اونجا تفکیک کنن :)))
یه چیز دیگه که نگاهمو جلب کرد، ماشینهاشون بود. عملاً شما اونجا خیابونها رو پر از BMW، هیوندا، کیا، پورشه، آئودی و آستونمارتین میبینی! به طرز عجیبی، در کل سفری که داشتم تنها یکی، فقط یه ماشین دیدم که ظاهرش به این ماشینهای مدرن نمیخورد و بیشتر شبیه پراید هاچبک بود!
خلاصه که راهمو ادامه دادم و سعی کردم برم سمت هتلِ Hotel in 9 پذیرش بشم. برای ارزیابی برخورد مردم کره با توریستها، رفتم سمت ۲تا پسر نوجوون که داشتن تا خیابون راه میرفتن و ازشون پرسیدم هتل کجاست. با اینکه اکثریت مردم کره انگلیسی بلد نیستن، ولی تا حد توانشون دوست دارن بهت کمک کنن. این ۲تا هم سریع نقشه رو تو گوشی باز کردن و با ایما و اشاره بهم فهموندن چجوری بدم. چه مردم دوستداشتنی و زیبایی! وارد هتل شدم، کارهامو که انجام دادم وارد اتاقم شدم و نزدیک ۳-۴ ساعت گرفتم خوابیدم. بعد از اینکه از خواب بیدار شدم، یه دوش گرفتم و بهخاطر ضعف شدیدی که گرفته بودم، تصمیم گرفتم برم رستوران هتل. متأسفانه رستوران هتل اونروز سرویس نداشت و مجبور شدم دوباره برم تو کوچهپسکوچههای سئول تا یهچیزی پیدا کنم. وارد اولین مغازه شدم و یه خانم نسبتاً مسن داشت اونجا کار میکرد، این خانم تا من رو دید گفت "Menu؟" و منو رو داد بهم. هرچی من زور میزدم یه غذا پیدا کنم که گوشت نداشته باشه (چون واسه مسلمونا حلال نیست)، موفق نشدم. آخرش یه سوپی پیدا کردم که توش Meat یا Pork نداشت. واسه محکمکاری هی به خانمه میگفتم گوشت داره؟ و اون بندهخدا چون انگلیسی زیاد بلد نبود متوجه منظورم نمیشد.
دیگه رفتم سفارش دادم و منتظر موندم غذا رو بیاره. وقتی غذا رو آورد دیدم بلههههه این پر گوشته که! دیگه من با هزار زور و بدبختی آب ِ گوشت رو میریختم رو برنج و میخوردم. ولی خب خود خانمه کلی بهم به کرهای میگفت اونجوری بخور، اینجوری بخور😂 بنده خدا وقتی دید به هیچ صراطی مستقیم نیستم دیگه رفت کار خودشو بکنه. ولی تو همین برخورد چند دقیقهای با مردم کره دیدم که چقدررر مهموننواز هستن و با روی خوش از توریستها و خارجیها استقبال میکنن. وقتی به خانمه با ایما و اشاره گفتم کولر اذیتم میکنه میتونم برم یهجای دیگه، سریع رفت کل کولرو خاموش کرد که من اذیت نشم!
خلاصه که بعد از اینکه بیشتر از ۱۰تا قاشق نتونستم بخورم، رفتم حساب کردم و از رستوران زدم بیرون و دوباره وارد هتل شدم. این دفعه رفتم پای لپتاپ و یهذره کار انجام دادم و قبل از اینکه بگیرم بخوابم، برنامهی فردا رو چک کردم و فهمیدم فردا ساعت ۸ صبح، روز شروع کنگره و گرفتن بَجهاس.
پایان روز اول
عرفان نقوی
ادامه دارد...
دیگه رفتم سفارش دادم و منتظر موندم غذا رو بیاره. وقتی غذا رو آورد دیدم بلههههه این پر گوشته که! دیگه من با هزار زور و بدبختی آب ِ گوشت رو میریختم رو برنج و میخوردم. ولی خب خود خانمه کلی بهم به کرهای میگفت اونجوری بخور، اینجوری بخور😂 بنده خدا وقتی دید به هیچ صراطی مستقیم نیستم دیگه رفت کار خودشو بکنه. ولی تو همین برخورد چند دقیقهای با مردم کره دیدم که چقدررر مهموننواز هستن و با روی خوش از توریستها و خارجیها استقبال میکنن. وقتی به خانمه با ایما و اشاره گفتم کولر اذیتم میکنه میتونم برم یهجای دیگه، سریع رفت کل کولرو خاموش کرد که من اذیت نشم!
خلاصه که بعد از اینکه بیشتر از ۱۰تا قاشق نتونستم بخورم، رفتم حساب کردم و از رستوران زدم بیرون و دوباره وارد هتل شدم. این دفعه رفتم پای لپتاپ و یهذره کار انجام دادم و قبل از اینکه بگیرم بخوابم، برنامهی فردا رو چک کردم و فهمیدم فردا ساعت ۸ صبح، روز شروع کنگره و گرفتن بَجهاس.
پایان روز اول
عرفان نقوی
ادامه دارد...
Forwarded from INRP (AmirHussein Abdolalizadeh)
INRP
✅ ارائه پوستر در کنگره OHBM در سئول توسط عرفان نقوی، از اعضای INRP 🆔 @NeuroINRP 🆔 @SSRC_News
کلی نکتهی خفن و کاربردی از کنگره بهتون میگم😍 منتظر باشید فقططط.
سؤالات زیادی ازم پرسیده میشه، از جمله اینکه مقاله دقیقاً در مورد چی بود، چجوری برندهی گرنت شدم، در سفر تنهایی به چه نکاتی باید توجه کرد و ...
اگر سؤالی از این موارد داشتید به آیدی خودم @Erfnghvi پیام بدید یا اگه دیگه خیلی خجالتی هستید😂، لینک ناشناس زیر هم میتونید پیام بدید.
به همشون جواب میدم.
و اینکه بعد از تکمیل سفرنامه، در مورد ایدهها و نوآوریهایی که تو کنگره بود باهاتون صحبت میکنم و موارد زیادی رو براتون به اشتراک میذارم.
https://telegram.me/BChatBot?start=sc-668271-SAGULSm
اگر سؤالی از این موارد داشتید به آیدی خودم @Erfnghvi پیام بدید یا اگه دیگه خیلی خجالتی هستید😂، لینک ناشناس زیر هم میتونید پیام بدید.
به همشون جواب میدم.
و اینکه بعد از تکمیل سفرنامه، در مورد ایدهها و نوآوریهایی که تو کنگره بود باهاتون صحبت میکنم و موارد زیادی رو براتون به اشتراک میذارم.
https://telegram.me/BChatBot?start=sc-668271-SAGULSm
Telegram
برنامه ناشناس
بات پیام ناشناس
✅ سفرنامهی سئول - کرهی جنوبی 🇰🇷
بهدعوت کنگرهی OHBM
2⃣ روز دوم
روز دوم حضور من در سئول، عملاً اولین روز برگزاری کنگره بود😁 به محض ورود به محل برگزاری کنگره، چند نفر رو دیدم که تابلوهای Welcome to OHBM و Ask me داشتن. رفتم جلو و از یکیشون پرسیدم که از کجا باید بجهام رو بگیرم و راهنماییم کردن به میز پذیرش کنگره.
اونجا یه صف طولانی ولی روون داشت که هرکدوم از شرکتکنندهها میرفتن جلو، اسمشون رو تایپ میکردن و بجشون رو پرینت میگرفتن. وقتی بجم رو گرفتم یهویی چشمم افتاد به خانم Elizabeth Slater، مدیر اجرایی کل کنگره تو آمریکا و کسی که شخصاً از آمریکا به سفارت کره تو تهران زنگ زد که کارهای ویزام رو درست کنه🤩 رفتم جلو و بعد از سلام و احوالپرسی، کلی بابت زحماتی که برای من کشید تشکر کردم. خودش هم از دیدن من خیلی خوشحال شد و برام توی کنگره آرزوی موفقیت کرد🤝
بعد گرفتن بجم، رفتم میز قهوهی کنگره و ۲-۳ لیوان قهوه خوردم. خود کنگره رایگان از اول تا آخر برگزاری کنگره، یه میز مخصوص آماده کرده بود برای سرو قهوه، چایی، دمنوش و کلاً هر نوشیدنی داغ دیگهای!
اولین روز برگزاری کنگره، حاوی Educational courseها بود و از اونجایی که گرنت من هزینههای این کورسها رو پوشش نمیداد، عملاً تا ساعت ۱۷:۳۰ که Talaraich lecture شروع میشد، بیکار بودم.
واسه همین از کنگره زدم بیرون و رفتم که معبد Bongeunsa رو، که دقیقاً روبهروی محل برگزاری کنگره بود، ببینم. این معبد بودایی سال ۷۹۴ در دامنهی کوه بنا شد و در زمان سلطنت پادشاهی از سلسلهی چوسان، به همین مکان فعلی که من داشتم میرفتم، منتقل شد. این معبد همجنین محل نگهداری کلی کتیبهی باستانی بودایی و همچنین محل برگزاری تشریفات مذهبی خاصی هستش.
در محل ورودی معبد یه اتاقک مخصوص واسه گردشگرای خارجی داشت که باید اونجا اطلاعات لازم رو دریافت میکردیم. رفتم و با مسئول اونجا صحبت کردم و ازم پرسید از کجا میام. تا بهش گفتم از ایران میام، یهو گفت "Oh Iraaaaannn, Oiiiil!" و خیلی برام جالب بود با این همه ماجرایی که کشور ما در سطح جهانی تجربه میکنه، همچنان با نفت ما رو میشناسن😂 باور کنید اگه به ایرانیا بگین مقبرهی ۵۰مین پادشاه چوسان کجاست، با اسم و مختصات جغرافیایی بهتون میگن.
خلاصه که رفتم معبد رو دیدم و عجب جایی! بافت سنتی و کهن این معبد در کنار آسمونخراشهای شیشهای و بزرگ سئول، همچون خال سیاهی بر روی صورتی سیمینرنگ، زیباییِ تضادِ بافت سنتی و مدرن سئول رو به تصویر میکشید.
حین گشتوگذار از معبد، از توریستها و مردم محلی میخواستم که ازم عکس بگیرن😁 و الحقوالانصاف همهجوره هم تلاششون رو میکردن عکسای خوبی ازم بگیرن😂 مثلاً یه خانم کرهای بود که ازم ۳۰تا عکس میگرفت و همش هم منتظر میموند ببینه عکسهارو تأیید میکنم یا نه که بعدش دوباره ازم عکس بگیره😂 نه تنها مردم محلی کره، بلکه حتی توریستهای آمریکایی هم با خوشرویی و خوشبرخوردی بینظیری مکالمات رو با منِ ایرانی ادامه میدادن و چقدر لذتبخش بود این لحظات! جالب اینکه اکثریت دوستایی که تو کنگره پیدا کردم (که در ادامه بهشون هم اشاره میکنم) کرهای و آمریکایی بودن؛ مردمانی بسیار خونگرم و دوستداشتنی!
خلاصه که روز یکشنبه روز مقدسی برای بوداییها بود و کل فضای معبد، آمیخته به مراسمها و راز و نیازهای مردم محلی بود. بعد از گشتوگذار در این معبد زیبا، برگشتم محل برگزاری کنگره به امید اینکه بتونم با خیال راحت غذای حلال پیدا کنم. یهو به ذهنم خطور کرد که آقا! مگه اینجا یه مرکز بینالمللی نیست؟ پس قطعاً رستوران حلال داره، منتهی باید پیداش کنم. به همین دلیل رفتم سراغ گوگل و دنبال رستوران حلال در COEX گشتم که دیدم بلهههه یه رستوران ترکی به اسم Kervan هستش که حلاله!
خلاصه که رفتم توی COEX mall تا پیداش کنم و انقدررررربزرگ و شلوغ بود، نزدیک ۱ ساعت اونم با کمک بازدیدکنندهها تونستم پیداش کنم🥴
بعد صرف غذا در Kervan، دیگه کمکم ساعت داشت به سخنرانی Talaraich نزدیک میشد. سخنرانی Talaraich از روی جراح مغز و اعصاب معروف، Jean Talaraich نامگذاری شده و در اون یهسری سخنرانیهای جذاب به عنوان افتتاحیهی مراسم ایراد میشه. سخنرانی امسال، یه سخنرانی خفن توسط خانم Zarin Machanda در مورد توضیح سلسلهمراتب قدرت در نخستیها و استفاده از اون برای شناخت جمعیت انسانی بود. یک سخنرانی فان و علمی!
بعد اتمام سخنرانی، آقای Hae-Jeong Park، مسئول دفتر OHBM در کره، ورود شرکتکنندهها رو خیرمقدم گفت و مراسم افتتاحیه رو آغاز کرد.
📌 لازمه بگم این آقا هم با ایمیلهایی که به سفارت کره در تهران میزد، نقش خیلی مهمی در پذیرش درخواست ویزای من داشت🤩
بعد از خوشامدگویی مختصر ایشون، یه نمایش از رقص سنتی کرهای توسط یه گروه ۵ نفره برگزار شد و پس از اتمام اون، رسماً وارد مراسم افتتاحیهی OHBM امسال شدیم.
بهدعوت کنگرهی OHBM
2⃣ روز دوم
روز دوم حضور من در سئول، عملاً اولین روز برگزاری کنگره بود😁 به محض ورود به محل برگزاری کنگره، چند نفر رو دیدم که تابلوهای Welcome to OHBM و Ask me داشتن. رفتم جلو و از یکیشون پرسیدم که از کجا باید بجهام رو بگیرم و راهنماییم کردن به میز پذیرش کنگره.
اونجا یه صف طولانی ولی روون داشت که هرکدوم از شرکتکنندهها میرفتن جلو، اسمشون رو تایپ میکردن و بجشون رو پرینت میگرفتن. وقتی بجم رو گرفتم یهویی چشمم افتاد به خانم Elizabeth Slater، مدیر اجرایی کل کنگره تو آمریکا و کسی که شخصاً از آمریکا به سفارت کره تو تهران زنگ زد که کارهای ویزام رو درست کنه🤩 رفتم جلو و بعد از سلام و احوالپرسی، کلی بابت زحماتی که برای من کشید تشکر کردم. خودش هم از دیدن من خیلی خوشحال شد و برام توی کنگره آرزوی موفقیت کرد🤝
بعد گرفتن بجم، رفتم میز قهوهی کنگره و ۲-۳ لیوان قهوه خوردم. خود کنگره رایگان از اول تا آخر برگزاری کنگره، یه میز مخصوص آماده کرده بود برای سرو قهوه، چایی، دمنوش و کلاً هر نوشیدنی داغ دیگهای!
اولین روز برگزاری کنگره، حاوی Educational courseها بود و از اونجایی که گرنت من هزینههای این کورسها رو پوشش نمیداد، عملاً تا ساعت ۱۷:۳۰ که Talaraich lecture شروع میشد، بیکار بودم.
واسه همین از کنگره زدم بیرون و رفتم که معبد Bongeunsa رو، که دقیقاً روبهروی محل برگزاری کنگره بود، ببینم. این معبد بودایی سال ۷۹۴ در دامنهی کوه بنا شد و در زمان سلطنت پادشاهی از سلسلهی چوسان، به همین مکان فعلی که من داشتم میرفتم، منتقل شد. این معبد همجنین محل نگهداری کلی کتیبهی باستانی بودایی و همچنین محل برگزاری تشریفات مذهبی خاصی هستش.
در محل ورودی معبد یه اتاقک مخصوص واسه گردشگرای خارجی داشت که باید اونجا اطلاعات لازم رو دریافت میکردیم. رفتم و با مسئول اونجا صحبت کردم و ازم پرسید از کجا میام. تا بهش گفتم از ایران میام، یهو گفت "Oh Iraaaaannn, Oiiiil!" و خیلی برام جالب بود با این همه ماجرایی که کشور ما در سطح جهانی تجربه میکنه، همچنان با نفت ما رو میشناسن😂 باور کنید اگه به ایرانیا بگین مقبرهی ۵۰مین پادشاه چوسان کجاست، با اسم و مختصات جغرافیایی بهتون میگن.
خلاصه که رفتم معبد رو دیدم و عجب جایی! بافت سنتی و کهن این معبد در کنار آسمونخراشهای شیشهای و بزرگ سئول، همچون خال سیاهی بر روی صورتی سیمینرنگ، زیباییِ تضادِ بافت سنتی و مدرن سئول رو به تصویر میکشید.
حین گشتوگذار از معبد، از توریستها و مردم محلی میخواستم که ازم عکس بگیرن😁 و الحقوالانصاف همهجوره هم تلاششون رو میکردن عکسای خوبی ازم بگیرن😂 مثلاً یه خانم کرهای بود که ازم ۳۰تا عکس میگرفت و همش هم منتظر میموند ببینه عکسهارو تأیید میکنم یا نه که بعدش دوباره ازم عکس بگیره😂 نه تنها مردم محلی کره، بلکه حتی توریستهای آمریکایی هم با خوشرویی و خوشبرخوردی بینظیری مکالمات رو با منِ ایرانی ادامه میدادن و چقدر لذتبخش بود این لحظات! جالب اینکه اکثریت دوستایی که تو کنگره پیدا کردم (که در ادامه بهشون هم اشاره میکنم) کرهای و آمریکایی بودن؛ مردمانی بسیار خونگرم و دوستداشتنی!
خلاصه که روز یکشنبه روز مقدسی برای بوداییها بود و کل فضای معبد، آمیخته به مراسمها و راز و نیازهای مردم محلی بود. بعد از گشتوگذار در این معبد زیبا، برگشتم محل برگزاری کنگره به امید اینکه بتونم با خیال راحت غذای حلال پیدا کنم. یهو به ذهنم خطور کرد که آقا! مگه اینجا یه مرکز بینالمللی نیست؟ پس قطعاً رستوران حلال داره، منتهی باید پیداش کنم. به همین دلیل رفتم سراغ گوگل و دنبال رستوران حلال در COEX گشتم که دیدم بلهههه یه رستوران ترکی به اسم Kervan هستش که حلاله!
خلاصه که رفتم توی COEX mall تا پیداش کنم و انقدررررربزرگ و شلوغ بود، نزدیک ۱ ساعت اونم با کمک بازدیدکنندهها تونستم پیداش کنم🥴
بعد صرف غذا در Kervan، دیگه کمکم ساعت داشت به سخنرانی Talaraich نزدیک میشد. سخنرانی Talaraich از روی جراح مغز و اعصاب معروف، Jean Talaraich نامگذاری شده و در اون یهسری سخنرانیهای جذاب به عنوان افتتاحیهی مراسم ایراد میشه. سخنرانی امسال، یه سخنرانی خفن توسط خانم Zarin Machanda در مورد توضیح سلسلهمراتب قدرت در نخستیها و استفاده از اون برای شناخت جمعیت انسانی بود. یک سخنرانی فان و علمی!
بعد اتمام سخنرانی، آقای Hae-Jeong Park، مسئول دفتر OHBM در کره، ورود شرکتکنندهها رو خیرمقدم گفت و مراسم افتتاحیه رو آغاز کرد.
📌 لازمه بگم این آقا هم با ایمیلهایی که به سفارت کره در تهران میزد، نقش خیلی مهمی در پذیرش درخواست ویزای من داشت🤩
بعد از خوشامدگویی مختصر ایشون، یه نمایش از رقص سنتی کرهای توسط یه گروه ۵ نفره برگزار شد و پس از اتمام اون، رسماً وارد مراسم افتتاحیهی OHBM امسال شدیم.
برای مراسم افتتاحیه، همگی وارد یه سالن بزرگ شدیم که پر بود از غذا و نوشیدنیهای مختلف؛ و نکتهی خوب مراسم، این بود که کنار هر غذایی یه برچسبی زده بودن که آیا مثلاً حلال هستش یا نه، برای گیاهخوارها مناسب هستش یا نه و ... که خب کارمو خیلی راحت میکرد. تو قسمت نوشیدنی، همهچیز سرو میشد. وقتی میگن همهچی یعنی همهچی🤣 از شراب و آبجو بگیرین تا آبپرتقال و آب؛ که خب باتوجه به تیپ شخصیتیم رفتم و خیلی گنگطور فقط یه بطری آب برداشتم و سعی کردم با آدمهای اونجا، ارتباط بگیرم.
نکتهی جالبی که وجود داشت این بود که خیلی از آدمهای اونجا، گروهی و از آزمايشگاه یا دانشگاه مشترکی اومده بودن و فقط عدهی کمی مثل من، تنها بودن. خلاصه که دلو زدم به دریا و رفتم جلو. همینجوری که داشتم میگشتم، یهو دوتا چینی دیدم که دستشونو سمت من دراز کردن و با روی خندون میگفتن "Hi!"🤩 و اولین تجربهای شد که من با یه خارجی تو یه کشور دیگه ارتباط برقرار میکنم. اسم یکی از این چینیها Zheng بود و اسم اون یکی یادم نمیاد😬 هر دو نفر فیزیک خونده بودن و اومده بودن OHBM که نتایج پژوهشهاشون رو ارائه بدن. خلاصه که شمارهی پوستر همدیگه رو گرفتیم و قرار گذاشتیم تو ارائهی پوسترها، به پوسترهای همدیگه سر بزنیم👌
بعد از خداحافظی از این دوتا چینی خونگرم، با یه دختر آمریکایی به اسم Patricia آشنا شدم. Patricia هم مثل هر کس دیگهای وقتی فهمید از ایران اومده اومدم، نه تنها خیلی تعجب کرد بلکه خیلی هم خوشحال شد! با Patricia هم در مورد ارائههایی که داشتیم صحبت کردیم و دوباره شمارههای پوسترهای هم رو گرفتیم تا در جلسهی پوسترها بریم به پوسترهای هم سر بزنیم.
بعد از خداحافظی از Patricia، رفتم یه گوشه استراحت کنم و بعد چند دقیقه، یه پسر مو بور چشم آبی که کاملاً معلوم بود از قلب اروپا اومده بود، اومد بهم گفت "Are you alone, too؟" و این شد شروع آشنایی من با Olli، یه برنامهنویس فنلاندی تو مراسم. Olli هم میگفت که از آزمایشگاهشون تنها نفری هستش که اومده، واسه همین کسی رو نمیشناسه؛ هرچند برخلاف من مطمئن بود که تنها فنلاندی حاضر در مراسم نیست😂😂
بعد اینکه از Olli هم خداحافظی کردم، با خودم گفتم بسه دیگه عرفان، با ۳ نفر آشنا شدی و تو هر ۳ مورد طرف مقابل استارت آشنایی رو باهات زده بود، این دفعه دیگه تو برو جلو!
خلاصه که رفتم جلو و دنبال یکی بودم که تنها باشه و باهاش مکالمه رو شروع کنم. یهذره که گشتم یه پسر تنها رو دیدم که سرش تو گوشی بود و خیلی Informal رفتم و بهش گفتم "Hey man, how you doin؟"🫡 و استارت یه مکالمهی حدوداً ۱۵ دقیقهای رو با Stan از آمریکا آغاز کردم. مکالمهام با Stan از مسائل فرهنگی کره، ایران و آمریکا دربرگرفته شد تااا تفاوت توالتهای ایرانی و کرهای😂😂 Stan میگفت که با اینکه نامزدش (GFش فیالواقع) از قبل تو کره بوده و منتظرش بوده و از فرودگاه برش داشته و ... ، بازم استرس زیادی از پرواز آمریکا تا کره داشته؛ ولی وقتی فهمید که من خودم تکوتنها از ایران پا شدم اومدم و هییییچکسی رو تو کره نمیشناختم که بیاد دنبالم، خیلی تحتتأثیر قرار گرفت و فکر کنم فهمید ایرانی جماعت چه موجود سرسخت و عجیب و غریبیه😁
بعد از Stan هم با یه دختر کرهای به اسم Sumin Lee مکالمهای رو آغاز کردم. Sumin از پژوهشگرهای مؤسسهی مطالعات مغز کره و همچنین از عکاسهای کنگره بود که شمارهی پوسترمو گرفت و بهم قول داد بیاد از من و پوسترم عکس بگیره🤩
خلاصه که مهمونی هم تموم شد و خوشحال از دوستهای جدیدی که پیدا کردم، رفتم سمت هتل که تو راه برگشت و پشت خط عابر پیاده، یه آقای حدود ۴۰ ساله رو دیدم و منی که سرم داغ شده بود از اینکه این همه مکالمه رو آغاز کرده بودم، گفتم اینجا هم شانسم رو امتحان کنم. با Eric صحبت کردم و فهمیدم از استرالیا برای ارائهی پوستر اومده و حتی کاشف به عمل اومدم که حضرتعالی ۲۰ سال قبل به ایران سفر کرده بوده🤩 و وقتی ازش خواستم ایران رو توصیف کنه، گفت یه کشور بسیار دوستداشتنی و البته ارزون با مردم مهموننواز بوده و دوست داره که دوباره به اونجا سفر کنه❤️🔥
پشت خط عابر پیاده توی سئول یکی از بهترین روشها برای آغاز مکالمهاس، چرا؟ چون اگه چراغ قرمز باشه، حتی اگه ۵ دقیقه هم باشه که ماشینی از اون لاین عبور نکرده باشه، شما موظفی تا زمانی که چراغ عابر پیاده سبز نشده سر جای خودت وایستی!
خلاصه که برگشتم هتل، دوباره استراحت کردم، یه ذره روی ارائهام کار کردم و قبل خواب وقتی برنامه رو دیدم، متوجه شدم کلهی صبح فردا ساعت ۷ صبح😵💫 یه دورهمی گذاشتن توی یه کافه، نزدیک کنگره.
پایان روز دوم
عرفان نقوی
ادامه دارد...
نکتهی جالبی که وجود داشت این بود که خیلی از آدمهای اونجا، گروهی و از آزمايشگاه یا دانشگاه مشترکی اومده بودن و فقط عدهی کمی مثل من، تنها بودن. خلاصه که دلو زدم به دریا و رفتم جلو. همینجوری که داشتم میگشتم، یهو دوتا چینی دیدم که دستشونو سمت من دراز کردن و با روی خندون میگفتن "Hi!"🤩 و اولین تجربهای شد که من با یه خارجی تو یه کشور دیگه ارتباط برقرار میکنم. اسم یکی از این چینیها Zheng بود و اسم اون یکی یادم نمیاد😬 هر دو نفر فیزیک خونده بودن و اومده بودن OHBM که نتایج پژوهشهاشون رو ارائه بدن. خلاصه که شمارهی پوستر همدیگه رو گرفتیم و قرار گذاشتیم تو ارائهی پوسترها، به پوسترهای همدیگه سر بزنیم👌
بعد از خداحافظی از این دوتا چینی خونگرم، با یه دختر آمریکایی به اسم Patricia آشنا شدم. Patricia هم مثل هر کس دیگهای وقتی فهمید از ایران اومده اومدم، نه تنها خیلی تعجب کرد بلکه خیلی هم خوشحال شد! با Patricia هم در مورد ارائههایی که داشتیم صحبت کردیم و دوباره شمارههای پوسترهای هم رو گرفتیم تا در جلسهی پوسترها بریم به پوسترهای هم سر بزنیم.
بعد از خداحافظی از Patricia، رفتم یه گوشه استراحت کنم و بعد چند دقیقه، یه پسر مو بور چشم آبی که کاملاً معلوم بود از قلب اروپا اومده بود، اومد بهم گفت "Are you alone, too؟" و این شد شروع آشنایی من با Olli، یه برنامهنویس فنلاندی تو مراسم. Olli هم میگفت که از آزمایشگاهشون تنها نفری هستش که اومده، واسه همین کسی رو نمیشناسه؛ هرچند برخلاف من مطمئن بود که تنها فنلاندی حاضر در مراسم نیست😂😂
بعد اینکه از Olli هم خداحافظی کردم، با خودم گفتم بسه دیگه عرفان، با ۳ نفر آشنا شدی و تو هر ۳ مورد طرف مقابل استارت آشنایی رو باهات زده بود، این دفعه دیگه تو برو جلو!
خلاصه که رفتم جلو و دنبال یکی بودم که تنها باشه و باهاش مکالمه رو شروع کنم. یهذره که گشتم یه پسر تنها رو دیدم که سرش تو گوشی بود و خیلی Informal رفتم و بهش گفتم "Hey man, how you doin؟"🫡 و استارت یه مکالمهی حدوداً ۱۵ دقیقهای رو با Stan از آمریکا آغاز کردم. مکالمهام با Stan از مسائل فرهنگی کره، ایران و آمریکا دربرگرفته شد تااا تفاوت توالتهای ایرانی و کرهای😂😂 Stan میگفت که با اینکه نامزدش (GFش فیالواقع) از قبل تو کره بوده و منتظرش بوده و از فرودگاه برش داشته و ... ، بازم استرس زیادی از پرواز آمریکا تا کره داشته؛ ولی وقتی فهمید که من خودم تکوتنها از ایران پا شدم اومدم و هییییچکسی رو تو کره نمیشناختم که بیاد دنبالم، خیلی تحتتأثیر قرار گرفت و فکر کنم فهمید ایرانی جماعت چه موجود سرسخت و عجیب و غریبیه😁
بعد از Stan هم با یه دختر کرهای به اسم Sumin Lee مکالمهای رو آغاز کردم. Sumin از پژوهشگرهای مؤسسهی مطالعات مغز کره و همچنین از عکاسهای کنگره بود که شمارهی پوسترمو گرفت و بهم قول داد بیاد از من و پوسترم عکس بگیره🤩
خلاصه که مهمونی هم تموم شد و خوشحال از دوستهای جدیدی که پیدا کردم، رفتم سمت هتل که تو راه برگشت و پشت خط عابر پیاده، یه آقای حدود ۴۰ ساله رو دیدم و منی که سرم داغ شده بود از اینکه این همه مکالمه رو آغاز کرده بودم، گفتم اینجا هم شانسم رو امتحان کنم. با Eric صحبت کردم و فهمیدم از استرالیا برای ارائهی پوستر اومده و حتی کاشف به عمل اومدم که حضرتعالی ۲۰ سال قبل به ایران سفر کرده بوده🤩 و وقتی ازش خواستم ایران رو توصیف کنه، گفت یه کشور بسیار دوستداشتنی و البته ارزون با مردم مهموننواز بوده و دوست داره که دوباره به اونجا سفر کنه❤️🔥
پشت خط عابر پیاده توی سئول یکی از بهترین روشها برای آغاز مکالمهاس، چرا؟ چون اگه چراغ قرمز باشه، حتی اگه ۵ دقیقه هم باشه که ماشینی از اون لاین عبور نکرده باشه، شما موظفی تا زمانی که چراغ عابر پیاده سبز نشده سر جای خودت وایستی!
خلاصه که برگشتم هتل، دوباره استراحت کردم، یه ذره روی ارائهام کار کردم و قبل خواب وقتی برنامه رو دیدم، متوجه شدم کلهی صبح فردا ساعت ۷ صبح😵💫 یه دورهمی گذاشتن توی یه کافه، نزدیک کنگره.
پایان روز دوم
عرفان نقوی
ادامه دارد...