گفته بودى آيندمو ميسازى، چيشد ملات كم آوردى اوستا؟؟

وقتی این عکس بچگیاتونو استوری میکنید؛ میبینم که چه طفل معصوم هایی بودید و تبدیل به چه پفیوز هایی شدید جدی ناراحت میشم.

پناه میبرم به موسیقی، قهوه، تمرین، باشگاه، شنا، از شر آدم‌ها، آدم‌ها، آدم‌ها.

دیگه مهم نیست الان چقدر حرف‌های قشنگی بهم بزنی
تویی که یه روز تلخ‌ترین کلمات جهان رو بهم گفتی.

بهتره تنها باشم تا اینکه دوباره به زندگی روزمره، سرگرمی‌هام و غذای مورد علاقه‌ام صدمه بزنم.

باید خیلی کصخل باشی که فکر کنی یهویی دل کندم و رفتم.

‏شما سزاوار دسته‌ گل‌های گنده هستید. سزاوار اینکه یاد تعریفی که ازتون شده بیوفتید و ذوق کنید. سزاوار اینکه تصویرتون تو آینه رو دوست داشته باشید چون یکی باعث شده چشماتون از خوشحالی برق بزنه. نه که منتظر جواب پی‌ام بمونید. این لیاقت شما نیست.

دوست عزیز یکم رو خودت کار کن
دو رو بودن خصلت جالبی نیست.

مادرجنده هایی که تو گذشتت بودن رو فراموش کن تا بتونی به مادرجنده های آینده میدون بدی.

اگه منه مرداد پارسال با منه مرداد امسال بشینیم باهم حرف بزنیم اصلا حرفای همو باور نمیکنیم.

‏جدی کاش تراپیستتون یه‌ بار بهتون میگفت: خراب کردی، گند زدی، بس کن مظلوم نمایی رو.

متاسفانه هم تموم می‌کنم هم بلاک می‌کنم هم چتارو پاک می‌کنم هم آنفالو می‌کنم هم ریمو می‌کنم هم میوت می‌کنم؛ چون به مرحله‌ای رسیدم که مهم‌ترین اولویت زندگیم روح و روانمه.