ƏQİDƏ VƏ MƏNHƏC. DİNİN ƏSİLLƏRİ

“Ey iman edenler! Yahudi ve Hıristiyanları veli edinmeyiniz. Onlar birbirlerinin dostudurlar. Sizden kim onları veli edinirse o da onlardandır. Şüphesiz ki Allah zulmeden kimseleri doğru yola eriştirmez.” (Maide, 51)
“Mü'minler, mü'minleri bırakıp da kâfirleri veliler edinmesinler. Kim böyle yaparsa onun artık Allah ile bir ilişiği kalmaz…” (Âl-i İmran, 28)
Bir kimse inananları bırakıp ta başka akide de olan kimselere velayetini verecek olursa artık iman ile bir alakası kalmaz. Böylesi bir kimse artık her ne kadar mümin olduğunu iddia etse de Allah tarafından kabul görmez. Çünkü böylesi bir kimse ayetin açık ifadesiyle “onlardandır.” Yani mümin değil kâfirdir; Müslüman değil mürtetdir. Yine diğer ayetin ifadesine göre “Allah ile bir ilişiği kalmaz”[31] Bu gerçekten de çok kötü bir akıbettir. Bu akıbete duçar olmamak için kâfirlere velâyetimizi asla vermemeliyiz.
10) Küfür ve Kâfirlerle Mücadele Etmeyi Bırakmak
Kişi yaşamış olduğu yerdeki fesatları -ki bunların başında küfrün hâkim olması gelir- yok etmek için her hangi bir çaba ve gayretin içine girmez, hiçbir faaliyette bulunmaz, aksine böyle bir çaba içinde olan insanları engellemeye çalışırsa, bu, onun o duruma razı olduğunu gösterir.
Her kim Allah’ın dinini hâkim kılmak için çabalayan kimseleri engeller, onlar aleyhinde çalışır ve onlar hakkında ileri geri konuşursa, demek ki orada bulunan fesada ve küfre razı olmuştur. Bu ise çok tehlikeli bir durumdur.
Zikretmiş olduğumuz bu on madde bir insanın küfre razı olduğunun karine ve işaretlerinden bazılarıdır. Bunların haricinde de bir takım karine ve alametler vardır. Bu saydıklarımızdan birisinin veya hepsinin içerisine düşen bir kimse kalben küfre rıza gösteriyor demektir. Küfre rıza ise küfürdür.

Faruk Furkan

[1] “Mecmuatu’t-Tevhîd”, sf. 48.

[2] “el-Cami‘ li Ahkâmi’l-Kur’an”, 3/286.

[3] “Tefsiru’t-Taberî”, 9/320.

[4] “Fethu’l-Kadîr”, 2/232.

[5] “Sünenu’d-Dârimî”, 2092.

[6] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 107.

[7] Tirmizî, Tefsir, 6. Hadis no: 3048; Ebu Davud, Melahim, 27.

[8] Bkz. “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 108.

[9] “Tefsiru’l-Kur’ani’l-Azîm”, 2/484.

[10] Müslim, İman, 20.

[11] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 108.

[12] Ebu Davut, Melahim, 17. Hadis no: 4345.

[13] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 111.

[14] Buhârî, İman, 52.

[15] “er-Reddü alâ Şeritati el-Küfrü Küfran” sf. 48. “Mecmuu’l-Fetâva”dan naklen Bkz. 14/120.

[16] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 116.

[17] “el-Cami‘ li Ahkâmi’l-Kur’an”, 3/286.

[18] “Mecmuu’l-Fetâvâ”, 7/220.

[19] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 117.

[20] Burada hüküm ve muhakeme kavramlarının çok iyi tahkik edilmesi gerekmektedir. Hangi meselelerin “hüküm isteme” kapsamına girip-girmediği ayırt edilmeden verilecek kararlar isabetli olmayacaktır. Bazı Müslümanlar bu noktaya dikkat etmedikleri için bir takım hataların pençesine düşmekten kendilerini kurtaramamışlardır. Allah’a teslim olmuş bir kul, tüm dünyası gitse dahi muhakeme kapsamına girecek bir meselede beşer mahsulü kanunların kapısını çalmamalıdır. Allah’ın kanunlarında tüm alternatifler mevcutken bir müslümanın başka kapıya gitmesi nasıl düşünülebilir ki? Allah ehl-i İslam’ı bu afetten korusun.

[21] “es-Sârimu’l-Meslûl”, 1/42.

[22] “Tefsiru’l-Kur’ani’l-Azîm”, 2/231.

[23] Geniş bilgi için bkz. “Mefatihu’l Ğayb”, 8/136; “el-Cami‘ li Ahkâmi’l-Kur’an”, 3/184.

[24] “Tefsiru’l-Kur’ani’l-Azim”, 1/691.

[25] “Mefatihu’l-Ğayb”, 8/135.

[26] “Mecmuu’l-Fetâva”, 28/471.

[27] “et-Tıbyan fi Aksâmi’l-Kur’an”, sf. 270. “Kava‘id fi’t-Tekfir” den naklen. Bkz. 124.

[28] “Fi Zilali’l-Kur’an”, 3/303 vd.

[29] “Kava‘id fi’t-Tekfir”, 126.

[30] Velâyet vermenin ne manaya geldiğini “Velâ” kavramını izah ederken anlatmaya çalışmıştık. Burada kısaca izah edecek olursak; “Velayet” kelimesi Arap dilinde “dostluk gösterme, kalben sevgi duyma, azalar ile yardım etme, destek verme, müttefik olma ve arkadaşlık kurma anlamlarına gelmektedir. Müminler birbirlerinin velisi olduğu için velâyet haklarını sadece birbirlerine verebilirler.

224 views06:14