‏اون قسمت بزرگسالی که آدم می‌فهمه باید از رو ابرها بیاد پایین و پاش رو بذاره روی زمین. دقیقاً اون لحظه‌ای که واقعیت زندگی رو می‌پذیره، خیلی غم‌انگیزه.

‏تا وقتی کسی نباشه که نازتو بکشه، نمیفهمی که چقدر لوسی.

یاد بگیرید وقتی نون و نمک یکیو میخورید
دیگه پشتش چیزی نخورید.

امروز از صبح یه بیسکوییتم که داره میوفته تو چایی.

‏این قضیه که باهات قطع رابطه کردم کافی نیست؛ همین که هنوز میشناسمت ازارم میده.

‏از لحاظ روحی احتیاج دارم که برم تو بغل مادرم و بگم: " مامان تمام زندگیم درد می‌کنه."

‏کات کردن خیلی عجیبه، یکی بهت کلی وعده داده، همه جا با هم رفتین، یه عالمه خاطره دارین، برای آینده برنامه چیدید و هزاران کار دیگه با هم کردین دیگه از فردا نیست و قرار نیست دیگه تکست بده و زنگ بزنه.

‏بچه که بودم، نمیفهمیدم چرا باید برم کلاس زبان و همش غر میزدم. حالا که میفهمم فقط میتونم بگم سگتم مامان.

‏این چیه یاد گرفتید میگید آدم از هیچکس نباید انتظار داشته باشه؟ چرا نداشته باشم؟ اینطوری دیگه فرق تو با یه غریبه چیه برای من؟

‏و معده میشه، قربانی تمام غم‌هایی که بروز ندادیم.