-آی بی‌ کلاه، آی با‌ کلاه، غلامحسین ساعدی

-ناگهان، عباس نعلبندیان

بای‌پولار نوع دو برای مدت کوتاهی بهت این توهم رو می‌ده که انگار زندگیت درست شده. یعنی اینجوریه که انگار قهوه‌هایی که درست می‌کنی بهترین طعم ممکن رو دارن، کتاب‌ها خوندنی‌ترینن، آسمون آبی‌تره و آدم‌ها اونقدر موجودات سختی نیستن، لبخند زدن و خندیدن ساده‌ترین کار ممکنه و روزهای پروداکتیو پشت سر هم قطار می‌شن و همه‌چیز در ایده‌آل‌ترین حالت خودشه(که نیست). بعد از گذروندن این روزهای خوش و خرم هم یک‌جوری باعث سقوطت می‌شه انگار که نه انگار تا همین دو روز پیش داشتی از دیوار راست بالا می‌رفتی. خلاصه که کیر آقا کیر.

یه بمب اتم بندازن همین وسط دست جمعی راحت شیم دیگه. چیه این زندگی کردن با آخوند و جمهوری اسلامی آخه.

-روزنه آبی، اکبر رادی

-روزنه آبی، اکبر رادی

نجات‌دهنده تو آینه نیست، تو لیوان قهوه‌ست.

سرسی. خشایار. اسکار.

آها راستی هیچ خوشم نمیاد از آدم‌هایی که میکاپ رو فقط برای زیبایی می‌دونن.