یه روزی میرسه که من سکوت میکنم و تو اون روز برای اولین بار مفهوم دیر شدنو خیلی خوب میفهمی، خیلی خوب.

تصوراتی که ازت داشتم، خیلی از خود واقعیت بهتر بود.

‏آخه اصلا بهش نمیخوره اینجوری باشه و مرض.
به همه همه‌چی میخوره، ب اونایی ک نمیخوره اتفاقا بیشتر میخوره.

من اوایل فکر میکردم آداب معاشرتم ضعیفه بعد فهمیدم کلا از آدما بدم میاد .

مجبورم کردی رهات کنم، تویی که حاضر بودم بخاطرت بمیرم.

به مامانت بگو شام درست نکنه چون عادت کردی گوه مارو بخوری.

من اگه حوصلم سر نره اصلا بهت فکرم نمیکنم.

و من امیدوارم خونه امنی که تو قلبم داشتی و خرابش کردی، به خوشحالیت کمک کرده باشه.

‏نه مامان عزیزم‌ ‏اون ظرفو قابلمه کوچیکه با چندتا قاشق چنگالت نمیدونم کجاس. ‏واسه اون کسکش غذا میبردم، اونم انقد نیاورد تا کات کردیم. ‏رها کن مادر، دیگه اون قابلمه و قاشق چنگالا واس اوناس.

افسردگیم سه هیچ طنزتو میزنه.

شب‌ های به مراتب بدتری هم صبح شده و تو دنیا آب از آب تکون نخورده ولی آدم هربار فکر میکنه نه این یکی دیگه محاله.