هر آدمی تا یه‌جایی بهتون فرصت میده، ولی بالاخره خسته میشه، از حس اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌ دادن خودش، از برطرف‌کردن سوتفاهما؛ کاسه صبرِ آدمای زندگیتونو لبریز نکنید، ممکنه دیگه هیچ آدمی به این اندازه وصله‌ی‌ وجودتون نباشه.

بین اینکه دلم میخاد بغلت کنم یا با ماشین از روت رد شم موندم.

وقتی مهم نیستی‌، مهم نیستی دیگه!
زور نزن بدتر میشه...

دیشب فک میکردم این آدم مچاله شده روی تخت، تا صب دووم نمیاره؛
سلام ظهر بخیر.

دلم یه مشت "دلم واسه صدات تنگ شده زنگ بزن صداتو بشنوم" میخواد.

'🐺

ی مشت حرف تو گلوم سد شدن و راه تنفسمو بستن.نه میتونم بگمشون، نه میتونم فراموششون کنم...

نیاز دارم در طول روز یکی چند بار بهم بگه تقصیر تو نبود، چون بنظرم مقصر همه چیز خودم بودم.

از لحاظ روحی احتیاج دارم همرو بکشم بعد بشینم یجا بخندم بهشون و چیپس بخورم.

‏این خنده‌هایی که نکردیم، کجا رفتن؟!

اندکی آرامش...🧊

🔓"

ی دو دیقه اومده بودیم زندگی کنیم، همش باید قوی‌تر میشدیم.

اگه چیزایی که داریو درست نشناسی خیلی ساده از دستشون میدی.