داستان دستها 🤍

حس می‌کنم یه بخشی از وجودم برای همیشه تبدیل به غروب جمعه شده.

بله به مو میرسه، پاره هم میشه، افسرده هم میشی، بگای سگم میری، هیچ گوهیم نمیتونی بخوری.

‏آدما میگن دوست دارن ولی رفتنشون ر‌و تماشا میکنی 📀.

از چشم افتادن برای خود شخص دردناک تره؛ هر بار نگاهش میکنی میگی کاش از چشمم نمیوفتادی.

یه تئوری هست که میگه:
وقتی دل یکیو میشکنی و اشکشو در میاری، زندگیت به شوری اشکاش میشه.

وقتی یه کارو زیاد انجام بدی توش استاد میشی، مثلا روزی صدتا دروغ میگی انگار که داری راستشو میگی.

بیا بچه؛
پرید بوی عطرت.

وقتی بعد از اون یه نفر هرکاری میکنی که
همه ازت متنفر بشنو سمتت نیان!

‏کات بعد رابطه طولانی اینجوریه که تو قشنگ شخصیتت اخت شده، تو هنوزم مثل اونی، یهو وسط روز مچ خودتو میگیری که عه، این رفتارم  که از اون دارم، عه این بشقابه عه اون لیوانه عه این لباسه، همه لباسامو باهم خریدیم، حالا کدومو بندازم دور که جلو چشمم نباشه و لخت هم نشم؟

بنده بعد از تماشاعه قسمت جدید تاسیان دیگه اون آدم سابق نمیشم!