میدونید من دیگه چیزی ندارم انگار.
انگار که تموم شده باشم، ممکنه؟کم حرف شدم، اونقدر که حال همه دوستامو بهم میزنم و کنار من بهشون خوش نمیگذره، انگار که من با همهی اخلاقام مال یه دنیای دیگهایَم که هیچکس هیچ جوره اینجا قبولش ندارن تا این حد ک ازم همش بعنوان بداخلاق و بی اخلاق یاد میشه. دست خودمم نیست؛ انگار ک نمیتونم، انگار یه چیزایی داشتم ک دیگ ندارم، من آدم حرف بزنی نیستم...فکر میکنم خودمو توی سالهای قبلی جا گذاشتم و اینی ک منم الان، اونی ک من بودم نیستم دیگه...
انگار که تموم شده باشم، ممکنه؟کم حرف شدم، اونقدر که حال همه دوستامو بهم میزنم و کنار من بهشون خوش نمیگذره، انگار که من با همهی اخلاقام مال یه دنیای دیگهایَم که هیچکس هیچ جوره اینجا قبولش ندارن تا این حد ک ازم همش بعنوان بداخلاق و بی اخلاق یاد میشه. دست خودمم نیست؛ انگار ک نمیتونم، انگار یه چیزایی داشتم ک دیگ ندارم، من آدم حرف بزنی نیستم...فکر میکنم خودمو توی سالهای قبلی جا گذاشتم و اینی ک منم الان، اونی ک من بودم نیستم دیگه...
چیشد ک یهو ب خودم اومدم دیدم؛ ن حوصله آدمی رو دارم، نه جنگل حال میده، نه موزیک حس خوبی میده.چیشد ک یهو از همه چیز و از همه آدما خسته شدم؟!
من اصلا آدم رابطه های ضعیف نبودم! من مال این تنهاییا نبودم، از جنس شکستن ها نبودم، من اهل این سیاره نبودم، من اصلا هیچکس نبودم...
پدر و مادرها اینطورین که بال پروازتو میبُرَن بعد پرواز کردن بقیه رو همش میزنن تو سرت...