امروز از صبح یه بیسکوییتم که داره میوفته تو چایی.

‏این قضیه که باهات قطع رابطه کردم کافی نیست؛ همین که هنوز میشناسمت ازارم میده.

‏از لحاظ روحی احتیاج دارم که برم تو بغل مادرم و بگم: " مامان تمام زندگیم درد می‌کنه."

‏کات کردن خیلی عجیبه، یکی بهت کلی وعده داده، همه جا با هم رفتین، یه عالمه خاطره دارین، برای آینده برنامه چیدید و هزاران کار دیگه با هم کردین دیگه از فردا نیست و قرار نیست دیگه تکست بده و زنگ بزنه.

‏بچه که بودم، نمیفهمیدم چرا باید برم کلاس زبان و همش غر میزدم. حالا که میفهمم فقط میتونم بگم سگتم مامان.

‏این چیه یاد گرفتید میگید آدم از هیچکس نباید انتظار داشته باشه؟ چرا نداشته باشم؟ اینطوری دیگه فرق تو با یه غریبه چیه برای من؟

‏و معده میشه، قربانی تمام غم‌هایی که بروز ندادیم.

بزرگترین نقطه ضعف مردها نسبت به زنها " گریه " ست، اگر جلوی مردی گریه کردی هیچ واکنشی نشون نداد دوستت نداره، میخواد پدرت باشه یا برادرت یا شوهرت یا دوست پسرت.
هیچ توجیهی رو نپذیر.

دوره غمت هم تموم میشه عزیزم، با آدمای جدید آشنا میشی، کارهای جدید میکنی، تجربه‌های جدید برات پیش میان و مسیرت کم کم عوض میشه، دور میشی از غمت، دور میشی از تاریکی، زیاد نگرانش نباش.

رنج همو محترم بشماریم. ظرفیت روانی و عاطفی هریک از ما متفاوت هستش.