انقلابـــــ روژآوا

🔲 سرگذشت #علیرضا_انجوی، از کشته‌شدگان اعتراض‌های سراسری آبان ۹۸

◾️انقلاب روژآوا

https://telegram.me/enqelabrojava

6.15K viewsedited 15:12

🔲 سرگذشت #علیرضا_انجوی، از کشته‌شدگان اعتراض‌های سراسری آبان ۹۸ ◾️انقلاب روژآوا https://telegram.me/enqelabrojava

▪️علیرضا انجوی حدودا ساعت سه و نیم تا چهار بعد از ظهر با شلیک گلوله به پیشانی‌اش کشته می‌شود. خانم نوشین محمودی مادر علیرضا نمی‌داند چه نهادی به پسرش شلیک کرده و او را کشته است. تاکنون نتیجه تحقیقات پزشکی قانونی نیر به او تحویل داده نشده است.

مادر علیرضا انجوی برای شناسایی پسرش به سردخانه پزشکی قانونی شیراز واقع در نزدیکی خیابان «مثنوی» مراجعه می‌کند:

«بعد که به پزشکی قانونی رفتم اولش که دیدمش گفتم نه خودش نیست، چون یخ زده بود و گذاشته بودنش در سردخانه. اما بعد که لباس‌هایش و کارت‌های شناسایی‌اش را نشانم دادند، دیدم که پسرم است. پسر من را بی‌گناه کشته بودند، بچه من می‌خواست به خانه برگردد و بین این تظاهرات قرار گرفته بود و کشته شد. همان روز در صدرا خیلی‌ها کشته شدند، همه بی‌گناه.»

پیکر علیرضا انجوی دوشنبه ۴ آذر به خاک سپرده شد. نیروهای امنیتی برای خاکسپاری، مکانی بر خلاف نظر مادر علیرضا در نظر گرفتند:

« ما می‌خواستیم جنازه را در دارالرحمه به خاک بسپاریم، چون پدرش و برادرهایش هم آنجا خاک شده‌اند، ولی به ما گفتند یا باید در دینکان (روستایی نزدیک شیراز) یا در قصر قمشه (روستای مابین شیراز و شهرک صدرا) به خاک بسپارید و گفتند اگر هم قبول نکنید خودمان خاکش می‌کنیم و بعدا به شما می‌گویم کجا دفن شده. تا روز خاکسپاری هم دیگر نذاشتند که ببینمش، فقط عکشس را به اقوام نشان داده بودند. وقتی جنازه را تحویل‌مان دادند گفتند باید همین امروز به خاک سپرده شود. نزدیک به ساعت ۵ بعد از ظهر بود که پیکر علیرضا به خاک سپرده شد. قبرستان پر از مامور بود لابه‌لای مردم و نذاشتند کسی از اقوام صورتش را ببیند و عکس بگیرد. خودشان سریع رویش را پوشاندند. از طرف خودشان هم آمدند برایش دعا خواندند، نماز خواندند و خاکش کردند. همه کارها را خودشان انجام دادند. گفتند باید زود مراسم را تمام کنید.»

▪️پیکر علیرضا انجوی در حالی که به مادر و اقوامش اجازه داده نشد تا آخرین وداع را آن طور که می‌خواهند با عزیز از دست رفته‌شان داشته باشند، در گلزار شهدای «دینکان» واقع در شمال شیراز به خاک سپرده شد.

علیرضا تنها فرزند باقی مانده مادرش بود. او دو برادر معلول داشت که یکی در سن ۱۹ سالگی و دیگری در سن ۲۱ سالگی بر اثر بیماری «دیستروفی ماهیچه ای دوشن» (بیماری که به تحلیل و از بین رفتن ماهیچه‌ها منجر می‌شود) درگذشتند. پدر علیرضا نیز به نام «سید محمدرضا انجوی» جانباز جنگ ایران و عراق بود که در سال ۱۳۸۱ بر اثر جراحات باقی مانده از جنگ درگذشت.

علیرضا تنها دل خوشی مادرش بود و با هم زندگی می کردند. او یک مغازه گرفته بود و مشغول به کار معماری و طراحی بود. مادر علیرضا می‌گوید اگر آن روز صبح می‌دانست قرار است هم همچنین اتفاقی بیافتد، هرگز نمی‌گذاشت پسرش از خانه بیرون برود (با بغض ادامه می‌دهد):

«چون جانش برایم خیلی مهم بود. الان که نیست انگار خودم هم نیستم، انگار خودم هم نابود شده ام.»

در پلیس آگاهی به مادر علیرضا انجوی گفته می‎‌شود برای پیگری قتل فرزندش می‌تواند شکایت کند:

«به ما گفتند اگر فهمیدید کار چه کسی بوده می‌توانید شکایت کنید، حتی گفتند می‌توانی دیه هم بگیری، خودشان فهمیده‌اند که اشتباه کرده‌اند. رئیس شهربانی خیلی از من عذرخواهی کرد و به من گفت می‌دانیم این اتفاق افتاده خیلی شرمنده‌ایم. من نمی‌دانم چه کسی به او شلیک کرده. اما شنیدم که می‌گفتند پاسدار و بسیجی‌ها آن روز از روی پشت بام به مردم تیراندازی می‌کردند. در صدرا همان شب خیلی‌ها کشته شدند، ولی من توی تلویزیون شنیدم که فقط یک نفر در شیراز کشته شده.»

علاوه بر همه این‌ها نتیجه پزشکی قانونی نیز تاکنون به مادر علیرضا انجوی تحویل داده نشده است. به گفته مادرش از آنها خواسته شده تا در گزارش نحوه کشته شدن پسرش به جای «قتل» را «حادثه، هنگام آمدن به خانه» عنوان و تایید کنند:

«من نمی‌خواستم این را قبول کنم، اما برخی به ما گفتند همین را بنویسید که خیلی اذیت‌تان نکنند و بگذارند مراسم خاکسپاری انجام شود. چون گفته بودند سر و صدا هم زیاد نکنید و برای خاکسپاری هم زیاد کسی نیاید.»

از خانم محمودی درباره روزهایی که از سرنوشت پسرش بی‌اطلاع بود و در امید به سر می‌برد پرسیدم:

«در تمام روزهایی که از علیرضا خبر نداشتم حالم خیلی بد بود، همین‌طور فقط گریه می‌کردم و نمی‌دانستم چه بلایی به سرش آمده. با خودم می‌گفتم اگر دستگیر شده باشد امیدوارم اذیتش نکنند. خیلی نگران بودم، تا یک هفته ناراحت بودم و نمی‌تواستم غذا بخورم. بعد از یک هفته که با شماره خودش به من زنگ زدند خیلی خوشحال شدم، ولی خب کس دیگری بود به جای او صحبت می‌کرد.»

مادر داغ دیده علیرضا که اکنون همه فرزندانش را از دست داده، در پایان با بغض این‌گونه از علیرضایش می‌گوید:

«علیرضا خیلی پسر خوبی بود، مهربان بود. اگر کسی، مثلا دوستانش کاری به او می‌سپردند تا تمامش نمی‌کرد، نمی‌خوابید. ی

6.38K views15:22