حرفا خوردم واسه توعه پدسگ ک ی وقت نشنوی بغض کنی.

ی چن شبه دلم گریه میخاد پیش خودت!

انقدر بدم میاد وقتی یکیو از ته قلبم دوست دارم و باهاش صمیمیم هی بقیه باهاش صمیمی میشن.
بابا تو که دورت شلوغه برو بچسب به همونا،
ما دلخوشی کل زندگیمون همین یه دونه آدمه.

هیچوقت از من نخواه که تو چشمات نگاه کنم وقتی حرف میزنی؛ چون من نمیتونم هم نگاهت کنم هم بفهمم چی میگی!

همتون تویه سکانس عاشقانتون ب طرف مقابلتون میگید هیچوقت تنهام نذار بعد تا کوچک ترین مشکلی پیش میاد خودتون اولین نفر بحث رفتن رو پیش میکشید،خوبین؟؟ سالمین؟؟!

ماها اشتباه اصلیمون این بود که هرکی بدی کرد بهمون هردفعه کوتاه اومدیم؛
اگه همون دفعه ی اول میزدیم تو دهنشون الان سکوتمونو وظیفمون نمیدونستن.

یه روزی که از دست همه آدمایی که آزارم میدن فرار میکنم ،برای همشون یه نامه میزارم که:«شماها بی‌ارزش تر از اون چیزی بودید که آدم بخاد امید و عشقش و بهتون گِره بزنه یا حتی آدم حسابتون کنه،از قلبِ من که گذشت،اما لطفا به بقیه بگید چقدر بی‌لیاقتید،چقدر حرومزاده‌اید،امیدوارم دگ امثال شمارو نبینم.خدافظ.»

از من بدش میاد بد همش منو چک میکنه بدبخت تو طرفدار منی.

من متاسفم که جوری دوست داشتم که فکر کردی دارم محدودت میکنم،نه من فقط ترسیدم از دستت بدم.اما توعه اسکول ی چیز دیگ برداشت کردی.