‏زندگی این نیست که بشینی تا یه آدم ۱۰ از ۱۰ پیدا کنی، چون همچین آدمی اصن وجود نداره.
زندگی ینی یه آدم ۵ یا ۶ که با بیسیک معیار و سلیقت همخونی داره انتخاب کنی و با گذر زمان با عشق و همدلی اونو برسونی مثلا به ۸ که برای زندگی مشترک عالیه.
دلیل تنهایی خیلی هامون نپذیرفتن این حقیقته.

فکر میکردم دوس داشتن به تنهایی کافیه نمیدونستم قراره اینقدر سخت باشه.

اینبار دیگه نمیخوام درموردش صحبت کنم، اینبار فقط میخوام درموردش تا جایی که میتونم دور بشم.

‏مشکل اینه که اهمیت میدم. خیلی اهمیت میدم. بیش از حد اهمیت میدم.خاک بر سرم.

لطفا درحال حاضر کسی بهم اعتماد نکنه؛ من هرموقع اون بیاد قید همه چیو میزنم.

میگه که: همین تو را بس که من دیگر تو را آنطور که می‌دیدم دیگر نمی‌بینم!

‏اخلاقم خودش کاستوم هالووینه.

خلم من؟ روابط اجتماعیم رو گسترش بدم
که بعدا جلسه‌ای پونصد هزار تومن پول تراپی بدم.

چجوری ببخشمت؟ تو حتی سعی نکردی از دلم در بیاری.

رابرت اون سنگ نیست، زندگیه منه.

‏دلم میخواست بگم مشکل از منه ولی واقعا نیست، من تمام توان خودمو گذاشتم. حتی بیشتر. حتی خیلی خیلی بیشتر‌.

حالا ایندفعه رو هم اهمیت میدم ولی بعدش دیگه از سگ کمترم اگه سر سوزنی برام مهم باشه.