تلخه اینکه همه زورتو بزنی که یه آدمایی رو تو بهترین و تمیزترین و قشنگترین قسمت قلبت نگه داری و در نهایت، اون پاشه همه چیزو بشکنه و خورد کنه. دلت نمیاد بیرونش کنی اما دیگه اینجا هیچی تمیز و قشنگ نیست. همه چی خراب و داغونه؛ وسط همون خرابه‌ ها نگهش میداری، هی نگاش میکنی با خودت میگی آخه چرا؟!

از هر پدیده ای فاصله بگیری کمرنگ میشه؛ گذشته رو زیاد احضار نکن بذار بره تموم شه.

‏بعضی وقتا برا انجام یه کاری هم مغزم گفته نه، هم قلبم؛ ولی باز اون کار رو انجام دادم. نمیدونم کدوم زبون نفهمی داره توم تصمیم میگیره.

آره عزیزم به یادتم. هر بار که درگیر مشکل جدیدی می‌شم یک بار بهت لعنت می‌فرستم.

دیگه نگران هیولاهای زیر تختم نیستم؛ وقتی فهمیدم این همه مدت چی تو آستینم داشتم.

تو برای دوست داشتن من خیلی ترسو بودی امروز مرورت کردم بیشتر ازت بدم اومد.

تو بازی رو بردی، چون من اصلا باهات بازی نمیکردم.

می‌تونستم نبخشمت.
ولی این کار فایده‌ای برای کم شدنه غمی که بهم دادی، نداشت.

دقت کردین ما میگیم مهربونی خوبه ولی هوای اون وحشیه رو بیشتر داریم که نکنه یوقت بهمون حرفی بزنه، میگیم کینه‌ای نبودن خوبه ولی فقط حواسمون به اینه که کاری نکنیم اون کینه‌شتریه از دستمون دلخور شه بقیه اگه دلخور شدن هم شدن، میگیم معرفت خوبه ولی همه‌اش دنبال اونی هستیم که آزارمون داده.

تا حالا از خودتون پرسیدید سگ کی هستید که بقیه رو در مورد رابطه نصیحت میکنید؟؟