تایپ من آدم حسابیه، آدمی که منطقیه، آدمی که جا و مکان میشناسه، آدمی که حرمت و احترام حالیشه.
دنیای واقعی اونقدر بیرحمه که بعضی روزا بیدار میشی و واژهای نداری برای توصیفِ اوضاع و صرفا ساکت و مبهوت با چیزایی که باید باهاشون روبهرو شی؛ دست و پنجه نرم میکنی.
منو به جاهای شاد دعوت نکنید؛ من به افسردگیم تعهد دارم. منو دعوت کنید بریم بیابون گریه کنیم، بشینیم زیرزمین خونتون تریاک بکشیم، تو یه کافهی درب و داغون چاوشی گوش بدیم، من دیگه توان بزن برقص و الکی خوشحال بودنو ندارم.
معلومه گذشتهت برام مهمه؛ آدم باید نه گفتن بلد باشه تا آرههاش ارزش پیدا کنن.