بله زندگی هنوز قشنگی‌هاشو داره فقط چیزی که هست اینه که سگ سیاه افسردگی نشسته رو صورت من و کونش جلوی دید من رو گرفته، دیگه واسه همین من نمی‌تونم ببینم قشنگی‌هارو شرمنده.

بزرگسالی این شکلیه که گاهی تصمیم‌هایی میگیری که
باید با غمش کنار بیای.

‏دیدی میگن روز من نبود؟ برای من این زندگی من نبود.

ببخشید عزیزم اشتباه از من بود، من داشتم سعی میکردم آدمی رو با جون و دل دوست داشته باشم که قبول نداشت زندگی موندن و ساختنه.

یهویی نزاشتمت کنار با هر هق هق بالا آوردمت.

حریم خصوصی خیلی مهمه؛ هرکسی لیاقت نشستن تو ردیف اول صندلی زندگیت رو نداره.

فقط خوبان كه جاشون خالى ميمونه. مزخرفا زود جاى همو پر ميكنن، نميذارن كار به دلتنگى برسه.

من اونی که ترس از دست دادنش رو داشتم رو خودم ول کردم؛ اتفاقا خیلی آدم "با هم درستش میکنیم"ی هستم ولی اینکه دائم در حال شستن کوهی از ظرفای یکبار مصرف باشم بنظرم کار بیهوده ایه. اگه قرار باشه هربار تلاش کنم که بگم "منو اذیتم نکن" فراموش شدن رو ترجیح میدم.

نجات دهنده‌ی اصلی قلبمه، ‌که باید سنگش کنم.

_- 🔦🤍

با ما درگیرین قبلش بهمون اعلام کنین، چون ما نه اصلا میشناسیمتون نه بهتون میپردازیم.

و من ذره ذره غریبه شدنت رو تماشا کردم.