میدونی؛ ما تموم تلاشمونو کردیم که رابطمون درست کنیم جفتمون آدمای خوبی بودیم ولی مشکل این بود که همو نمیفهمیدیم تنها چیزی ک بلد بودیم دوست داشتن بود که کافی نبود و این نفهمیدن به مرور اونم کمتر کرد.

میگن بعدا میفهمی که کی رو از دست دادی؟
عزیزان چی رو دقیقا؟!
اتفاقا برعکس میفهمم چه خوب که از دست دادم و بابتش خداروشکر هم میکنم، یسری بودن‌ها نباشه خیلی بهتره،‌چون بودن‌های توخالی‌و فیکتون با نبودنتون هیچ فرقی نداره.

من برای آخرین بار تلاشم رو برات کردم میدونستم تهش هیچی نیست اما بازم انجامش دادم چیزهایی گفتم که هیچوقت هیچکس باعث نمیشد به زبون بیارم هيچوقت تااین حد نخواستم یه رابطه رو درست کنم "اماهمیشه تلاش هاي یک طرفه چیزی جزحماقت از رو دوست داشتن نیست."

من لایق این غم‌ نبودم، کاش هرگز ندیده بودمت.

‏من دوست نداشتم؟!
من واسه تو، توی شلوغی خیابون گریه کردم.

‏یجوری دلم برات تنگ میشه که اصلا نه انگار اونطوری دلمو شکستی.

من اگر بیل زن بودم با بیل میزدم تو سر خودم تا بمیرم.

تصور کن کسی که دوسش داری هم تو رو دوست داشته باشه، وایییییی، واییییییی، عجب چیزی میشه، حالا برگرد و به کلمه اول یه نگاهی بنداز.

نمیدونم ولی انگار اون دختر کوچولوی درونم بزرگ شده، منطقی شده، سرد شده، بی‌ذوق و بی‌احساس شده، طوری که خودم هم اصلا نمیشناسمش و بهش عادت ندارم.

ناراحت کننده‌ترین قسمت رابطه ما این بود که من هر بار تلاش میکردم برات توضیح بدم که احساسم چیه یا در مورد چی دارم بیش از حد فکر میکنم و تو فقط فکر میکردی که من دارم دعوا راه میندازم ولی تنها چیزی که من میخواستم این بود که تو درک کنی که من چه احساسی دارم، بزرگترین مشکل تو رابطه‌مون اینه که گوش نمیدیم که بفهمیم، گوش میدیم که جواب بدیم برای اینکه ارتباطتون واقعی‌تر و عمیق‌تر بشه.

‏احتمالا یه‌ روزی از دلتنگیت میمیرم اما حرفم هنوز هم همونه، دیگه نمیخوامت.