از انسان بودن و هرچه به این موجود دوپا مربوط هست بیزارم، شما از عواطف و روابط انسانی بگیر تا صبر کردن برای دم کشیدن یک چای ساده. در آخر هم با تمام بیکفایتی و بدبختیهایش اشرف مخلوقات نامیده میشود.
مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.
بعضی وقتا مردم نمیان داد بزنن:« ملت من مازوخیسم دارم.» بعضی وقتا مردم those were the days و Famous blue raincoat رو گوش میدن و وانمود میکنن چهل سالشونه و دیگه هیچ وقت قرار نیست هیچ چیزی درست بشه
بعضی وقتا مردم نمیان داد بزنن:«ملت من مازوخیسم دارم.»
بعضی وقتا مردم Fourth of July و family line رو گوش میدن و اینبار فقط ترجیح میدن تو اشک خودشون غرق شن.
بعضی وقتا مردم Fourth of July و family line رو گوش میدن و اینبار فقط ترجیح میدن تو اشک خودشون غرق شن.
ترجیحم اینه که برم زیر پتو و وانمود کنم کوچکترین ارتباطی با دنیای بیرون ندارم، اما متاسفانه زندگی اینجوری کار نمیکنه.
در آخر هیچچیز اهمیت نداره. اهمیت نداره چقدر تلاش کنی، چون همیشه یکنفر هست که از تو بهتر باشه. اهمیت نداره چقدر هر روز با لعن و نفرین از تخت بلند میشی تا یکروز جدید رو شروع کنی. اهمیت نداره اگر هر شب با امید اینکه فردا بیدار نشی میخوابی. اهمیت نداره چقدر تمام احساساتت رو نادیده میگیری. اهمیت نداره که امروز نتونستی اونقدر که باید آدم مفیدی باشی. اهمیت نداره اگر نمیخوای برای بهبودت قدم برداری. اهمیت نداره اگر در نهایت به چیزی که میخواستی نرسیدی. اهمیت نداره اگر توانایی اعتماد کردن رو از دست دادی. اهمیت نداره اگر غذا نمیخوری. اهمیت نداره که نمیتونی بخوابی. اهمیت نداره اگر دیوارهایی که دور خودت کشیدی اونقدر بلند شدن که دیگه کسی نمیتونه ازشون بالا بره. اهمیت نداره که داری دونه دونه اطرافیانت رو از خودت میرونی. اهمیت نداره چی فکر میکنی. اهمیت نداره دیگران راجع به تو چی فکر میکنن. اهمیت نداره که چقدر حالت از چیزی که تو آینه میبینی بهم میخوره. هیچکدوم از اینها اهمیت نداره چون تو فردا دوباره بیدار میشی و دوباره دنبال راه فرار از خودتی.
نمیدانم نفرت پراکنی میتواند دوای درد باشد یا پریدن از پنجره برای مثال🙏🏽.