در قبرم هستم خوابیده به پهلوی راست گوش چسبونده به خاک منتظر شنیدن گامهایت، فاتحه بهانه است من هنوزم بعد از مرگ دوست دارم.
𝘽𝙪𝙗𝙗𝙡𝙚
در موردش ناراحت نیستم، درموردش وجودم درد میکنه.
در موردش رو ریل قطار دراز میکشم.
خیلی جدی احساس میکنم 1403 منو حداقل 5 سال بزرگتر کرد. تا قبلش یه کودکی بودم که تو دنیای گوگولی خودش با تصور کلی آدم مهربون و خوب زندگی میکرد.
دخترا وقتی امیدشون تموم میشه میرن، نه فقط بخاطر اینکه امروز یا دیروز بد بوده، نه برای اون نمیرن برای اینکه میدونن فردا هیچی عوض نمیشه؛ اون موقع میرن.
با یه سریا نه دشمن شدیم نه دوست موندیم. فقط یهو هیچکس هم شدیم غریبه تر از عابرای توی خیابون.