تایپ من آدم حسابیه، آدمی که منطقیه، آدمی که جا و مکان میشناسه، آدمی که حرمت و احترام حالیشه.

دنیای واقعی اونقدر بی‌رحمه که بعضی روزا بیدار می‌شی و واژه‌ای نداری برای توصیفِ اوضاع و صرفا ساکت و مبهوت با چیزایی که باید باهاشون روبه‌رو شی؛ دست و پنجه نرم می‌کنی.

‏منو به جاهای شاد دعوت نکنید؛ من به افسردگیم تعهد دارم. منو دعوت کنید بریم بیابون گریه کنیم، بشینیم زیرزمین خونتون تریاک بکشیم، تو یه کافه‌ی درب و داغون چاوشی گوش بدیم، من دیگه توان بزن برقص و الکی خوشحال بودنو ندارم.

هنوزم چک میشه اکانتت!
هنوزم چک میشه عکسات!

باز خوبه قندو حذف کرده بودید و دم هر ایستگاه صلواتی جفت پا می‌زنید رو ترمز.

به کسی نگو ا غرورت وقتی تو پیج و چنلم میکنی فضولی 😂.

نحوه‌ی رفتار یک شخص با شما، خیلی مهمتر از احساسیه که بهتون داره.

مهم نیس چه قدر انگور سالم، مقوی و
خوش آب و رنگی هستی، اون شراب میخواد.

‏معلومه گذشته‌ت برام مهمه؛ آدم باید نه گفتن بلد باشه تا آره‌هاش ارزش پیدا کنن.

اونی که بخواد بمونه و با تو باشه، توی بی‌پولی، اعصاب‌خوردی، پیشنهاد صدتا جنس مخالفش، فشار خانواده و هزارتا کوفت و زهرمار دیگه میمونه. اینکه نشد و نمیشه و این حرفا همه مزخرفه. آدما خوب یاد گرفتن که اسم "نمیخوام‌" هاشون رو "نمیشه" بزارن!