زندگی اینجوریه که؛
قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای، قوی‌ای،
یهو یه آهنگ پلی میشه صدای خورد شدن استخوناتو میشنوی.

مهم نیست اکنون زندگی ام چگونه می‌گذرد.
عاشق آن خاطراتی هستم که تصادفی از ذهنم عبور می‌کنند و باعث لبخندم می‌شوند.

اونقدر آدما قبل منو تو غصه خوردن، عاشق شدن، فارغ شدن، اونقدر آدما قب منو تو بردن، باختن، گذاشتن رفتن، گم و گور شدن اونقدر آدما قبل منو تو به کذشتشون فکر کردن، حسرت خوردن، بغض کردن حالا کجان؟
رها کن رفیق، رها کن بره.

اون گریه‌ای که جلوش رو گرفتم و اشکی نریختم چون فکر کردم نشونه ضعفه، شد معده درد عصبی.

یه روز واسه اخرین بار نگات میکنم و میبینم چقدر نمیارزیدی و ازون به بعد دیگه هیچوقت مثل قبل نمیبینمت.

یعنی اصلاً هیچ جوره راه نداشت تو یکی ناراحتم نکنی؟!

بعدا؟ بعدا حتی دیگه یادم نیست چرا ناراحتم کردی، به قول قدیمیا دلخوریت کهنه بشه آدمش هم فراموش میشه.

يهويى رفتنو؛ از پیش كسايى كه فكر ميكنن هیچ وقت نميريد ياد بگیرید.

خطاب به خودمون دوتا: ‏رابطه‌ای که با شکستن دل یکی دیگه شروع شه رابطه نمیشه قربونت برم.

ریده تو زندگیم استوریمم لایک میکنه.

من دوام آوردم، باز هم دوام میارم. اما دلم می‌خواست معنای زندگیم چیزی بیشتر از دوام آوردن باشد.