نبودت باعث شده شبا طولانی‌تر و غمگین‌تر بگذره.

نمیدونم دلم واسه چیت تنگ میشه، واسه به موقع بودنت که نبودی، واسه تکست دادنت که ندادی، واسه بغل کردنت که نکردی، واسه اهمیتی که نمیدادی، واسه مسئولیتی که داشتی ولی شونه خالی کردی؛ شاید فقط واسه اونی که فکر میکردم هستیو همونم نبودی.

اگه آدم اشتباه رو اینقدر تونستی دوست داشته باشی، فکر کن آدم درستش رو چقدر میتونی دوست داشته باشی.

هر پیجی رو تو اینستا باز میکنی یکی داره میگه قوی باش، امروز بهترین خودت باش؛
‏بابا خفه شید میخوام افسرده باشم بلولم تو خودم گمشید.

کاملا پیداست که من این آدمو از سلامت روانم بیشتر دوست دارم.

بشین تا یکی اندازه من دوست داشته باشه، توعه دوست نداشتنیو.

من هرگز در عمرم چهره زشتی ندیدم اگر کسی به نظر من زشت میومد به خاطر قلبش بود.

نجات دهنده فقط دهنته که باید ببندیش.

داستانو از اول تعریف کنید، نه از جایی که تحملم تموم شد و شبیه خودتون شدم.

تئوری ایستگاه قطار رو شنیدید؟
میگه زندگی مثل یه ایستگاه قطاره، آدم‌ها میان و میرن، بعضیا یه مسیر طولانی رو همراهتونن، بعضی‌ها هم قبل ازینکه آماده خدافظی باشید پیاده می‌شن می‌رن، ولی هر کسی یه چیزی بهتون یاد می‌ده حتی اگه قرار نباشه برای همیشه بمونه مهم اینه که بدونید کِی باید اون شخص رو نگه‌اش دارید و کی باید بذارید سوار قطار بعدی خودش بشه چون همه تو یه مسیر نیستن و اشکالیم نداره.

شاید بیزینسی نیستن، سبک زندگیشونه.