‏بابتش ناراحت نیستما، ولی حیف شد واقعا.

من جنگیدم تا رو دلم نمونه، وگرنه میدونستم رو یه پسر بچه بلاتکلیف نمیشه حساب کرد.

‏ازت هیولا میسازن بعد میگن چرا ترسناک شدی.

یهویی که حسم تموم نشد، هر دفعه یکم اون پروانه های بدنمو بالا آوردم دیدم تموم شدی.

واسه یه سری تصمیما حتما باید نوک کارد به یه تیکه استخون برسه؛ تا نرسه تو هیچوقت بیخیالش نمیشی، جدا نمیشی، پاره نمیشی، رها نمیکنی.

‏اینم گذشت؛ اینم رفت قاطیه بقیه " گذشت "ها. یه مشت گذشت دور خودم جمع کردمو دلم خوشه که قویم، که گذشت.

اون موقعی که تو به خودت میای میبینی کیو چیو از دست دادی؛ احتمالا من دارم رنگ مورد علاقه‌ی یکی دیگه رو یاد میگیرم.

از آدمای بی‌برنامه بدم میاد. از آدمایی که ظهر از خواب بیدار میشن بدم میاد. از آدمایی که نمی‌دونن چه گهی دارن با زندگیشون میخورن بدم میاد. به هیچ وجه هم نمیخوام با همچین آدمایی صنمی داشته باشم.

خلم من؟
ازدواج کنم با تو برا 14 تا سکه؟!
جهاز بیارم، سیسمونی بیارم، حق حضانت بچه، خروج از کشور، مسکن، تحصیل و یه عمر آزادی رو ازم بگیری آخرم هزار تا ایراد روم بذاری و ولم کنی؟!