یادتونه قبلنا هی میگفتم تو مرز فروپاشی ام؟ گه میخوردم.
اونجا خیلی با مرز فاصله داشت. مرز اینجاست که الان وایسادم.

کم مونده بود تیمارستان بستری شم، بعد میگه “مگه من چیکارت کردم؟”.

مشکل اعتمادی که دارم اینقدر جدیه که حتی اگه جلوی چشمم خودکشی کنی، بازم فکر میکنم فیلمه.

هیچ وقت بدنتون رو توی حالتی از اضطراب و انتظار نذارید که مجبور شید برید یه دوش بی هدف بگیرید که زمان بگذره یا ساعت 3 صبح از خواب بپرید و گوشیتونو چک کنید ببینید تکستی ازش ندارید؛
‏هیچ کسی ارزش این حال بدو نداره.

مشکل اینه تو اصلا خوب نشدی فقط حواستو پرت میکردی تا یادت بره، و الان موندی که چرا دوباره تو همون وضعیتی.

نتیجه اعتماد به آدما تهش این میشه که شب امتحانت، دوروز قبل تولدت، یک هفته به دفاع نتونی از ناراحتی نفس بکشی.

من تورو به خاطر چیزی بخشیدم که اگه همونو من انجام میدادم تو ازم متنفر میشدی.

‏به فرزندان خود باختن را بیاموزید 🍪🎀.

دخترتون رو جوری بزرگ کنید که شجاع باشه و به خودش تکیه کنه اگر این کارو نکنین کل زندگیش رو ‌منتظر می‌مونه که یه مردی پیدا شه تا نجاتش بده.

تا اطلاع ثانوی هیچ آینده‌ایی نداریم؛
بچسبین به لذت‌های زودگذر و فانی.

شما توسط کسایی حیف و میل میشین که از سر خودشون که هیچ، از سر آبا و اجداشون هم زیادی بودین.

کاش ماهی بودم؛ نه قلبی نه مغزی نه احساسی فقط blub.

‏چطوری ناراحتیت رو نشون میدی؟
به همه جا نگاه میکنم، جز صورتش.