از هیچکس توی ذهنتون تصویری نسازید و اجازه بدید خودش اون تصویر رو در حد ارزش و لیاقتش خلق کنه.
در نهایت شدنی میشه، موندنی میمونه، اومدنی میاد، رفتنی میره، واسه هر چیزی زیاد اصرار نکن.
شعور آدما تو عصبانیتشون معلوم میشه وگرنه همه تو آرامش میتونن ادای با شخصیتا رو در بیارن.
آدم میتونه با دستای خودش آدمارو بندازه دور ولی بشینه واسه رفتنشون گریه کنه.