دلم می‌خواست گریه کنم اما نمی‌توانستم. دو سه باری ادایش را درآوردم اما نشد. لابد واقعا غمگین نبودم و فقط دلم می‌خواست غمگین باشم. هیچ از حال خودم سر درنمی‌آوردم. وقتی خودم نمی‌دانم چه مرگم است، چه‌‌طور از بقیه انتظار دارم درکم کنند؟ شاید هم درستش این است که بقیه به آدم بگویند چه مرگش است وقتی خودش نمی‌داند. آدم دوره بیفتد و هرکی را دید بگوید: «من نمی‌دونم با زندگیم چه‌کار کنم!»

ببخشید ولی نیاز به صحبت کردن با ایشون رو دارم

به مناسبت امروز قصد دارم انقدر fourth of july گوش کنم تا گوش‌هام خون‌ریزی کنن و تو اشک‌های خودم غرق بشم. خدایاشکرت❤️

کتاب تموم شد ولی امتحانات؟ خیر.
من تموم شدم ولی امتحانات؟ باز هم خیر.

Your anger is valid, but your yelling is not

در تیک‌تاک محتوایی دیدم با مضمون اینکه اگر فکر می‌کنید مجبور به انجام چیزی هستید یعنی آن چیز اشتباه هست و شما نباید مجبور به انجامش باشید. خب حالا رابطه خشنی که بین درس و بنده که مجبور به خواندنش هستم شکل گرفته چه می‌شود؟

بلایی که جامعه میاره:

This is the sound of me, moving on

نجات دهنده امروز: how I met your mother

فکر کنم پلن پریدن بیرون از پنجره باشه

به امتحان فردا و پس فردا فکر می‌کنم تنها کاری که به ذهنم می‌رسه فقط مرگه.

می‌تونستم جای بیل گیتس رو بگیرم❤️

امروز دیدن زهرا بعد از مدت‌ها یک پوئن مثبت بود